IV SO/Wr 38/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Mirosława Rozbicka - Ostrowska po rozpoznaniu w dniu 16maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku A. D. o wyłączenie wszystkich sędziów i referendarzy sądowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu w sprawie o sygnaturze akt II SA/Op 269/17 ze skargi A.D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zwrotu przez dłużnika alimentacyjnego należności z tytułu świadczeń wypłaconych osobie uprawnionej z funduszu alimentacyjnego postanawia: I. odrzucić wniosek o wyłączenie wszystkich sędziów i referendarzy sądowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu; II. oddalić wniosek o przyznanie prawa pomocy.

Postanowieniem z dnia z dnia 30 października 2017 r., sygn. akt I OW 285/17 Naczelny Sąd Administracyjny wyznaczył Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu do rozpoznania wniosku A. D. ( zwanego : dalej stroną lub wnioskodawcą ) o wyłączenie wszystkich sędziów i referendarzy sądowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu od orzekania w sprawie z jego skargi na opisaną w sentencji decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. W toku postępowania zainicjowanego powyższym postanowieniem, strona – wnioskiem z dnia 29 listopada 2017 r., podtrzymanym następnie w kolejnych pismach kierowanych do tutejszego Sądu – zwróciła się o przyznanie prawa pomocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 20 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej p.p.s.a.), wniosek o wyłączenie sądu jest niedopuszczalny i podlega odrzuceniu na posiedzeniu niejawnym. W niniejszej sprawie wnioskodawca domagał się wyłączenia wszystkich sędziów i referendarzy orzekających w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Opolu bez podania jakichkolwiek zindywidualizowanych okoliczności przemawiających za tym wyłączeniem. Skoro więc podstawą do żądania wyłączenia sędziów i referendarzy był wyłącznie fakt ich orzekania we wskazanym Sądzie, to wniosek strony należało zakwalifikować w istocie jako wniosek o wyłączenie sądu. Taki zaś wniosek – w świetle przytoczonego na wstępie art. 20 § 4 p.p.s.a. – jest niedopuszczalny (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego : z dnia 27 lipca 2017 r., sygn. akt II OZ 717/17 oraz z dnia 30 października 2015 r., sygn. akt II OZ 1037/15 – dostępne w centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Stąd też przedmiotowy wniosek podlegał odrzuceniu, o czym na podstawie art. 20 § 4 p.p.s.a. orzeczono w punkcie I sentencji niniejszego postanowienia. Z kolei w odniesieniu do wniosku o przyznanie prawa pomocy zauważyć należy , że zgodnie z art. 243 § 1 zd. 1 p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w jego toku. Jednocześnie w art. 247 p.p.s.a. ustawodawca przewidział ,że prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi. Przy czym stosownie do art. 64 § 3 p.p.s.a., do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Natomiast o oczywistej bezzasadności skargi (wniosku) można mówić natomiast wówczas, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. W szczególności dotyczy to takiej sytuacji, w której skarga (wniosek) kwalifikuje się do odrzucenia (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego : z dnia 30 stycznia 2013 r., sygn. akt II OZ 37/13 oraz z dnia 5 marca 2013 r., sygn. akt I OZ 152/13 – dostępne w centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, albowiem wniosek o przyznanie prawa pomocy został zgłoszony w sprawie zainicjowanej niedopuszczalnym wnioskiem o wyłączenie sądu, który podlegał odrzuceniu. Stanowiło to więc o jego oczywistej bezzasadności, co tym samym także obligowało Wojewódzki Sąd Administracyjny do oddalenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na podstawie art. 247 w zw. z art. 64 § 3 p.p.s.a., o czym orzeczono w punkcie II sentencji niniejszego postanowienia.