V SA/Wa 1154/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – sędzia WSA Marek Krawczak po rozpoznaniu w dniu 30 sierpnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu od zarządzenia referendarza sądowego z dnia 16 maja 2018 r. o pozostawieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania w sprawie ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie oddalenia skargi na czynność egzekucyjną postanawia: - utrzymać w mocy zarządzenie starszego referendarza sądowego z dnia 16 maja 2018 r.

Skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. w przedmiocie oddalenia skargi na czynność egzekucyjną. Postanowieniem z 5 grudnia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżąca zawarła wniosek o przyznanie prawa pomocy. Z uwagi na to, że wniosek ten nie został złożony na urzędowym formularzu skarżąca została wezwana do usunięcia tego braku formalnego w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Do wezwania został dołączony urzędowy formularz PPPr. Wykonując powyższe wezwanie skarżąca w terminie nadesłała urzędowy formularz, w którym przekreśliła wszystkie żądania z rubryki 4.1 i 4.2. Wobec powyższego skarżąca została wezwana do usunięcia w terminie 7 dni braków formalnych wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez wypełnienie rubryki 4.1, 4.2 i 9.1 formularza i w związku z powyższym podpisanie przesłanej kserokopii i zwrócenie do Sądu w wyżej zakreślonym terminie pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. W odpowiedzi na powyższe wezwanie, skarżąca w piśmie z 25 kwietnia 2018 r. wyjaśniła, że zwraca przesłaną kserokopię ponieważ wszystkie rubryki formularza są wypełnione. Ponadto poinformowała, iż opłaciła wpis sądowy od zażalenia w kwocie 100 zł. Zarządzeniem z dnia 16 maja 2018 r. referendarz sądowy pozostawił wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Uzasadniając to rozstrzygnięcie referendarz wskazał, że ustawodawca w art. 252 § 1, § 1a i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej "p.p.s.a.") sprecyzował jaka powinna być treść wniosku o przyznanie prawa pomocy i wskazał, że jest on składany na urzędowym formularzu według wzoru. Wzór ten w drodze rozporządzenia ustala Rada Ministrów (art. 256 pkt 1 p.p.s.a.). Obowiązujące rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 19 sierpnia 2015 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępniania urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. z 2015 poz. 1257 ze zm.) w załączniku nr 2 określa wzór wniosku o przyznanie prawa pomocy osobie prawnej lub innej jednostce organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej PPPr. W niniejszej sprawie skarżąca 19 kwietnia 2018 r. otrzymała kserokopię urzędowego formularza PPPr celem uzupełnienia i w siedmiodniowym terminie powyższe wezwanie nie zostało wykonane. W powyższym terminie do WSA w Warszawie wpłynęła jedynie przesłana stronie kserokopia formularza PPPr, jednakże w formularzu tym nie został wskazany zakres żądania przyznania prawa pomocy. Skarżąca przekreśliła wszystkie wymienione pozycje z rubryki 4.1 oraz 4.2. Tym samym nie usunęła braku formalnego wniosku o przyznanie prawa pomocy. Na powyższe zarządzenie skarżąca wniosła sprzeciw, w którym stwierdziła, że zarządzenie to powinno zostać zmienione przez orzeczenie o umorzeniu postępowania w sprawie przyznania skarżącej prawa pomocy na podstawie art. 249a p.p.s.a. Spółka uiściła bowiem wpis od zażalenia przez co złożony przez nią wniosek o przyznanie prawa pomocy stał się bezprzedmiotowy. Wojewódzki sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 260 § 1 w zw. z art. 258 § 2 pkt 6 p.p.s.a., rozpoznając sprzeciw od zarządzenia referendarza sądowego o pozostawieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Wniesienie sprzeciwu od zarządzenia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu i rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym. Dodania wymaga, że konsekwencją wynikającą z przepisu art. 260 p.p.s.a. jest to, iż orzeczenie Sądu wydane w następstwie rozpoznania sprzeciwu od orzeczenia wydanego przez referendarza sądowego, jest prawomocne z chwilą jego wydania i nie przysługuje od niego środek zaskarżenia. Sąd wskazuje, że referendarz zasadnie powołał się na art. 252 § 1, § 1a i § 2 p.p.s.a. precyzujące jaka powinna być treść wniosku o przyznanie prawa pomocy, a także na załącznik nr 2 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 sierpnia 2015 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępniania urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. z 2015 r., poz. 1257 ze zm.) określający wzór wniosku o przyznanie prawa pomocy osobie prawnej lub innej jednostce organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej PPPr. W rubryce 4 formularza PPPr odnoszącej się do zakresu żądania wnioskodawcy wskazano, że wniosek może objąć po jednym żądaniu z rubryki 4.1 oraz 4.2. Dodać należy, że we wzorze formularza zawarto pouczenie, z którego wynika, że gdy w rubrykach występuje tekst oznaczony znakiem "*", niepotrzebną treść należy skreślić. Znakiem tym oznaczono pozycje z rubryki 4.1 i 4.2 formularza PPPr odnoszące się do zakresu żądania. Skarżąca pomimo wezwania referendarza nie wypełniła poprawnie ww. rubryk – przekreśliła wszystkie wymienione pozycje z rubryki 4.1 oraz 4.2. Tym samym nie usunęła braku formalnego wniosku o przyznanie prawa pomocy. W tej sytuacji referendarz zobowiązany był – na podstawie art. 257 p.p.s.a. – pozostawić wniosek bez rozpoznania. Odnosząc się w tym miejscu do argumentacji sprzeciwu jakoby referendarz winien umorzyć postępowanie w sprawie tego wniosku, z uwagi na uiszczenie przez skarżącą należnego wpisu, wskazać należy, że jest to argumentacja błędna. Referendarz zobowiązany był bowiem w pierwszej kolejności zbadać formalną poprawność wniosku i w razie jej braku (co miało miejsce w niniejszej sprawie) wydać zarządzenie o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania. Mając na uwadze przedstawione wyżej okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 260 § 1 p.p.s.a., utrzymał w mocy zaskarżone zarządzenie referendarza sądowego.