V SA/Wa 1354/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Bożena Zwolenik (spr.), Sędzia WSA - Izabella Janson, Sędzia WSA - Irena Jakubiec - Kudiura, Protokolant st. specjalista - Anna Wiśniewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi J.N. na orzeczenie Głównej Komisji Orzekającej w Sprawach o Naruszenie Dyscypliny Finansów Publicznych z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych 1. uchyla zaskarżone orzeczenie, 2. zasądza od Głównej Komisji Orzekającej w Sprawach o Naruszenie Dyscypliny Finansów Publicznych na rzecz J.N. kwotę 200 zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Przedmiotem skargi wniesionej przez J. N. (dalej: "Skarżący", "Obwiniony") jest orzeczenie Głównej Komisji Orzekającej w Sprawach o Naruszenie Dyscypliny Finansów Publicznych z [...] kwietnia 2017 r. sygn.akt [...] utrzymujące w mocy orzeczenie Regionalnej Komisji Orzekającej w Sprawach o Naruszenie Dyscypliny Finansów Publicznych przy Regionalnej Izbie Obrachunkowej w Poznaniu z [...] listopada 2016 r. sygn. akt [...], na mocy którego uznano Skarżącego za winnego naruszenia dyscypliny finansów publicznych. Orzeczenie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Miasto K. zaciągnęło pożyczkę na dofinansowanie przedsięwzięcia pn. "[...]" na kwotę 2.068.179 zł, zgodnie z umową zawartą [...] maja 2014 r. z Narodowym Funduszem Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej. Przed zawarciem umowy z NFOŚiGW Miasto K. nie złożyło wniosku do regionalnej izby obrachunkowej o zaopiniowanie możliwości spłaty wskazanej pożyczki. Wnioskiem z [...] października 2016 r. Zastępca Rzecznika Dyscypliny Finansów Publicznych przy Regionalnej Izbie Obrachunkowej w Poznaniu wniósł o uznanie J. N., pełniącego w czasie popełnienia czynu funkcję Prezydenta Miasta K., za odpowiedzialnego za naruszenie dyscypliny finansów publicznych w rozumieniu przepisów art. 15 ustawy z dnia 17 grudnia 2004 r. o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych (Dz. U. z 2013 r. poz. 168 ze zm.), dalej: "u.d.f.p.", polegające na zaciągnięciu zobowiązania z naruszeniem przepisów dotyczących zaciągania zobowiązań przez jednostkę sektora finansów publicznych. Jednocześnie wniesiono o wymierzenie Obwinionemu kary upomnienia. Po złożeniu wniosku o ukaranie, w toku postępowania wyjaśniającego, Obwiniony dwukrotnie kierował pisma wyjaśniające do Komisji. W piśmie z [...] listopada 2016 r. wskazał, że dzięki zamontowaniu w K. oświetlenia drogowego z najnowszym rozwiązaniem technicznym, posiadającym szereg zalet, w mieście jest światło, dzięki któremu brak jest na ulicach efektu niekorzystnego oślepiania, a to przyczynia się do zwiększonego komfortu i bezpieczeństwa w ruchu drogowym, a tym samym zmniejszenia liczby wypadków. Obwiniony nadmienił, że do podpisania umowy doszło po długich negocjacjach z NFOŚiGW, ustalających ostateczne warunki umowy o dofinansowanie oraz po uzupełnieniu wniosku o wymagane dokumenty. Wniosek złożony został w marcu 2013 r., a zaakceptowany i wpisany na listę rankingową przedsięwzięć zakwalifikowanych do dofinansowania ze środków zgromadzonych na "Rachunku klimatycznym" 31 marca 2014 r. Informacja o pozytywnej decyzji NFOŚiGW wpłynęła do Urzędu Miejskiego w K. dopiero 18 kwietnia 2014 r. wraz załączonymi egzemplarzami umowy o dofinansowanie w formie dotacji oraz egzemplarzami umowy w formie pożyczki ww. przedsięwzięcia. Obwiniony podniósł, że czas do formalnego i merytorycznego przygotowania umowy celem jej podpisania był krótki (podpisanie umowy nastąpiło [...] maja 2014 r.). Orzeczeniem z [...] listopada 2016 r. sygn. akt [...] Regionalna Komisja Orzekająca w Sprawach o Naruszenie Dyscypliny Finansów Publicznych przy Regionalnej Izbie Obrachunkowej