V SA/Wa 1294/16

Starszy referendarz sądowy Anna Nasiłowska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 15 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi ze skargi B. B. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] marca 2016 r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wstrzymania postępowania egzekucyjnego p o s t a n a w i a: umorzyć postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy.

B. B., dalej: "Skarżący" lub "Strona" w dniu 28 czerwca 2017 r. złożył – na urzędowym formularzu PPPr – kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy wnosząc w nim o zwolnienie od kosztów sądowych. W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wskazał, iż samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe, posiada nieruchomość rolną o pow. 6,74 ha, część nieruchomości użytkują syn i córka. Strona nie posiada zasobów pieniężnych ani przedmiotów wartościowych. W rubryce nr 10 wniosku oświadczył, iż uzyskuje miesięczny dochód z tytułu emerytury w wysokości 1628,13 zł. W uzasadnieniu wskazał, iż z uwagi na stan zdrowia wymaga leczenia. Do swoich stałych wydatków zaliczył opłaty za energię elektryczna w wysokości 250 zł. Rozpoznając wniosek zważyć należało, co następuje. Na podstawie art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst. jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w jego toku. W rozpoznawanej sprawie Strona wniosła o zwolnienie od kosztów sądowych. Na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. prawo pomocy może zostać przyznane osobie fizycznej w zakresie częściowym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Ustosunkowując się do wniosku Skarżącego o zwolnienie od kosztów sądowych należy zauważyć, iż wniosek ten musi być oceniony w kontekście konkretnych kosztów postępowania do opłacenia których Strona jest zobowiązana. Zauważyć należy, że postanowieniem z 13 stycznia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie utrzymał w mocy postanowienie starszego referendarza sądowego tut. Sądu z 15 listopada 2016 r., sygn. akt V SA/Wa 1294/16 o odmowie przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym. Postanowieniem z 10 sierpnia 2017 r., sygn. akt V SA/Wa 1294/16 odrzucił skargę wniesioną na orzeczenie Ministra Finansów z 3 marca 2016 r. wydane w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wstrzymania postępowania egzekucyjnego, ponieważ Skarżący nie wykonał prawomocnego zarządzenia Przewodniczącego Wydziału w sprawie wezwania do uiszczenia wpisu sądowego w wysokości 100 zł, a więc nie uiścił wpisu sądowego od skargi. Zgodnie z art. 220 § 1 i 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis. Stosownie do art. 220 § 4 p.p.s.a. zażalenie wniesione na postanowienie sądu o odrzuceniu środków prawnych wymienionych w § 3, wolne jest od wpisu. Pośród środków prawnych wymienionych w art. 220 § 3 p.p.s.a. mieści się skarga. Z akt sprawy wynika, że aktualnie nie ciąży na Stronie obowiązek zapłaty jakichkolwiek kosztów sądowych. Powtórzyć należy, że w analizowanym przypadku w związku z regulacją przyjętą w art. 220 § 4 p.p.s.a. zażalenie nie podlega wpisowi sądowemu. W tej sytuacji merytoryczne rozpoznawanie wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie kosztów sądowych jest niecelowe. Takie też stanowisko zaprezentował Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 23 maja 2016 r. (II FZ 248/16). W związku z powyższym stwierdzić należy, że rozpoznanie wniosku Skarżącego o przyznanie prawa pomocy z dnia 28 czerwca 2017 r. stało się zbędne a postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy podlega umorzeniu. Jak przewiduje bowiem art. 249a p.p.s.a. jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. W tej sytuacji na podstawie art. 249a oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a. postanowiono jak w sentencji.