IV SO/Wr 20/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Lidia Serwiniowska po rozpoznaniu w dniu 4 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T. M. o wymierzenie grzywny Przewodniczącemu Zarządu Okręgowego Polskiego Związku Łowieckiego we W. za nieprzekazanie skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę postanawia: odmówić wymierzenia grzywny.

T. M. (dalej: strona, wnioskodawca) złożył do tutejszego Sądu wniosek o wymierzenie Przewodniczącemu Zarządu Okręgowego Polskiego Związku Łowieckiego we W. grzywny za nieprzekazanie Sądowi skargi z dnia 1 marca 2017 r. na bezczynność Zarządu Okręgowego Polskiego Związku Łowieckiego we W. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę. Strona podniosła, że skargę do Sądu Przewodniczący przesłał dopiero w dniu 20 kwietnia 2017 r. w związku z jego interwencją telefoniczną, tłumacząc się, że nie miał świadomości o tego rodzaju obowiązku. Odpowiedzi na powyższy wniosek udzielił Zarząd Okręgowy Polskiego Związku Łowieckiego we W. podkreślając, że skargę strony z dnia 1 marca 2017 r. przekazał Sądowi dnia 19 kwietnia 2017 r. i jednocześnie wskazując, iż organem w sprawie nie jest Przewodniczący Zarządu lecz Zarząd Okręgowy, co wynika ze Statutu Związku i co powoduje, że wniosek strony nie powinien zostać uwzględniony. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 54 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 dalej: p.p.s.a.) organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. Zgodnie z art. 55 § 1 powołanej ustawy, w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a., tj. do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Przy czym w sprawach dotyczących udostępnienia informacji publicznej, wypełnienie wskazanego obowiązku, winno nastąpić – jak stanowi art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1764) – w terminie piętnastu dni od dnia otrzymania skargi. Wymierzenie grzywny za nieprzekazanie skargi wraz z odpowiedzią na skargę i aktami administracyjnymi jest przede wszystkim środkiem dyscyplinującym, mającym na celu doprowadzenie do wykonania przez organ ciążącego na nim obowiązku procesowego. Stanowi ono sankcję za naruszenie podstawowego prawa do rozpatrzenia sprawy sądowoadministracyjnej bez nieuzasadnionej zwłoki. W kontekście analizowanego w sprawie obowiązku przekazania skargi do sądu administracyjnego przez organ, podkreślenia wymaga, że w myśl § 132, zamieszczonego w Dziale III Statutu Polskiego Związku Łowieckiego pt. "Organy Zrzeszenia, ich zadania i kompetencje" w skład zarządu okręgowego, stanowiącego okręgowy organ "zrzeszenia" wchodzi łowczy okręgowy, jako jego przewodniczący, oraz 2 do 4 członków, zaś z § 134 wynikają stricte "techniczne" kompetencje Przewodniczącego Zarządu. Przewodniczący Zarządu Okręgowego nie jest zatem organem Związku. W tych zaś okolicznościach nie sposób przychylić się do wniosku skarżącego i wymierzyć mu grzywnę w trybie art. 55 § 1 p.p.s.a. Tym bardziej, że Przewodniczący przekazał skargę organowi właściwemu, tj. Zarządowi Okręgowemu Polskiego Związku Łowieckiego, który w dniu 19 kwietnia 2017 r. przedstawił ją tutejszemu Sądowi, dopełniając obowiązku w omawianym zakresie. Tym samym, nie znajdując żadnych przesłanek do wymierzenia Przewodniczącemu Zarządu Okręgowego Polskiego Związku Łowieckiego grzywny za nieprzekazanie skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.