V SA/Wa 1559/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący – sędzia WSA Arkadiusz Tomczak po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi W. S. na pismo Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] lipca 2018 r. znak: [...] w przedmiocie pozostawienia wniosku o przyznanie pomocy bez rozpatrzenia postanawia: odrzucić skargę

W. S. (zwany dalej skarżącym) złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na orzeczenie opisane w komparycji niniejszego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 220 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 tekst jednolity ze zm) zwana dalej p.p.s.a., Sąd odrzuca skargę od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis. Natomiast zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Zarządzeniami z dnia 21 września 2018 r. Przewodniczący Wydziału V Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wezwał skarżącego do: 1. uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 200 złotych w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu, pod rygorem odrzucenia skargi. 2. nadesłania jednego odpisu skargi w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia. Odpisy ww. zarządzeń przesłane w jednej przesyłce zostały doręczone skarżącemu w sposób zastępczy przewidziany w art. 73 ww. ustawy w dniu 12 października 2018 r., (k-16 verte), a więc termin do uzupełnienia braków formalnych skargi minął w dniu 19 października 2018 r. Jak wynika informacji z Rejestru Opłat Sądowych tutejszego sądu nie zidentyfikowano wpłaty do niniejszej sprawy. Skarżący nie nadesłał również żądanego odpisu skargi. W terminie zakreślonym przez Sąd, nie został uiszczony wpis od skargi oraz nie uzupełniono braku formalnego skargi, dlatego też na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. i art. 58 § 1 pkt 3 należało orzec jak w sentencji postanowienia.