V SA/Wa 105/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Asesor sądowy Tomasz Grzybowski po rozpoznaniu w dniu 21 marca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. F. na rozstrzygnięcie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] listopada 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej ze środków unijnych postanawia: umorzyć postępowanie sądowe.

Pismem z 7 grudnia 2021 r. [...] wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na rozstrzygnięcie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z [...] listopada 2021 r. w przedmiocie pomocy finansowej ze środków unijnych. W skardze strona domagała się ponownego rozpatrzenia wniosku o dofinansowanie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o umorzenie postępowania sądowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wyjaśniając, że w wyniku ponownej analizy sprawy uznano, że zaistniały przesłanki do uchylenia ww. rozstrzygnięcia o odmowie przyznania pomocy i przywrócenia wniosku do dalszej oceny (vide pismo organu z 28 grudnia 2021 r., w aktach adm. sprawy). Innymi słowy, organ uwzględnił skargę w trybie autokontroli (art. 54 § 3 ww. ustawy). Natomiast w piśmie z 13 marca 2022 r. skarżący – w odpowiedzi na wezwanie Sądu – oświadczył, że cofa skargę z uwagi na przywrócenie wniosku do ponownej weryfikacji przez organ. W tym stanie rzeczy orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 60 w zw. z art. 161 § 1 pkt 1 ww. ustawy. Sąd nie dopatrzył się bowiem przesłanek niedopuszczalności cofnięcia skargi. Zarazem, w ocenie składu orzekającego, w sytuacji ziszczenia się więcej niż jednej przesłanki umorzenia postępowania, jak w niniejszej sprawie, tj. skutecznego cofnięcia skargi oraz bezprzedmiotowości postępowania, pierwszeństwo ma ta związana z oświadczeniem o cofnięciu skargi. To bowiem strona wnosząca skargę jest dysponentem postępowania sądowo-administracyjnego. Skarżący nie uiścił wpisu od skargi do czasu wydania niniejszego postanowienia, toteż brak było podstaw do wydania dodatkowego orzeczenia, o którym mowa w art. 232 § 1 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.