V SA/Wa 1612/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący – sędzia WSA Jadwiga Smołucha po rozpoznaniu w dniu 21 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi W. M. na decyzję Dyrektora Mazowieckiego Oddziału Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Warszawie z dnia ... listopada 2015 r. Nr ... w przedmiocie odmowy przyznania płatności z tytułu gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania postanawia odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 sierpnia 2017 r. na opisaną w komparycji postanowienia decyzję Dyrektora Mazowieckiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Warszawie skarżąca zawarła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W piśmie z dnia 12 października 2017 r. skarżąca wskazała, iż o tym, że nie wniosła skargi do Sądu na decyzję z dnia [...] listopada 2015 r. dowiedziała się z treści postanowienia z dnia [...] lipca 2017 r. o stwierdzeniu niedopuszczalności odwołania. Wcześniej była przekonana, że taką skargę złożyła i jest ona przedmiotem rozpoznania przez Sąd. Postanowienie to skarżąca odebrała w dniu 1 sierpnia 2017 r. Ponadto skarżąca jako przyczynę uchybienia terminu do wniesienia skargi podała okoliczność "prowadzenia gospodarstwa w warunkach niepełnosprawności faktycznej, powypadkowej" oraz "utrudnianie prowadzenia tego gospodarstwa przez niektórych, świadomych tego ludzi i urzędy". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 85 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej "p.p.s.a.") czynność podjęta w postępowaniu sądowym przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Jednakże sąd, na wniosek strony, która nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, postanowi o przywróceniu terminu (art. 86 § 1 p.p.s.a.). Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona skarżąca powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie Ocenie Sądu podlega zatem, czy strona postępowania dołożyła wszelkiej możliwej staranności, jakiej należało od niej oczekiwać. O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy nawet przy dochowaniu należytej staranności, nie można było usunąć przeszkody do dokonania czynności. Inaczej mówiąc, gdy wykazane zostanie, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, czyli gdy strona nie mogła przeszkody usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. W literaturze oraz orzecznictwie dominuje pogląd, że przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, jeżeli strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. W ocenie Sądu skarżąca nie wykazała, że uchybiła terminowi do wniesienia skargi bez swojej winy. Kryterium braku winy jako przesłanki zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Warunkiem dopuszczalności przywrócenia stronie terminu do dokonania czynności procesowej jest zatem uprawdopodobnienie przez skarżącego, że mimo całej staranności nie mógł dokonać czynności w terminie, to znaczy, że zachodziły przeszkody od niego niezależne oraz istniejące przez cały czas biegu terminu przewidzianego dla dokonania czynności procesowej. Przywrócenie terminu ma bowiem charakter wyjątkowy. W rozpoznawanej sprawie termin do wniesienia skargi na decyzję Dyrektora Mazowieckiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Warszawie z dnia [...] listopada 2015 r. upłynął z dniem 14 grudnia 2015 r. Skarżąca natomiast złożyła skargę w dniu 7 sierpnia 2017 r., a zatem po upływie prawie dwóch lat od daty doręczenia zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu, uchybienie tego terminu nastąpiło w wyniku zaniedbania, a nie zaistnienia niemożliwych do przezwyciężenia przeszkód. Skarżąca powołuje się na zły stan zdrowia i problemy z prowadzeniem gospodarstwa. Jednakże okoliczności te nie świadczą o niemożliwości wykonywania innych czynności i samodzielnej egzystencji, czy też o niemożliwości prowadzenia własnych spraw z należytą starannością. Konkluzja ta uzasadnia odmowę uwzględnienia wniosku. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 86 § 1 ustawy p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.