V SA/Wa 1616/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący - Sędzia WSA Paweł Gorajewski po rozpoznaniu w dniu 30 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. D. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 28 listopada 2025 r. Nr KOC/3878/Eg/25 w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia zażalenia postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi.

Pismem z dnia 27 kwietnia 2026r. (tego samego dnia osobiście w Samorządowym Kolegium Odwoławczym w Warszawie) E. D. (dalej zwany "Skarżącym") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie (dalej zwanego "SKO") z dnia 28 listopada 2025 r. (nr KOC/3878/Eg/25) w przedmiocie stwierdzenia uchybienia do wniesienia zażalenia. W skardze Skarżący sformułował m.in. wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi (jak to określił "ostrożnościowo – jeżeli organ uzna, że termin został uchybiony"). Skarżący nie uzasadnił w żaden sposób tegoż wniosku. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o odrzucenie skargi, ewentualnie o jej oddalenie. Wskazało m.in., że skarga została złożona po terminie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skargę należało odrzucić jako wniesioną z uchybieniem terminu. Natomiast wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi zawarty w skardze nie zasługiwał na uwzględnienie ze względu na niewykazanie braku winy w uchybieniu terminowi. Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.; dalej zwanej "p.p.s.a") skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia (art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a). Sąd odrzuca skargę postanowieniem, przy czym odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 p.p.s.a). Odnosząc powyższe do stanu faktycznego niniejszej sprawy należy stwierdzić, że Skarżący przekroczył termin do wniesienia skargi na postanowienie SKO z 28 listopada 2025 r. Postanowienie to zostało wysłane do Skarżącego przez SKO z wykorzystaniem publicznej usługi hybrydowej na adres wskazany przez Skarżącego w toku postępowania. Z adnotacji i stempli na kopercie zawierającej wskazane postanowienie, znajdującej się w aktach administracyjnych, wynika, że: 1) z uwagi na nieobecność adresata w dniu 11 grudnia 2025 r. awizowano możliwość odbioru przesyłki w określonej placówce pocztowej, 2) w dniu 19 grudnia 2025 r. powtórnie awizowano możliwość odbioru przesyłki, 3) w dniu 30 grudnia 2025 r. przesyłkę zwrócono do SKO z uwagi na jej niepodjęcie przez adresata (Skarżącego). Potwierdza ten fakt również pismo Poczty Polskiej z 10 marca 2026 r., stanowiące odpowiedź na złożoną przez SKO reklamację sposobu doręczenia przesyłki. W takiej sytuacji zaistniały podstawy do uznania przesyłki za doręczoną w trybie określonym w art. 44 § 4 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2025 r., poz. 1691; dalej zwanej "kpa"). Z przepisu tego wynika bowiem (w związku z unormowaniem zawartym w art. 44 § 1-3 kpa), że doręczenie przesyłki uważa się za dokonane z upływem 14-tego dnia przechowywania jej w placówce pocztowej, o ile uprzednio przesyłka nie została podjęcia z placówki pocztowej, mimo awizowania adresatowi takiej możliwości. W stanie faktycznym tej sprawy 14 dzień przechowywania przesyłki w placówce pocztowej upływał 25 grudnia 2025 r., który był dniem ustawowo wolnym od pracy. Z uwagi na to, zastosowanie w sprawie znajdował art. 57 § 4 kpa, zgodnie z którym jeżeli koniec terminu do wykonania czynności przypada na dzień uznany ustawowo za wolny od pracy lub na sobotę, termin upływa następnego dnia, który nie jest dniem wolnym od pracy ani sobotą. Następny po 25 grudnia 2025 r. dzień, który nie był dniem wolnym od pracy ani sobotą przypadał na 29 grudnia 2025 r. (poniedziałek), a zatem tego dnia nastąpił określony w art. 44 § 4 kpa skutek doręczenia przesyłki zawierającej zaskarżone postanowienie. Skoro zachodziły podstawy do uznania przesyłki z zaskarżonym postanowieniem za doręczoną w dniu 29 grudnia 2025 r., to 30-dniowy termin do wniesienia skargi upłynął z dniem 28 stycznia 2026 r. Natomiast skarga została złożona przez Skarżącego osobiście w dniu 27 kwietnia 2026 r., a więc z uchybieniem terminu ustawowego. Skarga podlegała zatem odrzuceniu jako wniesiona po upływie terminu. Odnosząc się natomiast do wniosku Skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, to zauważyć należy, że zgodnie z art. 85 p.p.s.a czynność procesowa podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Zgodnie z art. 86 § 1 p.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd postanowi o przywróceniu terminu na jej wniosek. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzenie niejawnym. Stosownie zaś do art. 87 § 1-3 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, przy czym w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Stosownie do art. 86 p.p.s.a. i art. 87 p.p.s.a warunkiem przywrócenia uchybionego terminu do dokonania określonej czynności jest spełnienie łącznie następujących przesłanek: złożenie przez stronę wniosku o przywrócenie terminu w ciągu 7 dni od ustania przeszkody, która uniemożliwiła dochowanie terminu, dokonanie jednocześnie czynności, której w zakreślonym terminie nie dokonano, uprawdopodobnienie,że uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony oraz powstanie w wyniku uchybienia terminu ujemnych dla strony skutków procesowych. W okolicznościach tej sprawy doszło do uchybienia terminu do wniesienia skargi i niewątpliwie w wyniku tego uchybienia grozi Skarżącemu ujemny skutek procesowy (w postaci odrzucenia skargi). Skarżący nie wskazał we wniosku o przywrócenie terminu, co stanowiło przeszkodę w złożeniu skargi w terminu i kiedy ta przeszkoda ustąpiła, co uniemożliwia dokonania oceny, czy wniosek został złożony z zachowaniem terminu określonego w art. 87 § 1 ppsa. Co najistotniejsze jednak, Skarżący nie spełnił zasadniczej przesłanki przywrócenia terminu, to jest nie uprawdopodobnił, że uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy. Z treści skargi wynika, że Skarżący zawarł wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi "ostrożnościowo – jeśli organ stwierdzi uchybienie terminu do wniesienia skargi" i nie uzasadnił tego wniosku w żaden sposób. W takim stanie rzeczy brak było podstaw do przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Mając na względzie opisane wyżej okoliczności, Sąd, działając na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a oraz art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a, odmówił przywrócenia terminu do wniesienia skargi i odrzucił skargę.