V SA/Wa 1451/17

Starszy referendarz sądowy Konrad Łukaszewicz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od wpisu sądowego w sprawie ze skargi [...] na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego postanawia: umorzyć postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy.

Zarządzaniem z dnia [...] r. wezwano skarżącą do uiszczenia wpisu sądowego w wysokości 200 zł. Pismem z dnia [...] r. skarżąca wystąpiła o zwolnienie w części lub w całości od wpisu sądowego. We wniosku sporządzonym na formularzu PPF z dnia [...] r. wnioskodawczyni zawarła żądanie częściowego zwolnienia od kosztów sądowych. Zarządzeniem z dnia [...] r. wezwano wnioskującą do złożenia dodatkowego oświadczenia poprzez nadesłanie wskazanych dokumentów finansowych. W odpowiedzi skarżąca nadesłała pismo z dnia [...] r., w którym poinformował, iż uiściła opłatę sądową oraz wniosła o przeprowadzenie rozprawy. Rozpoznając wniosek zważyć należało, co następuje: Zgodnie z art. 249a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; zwanej dalej: "p.p.s.a."), jeżeli rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. Wskazać należy, iż w aktach sprawy znajduje się potwierdzenie uiszczenia w dniu [...] r. kwoty 200 zł, a więc kwoty w wysokości odpowiadającej należnemu w sprawie wpisowi sądowemu od skargi (potwierdzenie na k. 43 akt sądowych). Wobec tego, iż skarżąca wystąpiła z wnioskiem o udzielenie prawa pomocy wyłącznie w zakresie częściowym poprzez całkowite lub częściowe zwolnienie od wpisu sądowego od skargi, który następnie uiściła w pełnej wysokości, jego rozpoznanie stało się zbędne. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w zw. art. 249a p.p.s.a. należało orzec, jak w sentencji postanowienia.