w Poznaniu uznała J. N., pełniącego w czasie popełnienia czynu funkcję Prezydenta Miasta K., winnym popełnienia czynu z art. 15 u.d.f.p., polegającego na zaciągnięciu zobowiązania z naruszeniem przepisów dotyczących zaciągania zobowiązań przez jednostkę sektora finansów publicznych i wymierzyła Mu karę upomnienia. W uzasadnieniu orzeczenia wskazano, że Prezydent Miasta K., będący organem wykonawczym, był obowiązany z mocy prawa (przed podpisaniem umowy pożyczki) do wystąpienia z wnioskiem do regionalnej izby obrachunkowej o wydanie opinii o możliwości spłaty pożyczki, czego wówczas nie uczynił. Obwiniony powinien znać zasady gospodarki finansowej oraz konsekwencje ich naruszenia. Ponadto podkreślono, że materiał dowodowy wskazuje, że zamiar zaciągnięcia pożyczki wynikał już z uchwalonego na 2014 r. budżetu. Umowa pożyczki została zawarta w maju, a zatem było wystarczająco dużo czasu na uzyskanie wymaganej prawem opinii. Biorąc pod uwagę dokonane ustalenia faktyczne i prawne Komisja nie znalazła podstaw do odstąpienia od wymierzenia kary. Uwzględniając opisane okoliczności sprawy, a także dotychczasową niekaralność Obwinionego, Komisja wymierzyła karę upomnienia. Od tego orzeczenia Skarżący wniósł odwołanie, wnosząc o odstąpienie od wymierzenia kary upomnienia. Obwiniony podniósł, że realizacja przedsięwzięcia pn. "[...]", przyczyniła się do poprawy bezpieczeństwa w ruchu drogowym na terenie K. oraz obniżenia kosztów energii elektrycznej z jednoczesnym zmniejszeniem emisji zanieczyszczeń do środowiska naturalnego, zaniechanie było skutkiem niedopatrzenia, a nie świadomego działania, Jego dorobek zawodowy i nienaganny sposób pełnienia obowiązków służbowych, co do którego nie zgłoszono dotychczas zarzutów skutkujących odpowiedzialnością za naruszenie dyscypliny finansów publicznych, uzasadniają odstąpienie od wymierzenia kary. Podkreślił, że Skład Orzekający Regionalnej Izby Obrachunkowej w Poznaniu ocenił pozytywnie Miasto K. po dokonaniu analizy dokumentacji na etapie planowania budżetowego na 2014 r., w zakresie wieloletniej prognozy finansowej na lata 2014-2017, wyrażając pozytywną opinię o prawidłowości planowanej kwoty długu. To stanowisko znalazło wyraz w czterech pozytywnych opiniach uwzględniających m.in. pożyczkę długoterminową w wys. 2.068.179 zł na realizację przedmiotowego zadania inwestycyjnego oraz kredyt długoterminowy w wys. 14.400. 000 zł. Ponadto NFOŚiGW przekazał Miastu K. pożyczkę na realizację przedmiotowego zadania w dniu 30 grudnia 2014 r., a zatem po wydaniu pozytywnej opinii przez RIO. W wyniku rozpoznania odwołania, orzeczeniem z [...] kwietnia 2017 r. sygn. akt [...] Główna Komisja Orzekająca w Sprawach o Naruszenie Dyscypliny Finansów Publicznych utrzymała w mocy zaskarżone orzeczenie Regionalnej Komisji Orzekającej w Sprawach o Naruszenie Dyscypliny Finansów Publicznych przy Regionalnej Izbie Obrachunkowej w Poznaniu. W ocenie organu odwoławczego udowodniony stan faktyczny nie budzi wątpliwości. W sprawie niewątpliwie doszło do naruszenia przepisu art. 91 ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1870 ze zm.), dalej: "u.f.p.", z którego wynika, że w przypadku ubiegania się przez jednostkę samorządu terytorialnego o kredyt lub pożyczkę na cel, o którym mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2-4 i art. 90 u.f.p. zarząd tej jednostki jest obowiązany uzyskać opinię regionalnej izby obrachunkowej o możliwości spłaty kredytu lub pożyczki albo wykupu papierów wartościowych. W niniejszej sprawie umowę pożyczki podpisano [...] maja 2014 r., a opinię uzyskano 18 grudnia 2014 r. Fakt naruszenia prawa jest zatem niewątpliwy, naruszenie to wypełnia znamiona naruszenia dyscypliny finansów publicznych określone w art. 15 