V SA/Wa 1107/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący – sędzia WSA Dorota Mydłowska po rozpoznaniu w dniu 10 sierpnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji sprawy ze skargi Gminy Z. na decyzję Ministra Rozwoju i Finansów z dnia ... kwietnia 2017 r. nr ... w przedmiocie zobowiązania do zwrotu kwoty dofinansowania postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji

Gmina [...] w skardze zawarła wniosek o wstrzymanie zaskarżonej decyzji. Pełnomocnik skarżącej gminy wskazał, że zastosowany obowiązek zwrotu części dotacji, która została wykorzystana w całości na przebudowie i przystosowanie szkoły podstawowej w [...] na potrzeby Środowiskowego Domu Samopomocy wraz z dobudową sali rehabilitacyjnej, uwzględniając także odsetki jak od zaległości podatkowych liczone za kilka lat wstecz, stanowi poważną dolegliwość, dla budżetu Gminy [...]. Podniósł, iż to uszczuplenie majątkowe będzie "znaczne" dla strony skarżącej. Podkreślił, iż Gmina [...] nie może zwiększyć swojego długu, aby sfinansować ewentualny zwrot dotacji. Z prognozy wynika, że wynik budżetu w roku 2017 będzie ujemny - jako dowód przedstawił uchwałę nr XXXI/174/17 z 9 marca 2017 r. zmieniającą Uchwałę nr XXVII/150/16 z dnia 2016 r. w sprawie Wieloletniej Prognozy Finansowej Gminy [...] na lata 2017-2032 wraz z załącznikami. Podniósł, że kwota należności wraz z odsetkami na dzień 11 maja 2017 wynikająca ze skarżonej decyzji wynosi ok. 412.155 PLN, co stanowi 23,08% wszystkich wydatków inwestycyjnych Gminy [...] w roku 2017. Wyjaśnił, iż w ramach inwestycji znaczna ich część jest finasowania ze źródeł bezzwrotnych oraz dotacji, co oznacza że ta cześć źródeł finansowania nie może być przeznczona na spłatę innych należności. Wskazał, że w budżecie Gminy nie znajdują się żadne rezerwy umożliwiające niezwłoczną spłatę całości przedmiotowej należności wraz. z odsetkami. Nie jest również możliwym zaciągnięcie w tym roku kredytu przeznaczonego na ten cel z uwagi na maksymalny poziom zadłużenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji zasługuje na uwzględnienie. W treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) ustawodawca przewidział, że po przekazaniu sądowi skargi, Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części. Sąd, wydając orzeczenie w omawianym przedmiocie, powinien zbadać czy zaistniały przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, tj. niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowanie trudnych do odwrócenie skutków. Uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na wnioskodawcy. W rozpatrywanej sprawie, w ocenie Sądu, wnioskująca Gmina uprawdopodobniła wystąpienie ustawowych przesłanek przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji, tj. wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków finansowych dla budżetu Miasta w przypadku wyegzekwowania przez organ żądanej kwoty 398.782,61 zł. Stwierdzenia zawarte w uzasadnieniu wniosku, a odnoszące się wprost do mogącej zaistnieć sytuacji finansowej skarżącej Gminy oraz sytuacji, w której skarżąca nie będzie mogła realizować bieżących zadań, mogą być przyjęte za podstawę wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w przedmiocie zobowiązania do zwrotu przyznanego dofinansowania. Należy stwierdzić, że poniesienie kwoty wymagalnej zaskarżoną decyzją może spowodować problemy Miasta z realizacją zadań określonych przepisami ustaw. Uiszczenie wskazanej w decyzji kwoty mogłoby negatywnie wpłynąć na zabezpieczenie realizacji podstawowych i bieżących zadań jednostki samorządu terytorialnego, a tym samym mogłoby powodować trudne do odwrócenia skutki. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela stanowisko wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 27 lipca 2011 r. o sygn. akt II GZ 371/11, zgodnie z którym gmina jako jednostka samorządu terytorialnego jest specyficzną instytucją, działającą na podstawie i w granicach określonych przepisami prawa, a jej swoboda w dysponowaniu środkami pieniężnymi jest znacznie ograniczona i odmienna niż w przypadku przedsiębiorstw prywatnych działających w ramach swobody działalności gospodarczej. Ewentualny natychmiastowy zwrot żądanej kwoty spowodowałby konieczność zaciągnięcia dodatkowych zobowiązań przez Gminę Złoczew (zwiększenia przychodów z kredytów lub emisji obligacji). W konsekwencji mogłoby dojść do zachwiania płynności finansowej i trudności w prawidłowej realizacji ciążących na gminie zadań, a także konieczności dokonania przesunięć środków z innych zadań planowanych do realizacji w bieżącym roku budżetowym. Sytuacja taka mogłaby zaś skutkować zmniejszeniem środków m.in. na realizację zadań publicznych na rzecz ogółu mieszkańców gminy, a w perspektywie ograniczeniem w jakimś stopniu wykonywania niezbędnych zadań należących do jej kompetencji. Przedstawione okoliczności należy zatem uznać za uprawdopodobniające obawę wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd stwierdza, że w przypadku zmniejszenia ilości środków przekazanych w związku z realizacją zaplanowanych i rozpoczętych zadań, niezbędne będzie pozyskanie stosownych środków z innego źródła. Mając na uwadze wysokość wymaganej do zwrotu kwoty dofinansowania, nie może ujść uwadze, że wypłata z budżetu Gminy żądanej należności spowoduje konieczność uzyskania środków finansowych na realizację bieżących zadań gminy z innych źródeł, w tym m.in. z nowo zaciągniętych kredytów. Zdaniem Sądu, wnioskująca o wstrzymanie gmina wykazała zatem, że w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji zachodzi ryzyko braku odpowiednich środków na inne cele, w tym w szczególności na cele służące społeczeństwu i zamieszkującej na terenie gminy ludności. Konieczne bowiem będzie sięgnięcie przez skarżącą do środków zgromadzonych na inne cele, bądź właśnie pozyskanie pieniędzy z zewnętrznych źródeł finansowania. W konsekwencji powyższych działań mogłoby dojść do ograniczenia wykonania niezbędnych zadań na rzecz ogółu mieszkańców, należących do kompetencji jednostki samorządu terytorialnego. Sąd uznał zatem, że okoliczności niniejszej sprawy wskazują na zaistnienie niebezpieczeństwa spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Potrzeba ochrony tymczasowej skarżącej gminy przez wstrzymanie wykonania kwestionowanej decyzji jest więc konieczna z uwagi na wykazane powyżej ryzyko. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji