V SA/Wa 1617/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący - Sędzia WSA Paweł Gorajewski po rozpoznaniu w dniu 30 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. D. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 30 grudnia 2025 r. Nr KOC/1519/Eg/25 w przedmiocie stanowiska wierzyciela w sprawie zarzutów egzekucyjnych postanawia odrzucić skargę

Pismem z 27 kwietnia 2026r. (złożonym tego samego dnia osobiście w Samorządowym Kolegium Odwoławczym w Warszawie) E. D. (dalej zwany "Skarżącym") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie (dalej zwanego "SKO") z 30 grudnia 2025 r. (nr KOC/1519/Eg/25) w przedmiocie stanowiska wierzyciela w sprawie zarzutów egzekucyjnych. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o odrzucenie skargi, ewentualnie o jej oddalenie. Wskazało m.in., że skarga została złożona po terminie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skargę należało odrzucić jako wniesioną z uchybieniem terminu. Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.; dalej zwanej "p.p.s.a") skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia (art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a). Sąd odrzuca skargę postanowieniem, przy czym odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 p.p.s.a). Odnosząc powyższe do stanu faktycznego niniejszej sprawy należy stwierdzić, że Skarżący przekroczył termin do wniesienia skargi na postanowienie SKO z 30 grudnia 2025 r. Postanowienie to zostało wysłane do Skarżącego przez SKO z wykorzystaniem publicznej usługi hybrydowej na adres wskazany przez Skarżącego w toku postępowania. Z adnotacji i stempli na kopercie zawierającej wskazane postanowienie, znajdującej się w aktach administracyjnych, wynika, że: 1) z uwagi na nieobecność adresata w dniu 14 stycznia 2026 r. awizowano możliwość odbioru przesyłki w określonej placówce pocztowej, 2) w dniu 22 stycznia 2026 r. powtórnie awizowano możliwość odbioru przesyłki, 3) w dniu 29 stycznia 2026 r. przesyłkę zwrócono do SKO z uwagi na jej niepodjęcie przez adresata (Skarżącego). Potwierdza ten fakt również pismo Poczty Polskiej z 10 marca 2026 r., stanowiące odpowiedź na złożoną przez SKO reklamację sposobu doręczenia przesyłki. W takiej sytuacji zaistniały podstawy do uznania przesyłki za doręczoną z dniem 28 stycznia 2026 r. w trybie określonym w art. 44 § 4 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2025 r., poz. 1691; dalej zwanej "kpa"). Z przepisu tego wynika bowiem (w związku z unormowaniem zawartym w art. 44 § 1-3 kpa), że doręczenie przesyłki uważa się za dokonane z upływem 14-tego dnia przechowywania jej w placówce pocztowej, o ile uprzednio przesyłka nie została podjęcia z placówki pocztowej, mimo awizowania adresatowi takiej możliwości. Skoro zachodziły podstawy do uznania przesyłki z zaskarżonym postanowieniem za doręczoną w dniu 28 stycznia 2026 r., to 30-dniowy termin do wniesienia skargi upłynął z dniem 28 lutego 2026 r. Natomiast skarga (sformułowana w piśmie z dnia 27 kwietnia 2026 r.) została złożona przez Skarżącego osobiście w dniu 27 kwietnia 2026 r., a więc z uchybieniem terminu ustawowego. Skarga podlegała zatem odrzuceniu. Mając na względzie opisane wyżej okoliczności, Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w z art. 58 § 3 p.p.s.a, orzekł jak w sentencji postanowienia. E.M., PG