u.d.f.p., a okoliczności faktyczne wskazanego naruszenia potwierdzają niewątpliwie zawiniony charakter popełnionego czynu zabronionego. Dla uniknięcia jego popełnienia wystarczyło bowiem by wystąpiono do Regionalnej Izby Obrachunkowej w Poznaniu o stosowną opinię. Organ odwoławczy stwierdził również, że wniosek o odstąpienie od wymierzenia kary upomnienia nie zasługuje na uwzględnienie bowiem nie wystąpiły w tej sprawie okoliczności określone art. 36 u.d.f.p., w którym wskazano na przypadki zasługujące na szczególne uwzględnienie. Zarówno rodzaj i okoliczności naruszenia dyscypliny finansów publicznych, jak i właściwość i warunki osobiste sprawcy nie dają, zdaniem organu odwoławczego, podstaw do zastosowania tego przepisu. Natomiast przytoczone przez Obwinionego argumenty, a przede wszystkim późniejsze uzyskanie przedmiotowej opinii przed uruchomienie środków, brak zagrożenia dla zachowania płynności przepływów środków publicznych Miasta K., wiedza Regionalnej Izby Obrachunkowej w Poznaniu na temat zaciąganej pożyczki potwierdzona uzyskanymi opiniami kształtują właśnie okoliczności stanowiące podstawę do zastosowania art. 35 u.d.f.p., to jest sytuacji, gdy stopień szkodliwości dla finansów publicznych nie jest znaczny. Podsumowując GKO stwierdziła, że wymierzona kara upomnienia jest adekwatna do stopnia szkodliwości przypisanego sprawcy naruszenia. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący wniósł o: - uwzględnienie skargi i stwierdzenie nieważności zaskarżonego orzeczenia Głównej Komisji Orzekającej w Sprawach o Naruszenie Dyscypliny Finansów Publicznych, - na wypadek nieuwzględnienia wniosku o stwierdzenie nieważności, z ostrożności procesowej, uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości, - stwierdzenie nieważności poprzedzającego zaskarżony akt orzeczenia Regionalnej Komisji Orzekającej w Sprawach o Naruszenie Dyscypliny Finansów Publicznych przy Regionalnej Izbie Obrachunkowej w Poznaniu z [...] listopada 2016 r. sygn. akt. [...], jako wydanej także z rażącym naruszeniem prawa. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 147 ust. 1 pkt 1 u.d.f.p. poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonego orzeczenia Regionalnej Komisji Orzekającej w Sprawach o Naruszenie Dyscypliny Finansów Publicznych przy Regionalnej Izbie Obrachunkowej w Poznaniu w sytuacji, kiedy takie rozstrzygnięcie mogło zostać przez organ odwoławczy wydane tylko i wyłącznie w sytuacji, kiedy zaskarżone orzeczenie jest w pełni prawidłowe, a tymczasem utrzymane w mocy orzeczenie Regionalnej Komisji Orzekającej w Sprawach o Naruszenie Dyscypliny Finansów Publicznych przy Regionalnej Izbie Obrachunkowej w Poznaniu wydane zostało z rażącym naruszeniem prawa, - art. 76 § 3 u.d.f.p. poprzez jego całkowite pominięcie i niezastosowanie w sytuacji, w której z okoliczności sprawy i wyjaśnień pisemnych złożonych przez Skarbnika Miasta K. jednoznacznie wynika, że mogą zachodzić co najmniej uzasadnione wątpliwości, co do winy obwinionego i nieuprawnione utrzymanie w mocy orzeczenia organu I instancji, - art. 87 u.d.f.p. poprzez jego wybiórcze zastosowanie i nie wzięcie pod uwagę przy rozstrzyganiu wszystkich występujących w sprawie dowodów, które to dowody miały znaczenie dla sprawy i w związku z tym nieuprawnione utrzymanie w mocy orzeczenia organu I instancji, a w konsekwencji tego wydanie orzeczenia z rażącym naruszeniem prawa, - art. 89 u.d.f.p. poprzez nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący i wszechstronny zebranego w sprawie materiału dowodowego, co w konsekwencji doprowadziło do nieuprawnionego utrzymania w mocy orzeczenia organu I instancji, a w konsekwencji tego wydanie orzeczenia z rażącym naruszeniem prawa. W odpowiedzi na skargę Główna