V SA/Wa 117/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Arkadiusz Tomczak po rozpoznaniu w dniu 5 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] na postanowienie Rzecznika Praw Pacjenta z dnia 4 listopada 2025 r. znak RzPP-DSK-WPK.485.1871.2025.MDR w przedmiocie zawieszenia postępowania o przyznanie świadczenia z Funduszu Kompensacyjnego Zdarzeń Medycznych postanawia: odrzucić skargę.

[...] (dalej: strona, skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Rzecznika Praw Pacjenta z dnia 4 listopada 2025 r. znak RzPP-DSK-WPK.485.1871.2025.MDR w przedmiocie zawieszenia postępowania o przyznanie świadczenia z Funduszu Kompensacyjnego Zdarzeń Medycznych. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że pismem z 22 listopada 2025 r. skarżący złożył również wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy. W wyniku rozpoznania tego wniosku Rzecznik Praw Pacjenta postanowieniem z 23 grudnia 2025 r. utrzymał w mocy postanowienie wydane w I instancji w dniu 4 listopada 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Badanie merytorycznej zasadności skargi w postępowaniu przed sądem administracyjnym każdorazowo poprzedza analiza wymogów jej dopuszczalności. Postępowanie sądowoadministracyjne może się bowiem toczyć wyłącznie na skutek prawnie dopuszczalnej oraz skutecznie wniesionej skargi. Zgodnie z dyspozycją art. 52 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143; dalej: p.p.s.a.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Jeżeli stronie przysługuje prawo zwrócenia się do organu, który wydał decyzję z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, strona może wnieść skargę na tę decyzję bez skorzystania z tego prawa (art. 52 § 3 p.p.s.a.). Zasadą jest więc, że skargę można wnieść dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia, o ile służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Tym samym, kiedy stronie przysługuje prawo wniesienia jakiegokolwiek środka zaskarżenia, wniesienie skargi na ten akt lub czynność do sądu administracyjnego jako przedwczesne jest niedopuszczalne. Nie dotyczy to jednak wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W przypadku tego środka zaskarżenia strona może zdecydować, czy skorzysta z tego środka zaskarżenia, a zatem, czy wniesie ona wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy przez ten sam organ, czy też od razu – nie korzystając ze wskazanego wyżej środka zaskarżenia – wniesie skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Wynikająca z treści przepisu art. 52 § 3 p.p.s.a. możliwość zaskarżenia do sądu administracyjnego decyzji nieostatecznej w administracyjnym toku instancji, od której stronie przysługuje zwyczajny środek prawny, jakim jest wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy nie może być intepretowana jako prawo do równoczesnego korzystania z dwóch możliwości wzruszenia decyzji administracyjnej. Decyzja strony o wyborze środka zaskarżenia determinuje dalsze postępowania w sprawie. W przypadku bowiem skorzystania przez stronę z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy sąd nie może rozpoznać skargi, która dotyczy rozstrzygnięcia organu I instancji. Dopiero akt administracyjny wydany po rozpatrzeniu złożonego przez stronę środka zaskarżenia, jakim jest wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy otwiera stronie drogę do skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że skarżący, składając 22 listopada 2025 r. wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej postanowieniem z 4 listopada 2025 r., zamknął sobie jednocześnie drogę do zaskarżenia tego postanowienia do sądu administracyjnego. A zatem skarga wniesiona 12 grudnia 2025 r. na postanowienie z 4 listopada 2025 r. jest niedopuszczalna. Wskazać ponadto należy, że skarżący, zarówno w postanowieniu z 4 listopada 2025 r. jak i postanowieniu z 23 grudnia 2025 r., został prawidłowo pouczony o przysługujących mu środkach zaskarżenia, tj. odpowiednio o wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy oraz skardze do wojewódzkiego sądu administracyjnego. W związku z tym, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając w oparciu o art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a orzekł, jak w sentencji postanowienia.