V SA/Wa 1295/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Madalińska-Urbaniak po rozpoznaniu w dniu 31 sierpnia 2017r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. W. reprezentowanego przez opiekuna prawnego A. W. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (II Oddział w Warszawie) z dnia (...) maja 2017r. nr (...) w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu nieopłaconych składek postanawia: umorzyć postępowanie sądowe

P. W. reprezentowany przez opiekuna prawnego A.W. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych ([...] Oddział w W.) z [...] maja 2017r. nr [...], w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu nieopłaconych składek. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału V z 25 lipca 2017r. opiekun prawny strony skarżącej został wezwany do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez podpisanie skargi w imieniu strony skarżącej. Wobec podpisania skargi przez A.W. w wymaganym 7-dniowym terminie, zarządzeniem z 10 sierpnia 2017r. Przewodniczący Wydziału V skierował sprawę na rozprawę. Pismem z 10 sierpnia 2017r. A. W. cofnęła skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 60 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), zwanej dalej: p.p.s.a., skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Innymi słowy, cofnięcie skargi przez skarżącego jest co do zasady wiążące dla sądu administracyjnego. Związanie Sądu wolą skarżącego jest wynikiem przyjętej zasady, że skarżący może rozporządzać wniesioną przez siebie skargą do czasu jej rozpoznania przez sąd pierwszej instancji (zob. wyrok NSA z 8.10.2017r. I OSK 3/07, Legalis). W ocenie Sądu w niniejszej sprawie nie zaistniały okoliczności, o których mowa w cytowanym art. 60 p.p.s.a., stanowiące przeszkodę skutecznego cofnięcia skargi. Konsekwencją zaś ustalenia braku sytuacji określonej w art. 60 zd.3 p.p.s.a. jest uznanie przez Sąd za dopuszczalne cofnięcie skargi. Stosownie do art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. W tym stanie rzeczy, mając na uwadze przytoczoną wyżej regulację, Sąd zobligowany był umorzyć postępowanie w sprawie, co orzeczono w sentencji.