Komisja Orzekająca w Sprawach o Naruszenie Dyscypliny Finansów Publicznych wniosła o jej oddalenie, podtrzymując w całości swoje stanowisko i argumentację zaprezentowaną w zaskarżonym orzeczeniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.); dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż zadaniem wojewódzkiego sądu administracyjnego jest zbadanie legalności zaskarżonego aktu pod względem jego zgodności z prawem, to znaczy ustalenie, czy organy orzekające w sprawie prawidłowo zinterpretowały i zastosowały przepisy prawa w odniesieniu do właściwie ustalonego stanu faktycznego. W przypadku stwierdzenia, iż w sprawie naruszono przepisy – czy to prawa materialnego, czy też postępowania – sąd uchyla zaskarżoną decyzję i zwraca sprawę do postępowania przed organem administracyjnym, właściwym do jej rozstrzygnięcia. Jednocześnie, stosownie do treści przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując tak określonej kontroli w niniejszej sprawie, Sąd doszedł do przekonania, że skarga zasługuje na uwzględnienie, chociaż z innych przyczyn niż w niej podniesione. Przedmiotem oceny Sądu jest orzeczenie Głównej Komisji Orzekającej w Sprawach o Naruszenie Dyscypliny Finansów Publicznych z dnia [...] kwietnia 2017 r., którym uznano Obwinionego - pełniącego w czasie zarzucanego naruszenia dyscypliny finansów publicznych funkcję Prezydenta Miasta K. – winnym popełnienia czynu określonego w art. 15 ustawy z dnia 17 grudnia 2004 r. o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych, polegającego na zaciągnięciu zobowiązania z naruszeniem przepisów dotyczących zaciągania zobowiązań przez jednostkę sektora finansów publicznych, bez uzyskania opinii regionalnej izby obrachunkowej o możliwości spłaty kredytu lub pożyczki lub wykupu papierów wartościowych, o której mowa w art. 91 ust. 2 ustawy o finansach publicznych i wymierzono Obwinionemu karę upomnienia. Odnosząc się do sformułowanego w skardze zarzutu nieważności zaskarżonego orzeczenia Sąd podkreśla, że zaskarżony akt w pierwszej kolejności akt podlega badaniu z punktu widzenia istnienia wad skutkujących jego nieważnością, w dalszej kolejności wad postępowania uzasadniających wznowienie postępowania administracyjnego, następnie pozostałych wad postępowania z punktu widzenia możliwości ich istotnego wpływu na wynik postępowania, a wreszcie uchybień polegających na naruszeniu prawa materialnego mających wpływ na wynik sprawy. Stwierdzenie istnienia wad istotniejszych w myśl wyżej przyjętej hierarchii eliminuje potrzebę ustalania istnienia pozostałych wad (por. T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 461). W rozpoznawanej sprawie Sąd nie dopatrzył się podstaw stwierdzenia nieważności. Stan faktyczny w rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości i nie jest przedmiotem sporu. Miasto K. zaciągnęło pożyczkę na dofinansowanie przedsięwzięcia pn. "[...]" na kwotę 2.068.179 zł, zgodnie z umową zawartą [...] maja 2014 r. z Narodowym Funduszem Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej. Przed zawarciem umowy z NFOŚiGW Miasto K. nie złożyło wniosku do regionalnej izby obrachunkowej o zaopiniowanie możliwości spłaty wskazanej pożyczki. Opinię Regionalnej Izby Obrachunkowej w Poznaniu uzyskano w dniu [...] grudnia 2014 r. Zgodnie z art. 91 ust. 2 u.f.p., w przypadku ubiegania się przez jednostkę samorządu terytorialnego o kredyt lub pożyczkę na cel, o którym mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2—4 i art. 90 u.f.p., zarząd tej jednostki jest obowiązany uzyskać opinię regionalnej izby obrachunkowej o możliwości spłaty kredytu lub pożyczki albo wykupu papierów wartościowych. Opinia RIO wymagana jest dla wszelkich zaciąganych przez j.s.t. kredytów, pożyczek lub