V SA/Wa 1482/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący – sędzia WSA Izabella Janson (spr.) po rozpoznaniu w dniu 8 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym skargi kasacyjnej K. sp. z o.o. z siedzibą w B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 maja 2018 r., sygn. akt V SA/Wa 1482/18 w sprawie ze skargi K. sp. z o.o. z siedzibą w B. na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia ... czerwca 2017 r., nr ... w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia wniosku o wypłatę miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych postanawia: odrzucić skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 9 maja 2018 r., sygn. akt V SA/Wa 1482/17 oddalił skargę K. sp. z o.o. z siedzibą w B. .(dalej: "Skarżąca", "strona") na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia (...) czerwca 2017 r., nr (...) w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia wniosku o wypłatę miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych. Pismem z dnia 9 sierpnia 2018 r. (data nadania pocztowego) Skarżąca wniosła skargę kasacyjną od ww. wyroku, sporządzoną przez doradcę podatkowego – E. K.. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 175 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej: p.p.s.a.) skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, z zastrzeżeniem § 2 i 3. Przepisu § 1 nie stosuje się, jeżeli skargę kasacyjną sporządza sędzia, prokurator, notariusz, radca Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem albo jeżeli skargę kasacyjną wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka (§ 2). Natomiast § 3 pkt 1 stanowi, że skarga kasacyjna może być sporządzona przez doradcę podatkowego w sprawach obowiązków podatkowych i celnych oraz w sprawach egzekucji administracyjnej związanej z tymi obowiązkami. Jednocześnie ustawa z dnia 5 lipca 1996 r. o doradztwie podatkowym w (t.j. Dz. U. z 2011 r., poz. 213) w art. 2 ust. 1 stanowi, że czynności doradztwa podatkowego obejmują udzielanie podatnikom, płatnikom i inkasentom, na ich zlecenie lub na ich rzecz, porad, opinii i wyjaśnień z zakresu ich obowiązków podatkowych i celnych oraz w sprawach egzekucji administracyjnej związanej z tymi obowiązkami (pkt 1), a także reprezentowanie podatników, płatników i inkasentów w postępowaniu przed organami administracji publicznej i w zakresie sądowej kontroli decyzji, postanowień i innych aktów administracyjnych w sprawach wymienionych w pkt 1 (pkt 4). Należy zauważyć, że definicję obowiązku podatkowego zawiera art. 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r.– Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 800). Zgodnie z tą definicją obowiązkiem podatkowym jest wynikająca z ustaw podatkowych nieskonkretyzowana powinność przymusowego świadczenia pieniężnego w związku z zaistnieniem zdarzenia określonego w tych ustawach. Z kolei cło wynika z ustawy z dnia 19 marca 2004 r. – Prawo celne (t. j. Dz. U. z 2013 r., poz. 727). Przy braku jego definicji ustawowej, na ogół przyjmuje się, że cło jest świadczeniem pieniężnym o charakterze daninowym, którego pobór związany jest z faktem przywozu, wywozu lub przewozu towarów za granicę obszaru pokrywającego się na ogół z obszarem państwa (por. P. Hanclich, R. Olszewski, C. Szczepaniak, Prawo celne. Komentarz, Warszawa 1999 r., str. XI). Przedmiotem niniejszej sprawy jest odmowa przywrócenia terminu do złożenia wniosku o wypłatę miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych, o których mowa w art. 26c ust. 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. 1997 nr 123, poz. 776). Niewątpliwie przedmiot sprawy nie ma charakteru obowiązku podatkowego ani celnego, o których mowa ww. przepisach p.p.s.a. i ustawie o doradztwie podatkowym. Stąd Sąd przyjął, że skarga kasacyjna wniesiona od wyroku z 9 maja 2018 r. została sporządzona i wniesiona przez osobę nieuprawnioną tj. doradcę podatkowego, występującego w imieniu strony skarżącej. Pomimo stosownego pouczenia zawartego w piśmie z 21 czerwca 2018 r. (karta – 44 akt) skarga kasacyjna sporządzona została przez doradcę podatkowego – E. K.. Z akt sprawy nie wynika, aby ww. była adwokatem, czy radcą prawnym, a więc nie mogła skutecznie sporządzić skargi kasacyjnej, która jako niespełniająca wymogu określonego w art. 175 p.p.s.a., jest niedopuszczalna. Złożenie skargi kasacyjnej przez doradcę podatkowego w sprawach innych niż określone w art. 175 § 3 pkt 1 p.p.s.a. jest brakiem, który nie podlega uzupełnieniu w trybie art. 49 § 1 w zw. z art. 176 p.p.s.a. W takim przypadku skarga kasacyjna podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna (por. postanowienie Naczelnego Sądu administracyjnego z dnia 14 lipca 2010 r., sygn. akt II GSK 786/10). Zgodnie z art. 178 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Wobec powyższego Sąd orzekł jak w punkcie I sentencji.