emisji papierów wartościowych. Ustawa z dnia 17 grudnia 2004 r. o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych określa zasady i zakres odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych, organy właściwe do prowadzenia tego postępowania oraz postępowanie w sprawach o naruszenie dyscypliny (art. 1 ustawy o odpowiedzialności). Zgodnie z art. 15 ust. 1 u.d.f.p. naruszeniem dyscypliny finansów publicznych jest zaciągnięcie lub zmiana zobowiązania bez upoważnienia określonego ustawą budżetową, uchwałą budżetową lub planem finansowym albo z przekroczeniem zakresu tego upoważnienia lub z naruszeniem przepisów dotyczących zaciągania lub zmiany zobowiązań przez jednostkę sektora finansów publicznych. Przypisanie odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych wymaga łącznego spełnienia warunków, określonych w ustawie o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych. Odpowiedzialność za naruszenie dyscypliny finansów publicznych ponosi osoba, której można przypisać winę w czasie popełnienia naruszenia (art. 19 ust. 2 u.d.f.p.). Podmiotowy zakres odpowiedzialności za opisane naruszenie dyscypliny finansów publicznych Obwinionego wynika z faktu pełnienia funkcji Prezydenta Miasta K., a więc z racji posiadania statusu kierownika jednostki sektora finansów publicznych. W świetle przepisów art. 4 ust. 1 pkt 2 i 3 u.d.f.p., odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych podlegają kierownicy jednostek sektora finansów publicznych oraz pracownicy jednostek sektora finansów publicznych lub inne osoby, którym odrębną ustawą lub na jej podstawie powierzono wykonywanie obowiązków w takiej jednostce, których niewykonanie lub nienależyte wykonanie stanowi czyn naruszający dyscyplinę finansów publicznych. Na Obwinionym ciążył obowiązek stosowania określonych przepisów prawa, w tym między innymi ustawy o finansach publicznych. Przyjmując powierzone stanowisko prezydenta miasta, Obwiniony przyjął pełną odpowiedzialność związaną z wykonywaniem tej funkcji. Skarżący złożył odwołanie od orzeczenia Regionalnej Komisji Orzekającej w Sprawach o Naruszenie Dyscypliny Finansów Publicznych przy Regionalnej Izbie Obrachunkowej w Poznaniu z [...] listopada 2016 r., wnosząc o odstąpienie od wymierzenia kary upomnienia. Dodatkowo na rozprawie w dniu 27 kwietnia 2017 r. został złożony również wniosek o uniewinnienie Obwinionego (protokół Nr [...], str. 2). Zadaniem Głównej Komisji Orzekającej, rozpatrującej odwołanie jest wszechstronne rozpoznanie sprawy z punktu widzenia norm prawa materialnego i procesowego oraz wydanie orzeczenia (art. 147 ust.1 u.d.f.p.). Zgodnie z art. 148 ust. 1 u.d.f.p. do uzasadnienia postanowienia i orzeczenia Głównej Komisji Orzekającej stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące uzasadnienia postanowienia i orzeczenia komisji orzekającej, z tym że uzasadnienie postanowienia i orzeczenia Głównej Komisji Orzekającej powinno dodatkowo zawierać ustosunkowanie się do zarzutów stawianych zaskarżonemu rozstrzygnięciu oraz wyjaśnienie powodów uznania je zza zasadne albo nieuzasadnione. Na podstawie art. 137 ust. 2 pkt 4 u.d.f.p. uzasadnienie orzeczenia powinno zawierać przytoczenie okoliczności, które skład orzekający miał na względzie przy wymierzaniu kary albo odstąpieniu od jej wymierzenia, w tym w szczególności wskazanie okoliczności, które komisja uwzględniła przy wymiarze kary albo odstąpieniu od jej wymierzenia. W rozpoznawanej sprawie, w związku z zawartym w odwołaniu wnioskiem Obwinionego o odstąpienie od wymierzenia kary upomnienia oraz złożonym wnioskiem o uniewinnienie organ odwoławczy był zobowiązany do rozważenia zastosowania regulacji zawartej w art. 36 u.d.f.p. określającym przesłanki m.in. odstąpienia od wymierzenia kary. Treść tego przepisu powinna być uwzględniona w kontekście rodzaju i okoliczności naruszenia dyscypliny finansów publicznych, jak i właściwości i warunków osobistych Obwinionego. Przesłanką zastosowania odstąpienia od wymierzenia kary jest "przypadek zasługujący na szczególne uwzględnienie", co powoduje, że organy orzekające powinny poddać analizie: 1) przesłanki o charakterze przedmiotowym, odnoszące się do czynu będącego naruszeniem dyscypliny finansów publicznych, tj. rodzaju i okoliczności naruszenia dyscypliny finansów publicznych; 2) przesłanki o charakterze podmiotowym, dotyczące osoby sprawcy - właściwości i warunków osobistych sprawcy naruszenia dyscypliny finansów publicznych (por. L. Lipiec-Warzecha, komentarz do art. 36 ustawy o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych, SIP Lex 15/2018). Sąd ma na względzie, iż nadzwyczajne złagodzenie kary lub odstąpienie od jej wymierzania jest zawsze fakultatywne, a rodzaj rozstrzygnięcia stanowi, w granicach określonych w ustawie, przedmiot uznania organu orzekającego. Natomiast sądowa kontrola tego rodzaju orzeczeń nie obejmuje celowości wyboru przez organ administracji publicznej konkretnego rozstrzygnięcia, ale ogranicza się do zbadania, czy wybór ten nie nosi cech dowolności. Przedmiotem oceny Sądu jest zatem kwestia, czy organ zebrał w sprawie cały materiał dowodowy i dokonał wyboru sposobu jej rozstrzygnięcia po rozważeniu istotnych okoliczności sprawy, a zajęte stanowisko uzasadnił w sposób wymagany przepisami prawa. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy podnoszone przez Obwinionego argumenty dotyczące uzyskania przedmiotowej opinii Regionalnej Izby Obrachunkowej w Poznaniu przed uruchomieniem środków (opinia w sprawie możliwości spłaty pożyczki w kwocie 2.068.179 zł z przeznaczeniem na realizację zadania inwestycyjnego pn. "[...]" - Uchwała Nr [...] z dnia [...] grudnia 2014 r.), brak zagrożenia dla zachowania płynności przepływów środków publicznych Miasta K., wiedza Regionalnej Izby Obrachunkowej w Poznaniu dot. zaciąganej pożyczki (opinie: w sprawie wieloletniej prognozy finansowej Miasta K. na lata 2014-2017 - Uchwała Nr [...] z dnia [...] grudnia 2013 r., w sprawie projektu uchwały budżetowej Miasta K. na 2014 r. - Uchwała Nr [...] z dnia [...] grudnia 2013 r., o prawidłowości planowanej kwoty długu Miasta K. - Uchwała Nr [...] z dnia [...] stycznia 2014 r.), a także nienaganne dotychczasowe sprawowanie funkcji, powinny być przedmiotem badania GKO w kontekście art. 36 ust. 2 pkt 2 i 3 u.d.f.p., a wynik tych rozważań powinien zostać uzewnętrzniony w uzasadnieniu wydanego orzeczenia. Organ orzekający ma bowiem obowiązek wnikliwego rozważenia możliwości zastosowania dobrodziejstwa instytucji odstąpienia od wymierzenia kary, a uzasadnienie w tym zakresie nie może polegać na lakonicznym stwierdzeniu, iż okoliczności określone w art. 36 ustawy nie wystąpiły, tak jak to ma miejsce w rozpoznawanej sprawie. Wobec powyższego Sąd stwierdza, że GKO nie rozpoznała odwołania w pełnym zakresie, naruszając tym art. 145 ust.1, art. 148 ust. 1 w związku z art. 137 ust. 2 pkt 4 u.d.f.p. Rozpoznając sprawę ponownie GKO weźmie pod uwagę przedstawione stanowisko Sądu, rozważy okoliczności naruszenia przez Skarżącego dyscypliny finansów publicznych z uwzględnieniem wskazanych wyżej przepisów prawa, co powinno zostać uwidocznione w uzasadnieniu orzeczenia. Stwierdzenie powyższych uchybień, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, obliguje Sąd do uchylenia orzeczenia GKO, o czym Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. orzekł w punkcie pierwszym wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł w punkcie drugim wyroku na podstawie art. 200 p.p.s.a.