IV SO/Wr 18/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn po rozpoznaniu w dniu 7 sierpnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku E. M. i J. M. o wymierzenie Prezydentowi Miasta Jeleniej Góry grzywny za nieprzekazanie sądowi skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę postanawia: I. wymierzyć Prezydentowi Miasta Jeleniej Góry grzywnę w wysokości 200 zł (dwieście złotych); II. zasądzić od Prezydenta Miasta Jeleniej Góry na rzecz wnioskodawców kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Pismem z dnia 25 V 2026 r. E. M. i J. M. (dalej: "wnioskodawcy") wnieśli o wymierzenie grzywny Prezydentowi Miasta Jeleniej Góry za nieprzekazanie Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu skargi na bezczynność tego organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. We wniosku zarzucono organowi, że nie przekazał skargi Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu wraz z odpowiedzią i aktami administracyjnymi. Na potwierdzenie powyższego wnioskodawcy dołączyli kopię skargi z dnia 16 IV 2026 r. z pieczęcią potwierdzającą wpływu do organu w dniu 20 IV 2026 r. Zarządzeniem z dnia 27 V 2026 r. wezwano organ do udzielenia odpowiedzi na wniosek w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania. Organ nie udzielił odpowiedzi. Okolicznością znaną Sądowi z urzędu jest, że skarga wraz z aktami administracyjnymi i odpowiedzią organu została przesłana do Sądu w dniu 22 V 2026 r. W tym bowiem dniu organ nadał przesyłkę za pośrednictwem wyznaczonego operatora (akta sądowe sprawy o sygn. IV SAB/Wr 501/26). Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Wniosek o wymierzenie organowi grzywny zasługiwał na uwzględnienie. Stosownie do art. 21 pkt 1 ustawy z 6 IX 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902, ze zm.), dalej "udip", do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy z 30 VIII 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634, ze zm.), dalej "ppsa", z tym że przekazanie akt i odpowiedzi na skargę następuje w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi. Zgodnie z art. 54 § 1 ppsa, skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Organ ten przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, w postaci papierowej lub elektronicznej, w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania (art. 54 § 2 ppsa). W myśl natomiast art. 55 § 1 ppsa, w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 ppsa. Podkreślić należy, że grzywna, o jakiej mowa w tym przepisie ma charakter mieszany, dyscyplinująco-restrykcyjny. Ma ona bowiem na celu, oprócz dyscyplinowania organu, stanowić sankcję za naruszenie podstawowego prawa jednostki do rozpatrzenia sprawy bez zbędnej zwłoki. Jakkolwiek powołany przepis nie obliguje Sądu do wymierzenia grzywny - kwestia ta jak i wysokość grzywny pozostawiona jest uznaniu sądu orzekającego (z zastrzeżeniem maksymalnej wysokości ustalanej zgodnie z art. 154 § 6 ppsa), to przekroczenie terminu na przekazanie skargi sądowi administracyjnemu warunkuje wymierzenie organowi grzywny, bowiem wyłączną przesłanką orzeczenia takiego środka wobec organu jest uchybienie ustawowemu terminowi przekazania dokumentacji do sądu administracyjnego. Sąd nie może przy tym działać w tej kwestii z urzędu, bez stosownego wniosku skarżącego. W rozpoznawanej sprawie skarga na bezczynność organu została złożona w dniu 20 IV 2026 r.- w tej dacie wpłynęła do organu. Zatem winna być przekazana do Sądu wraz z odpowiedzią i kompletnymi aktami sprawy najpóźniej do dnia 5 V 2026 r. Tymczasem organ przekazał skargę dopiero w dniu 22 V 2026 r. Organ nie udzielił przy tym żadnej odpowiedzi na wniosek o wymierzenie grzywny usprawiedliwiającej taki stan rzeczy. Niewątpliwie są to dla organu okoliczności obciążające, bowiem brak jest możliwości dokonania oceny przyczyn uchybienia obowiązkowi przekazania skargi do tutejszego Sądu. Uwzględniając powyższe, Sąd uznał wniosek za uzasadniony i wymierzył organowi grzywnę w wysokości 200 zł. Określając wysokość grzywny, Sąd miał na uwadze treść wniosku, postawę organu, charakter sprawy będący przedmiotem skargi (bezczynność), a także okres uchybienia terminowi przekazania skargi. Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 55 § 1 i art. 154 § 6 ppsa w zw. z art. 21 pkt 1 udip wymierzył grzywnę, orzekając o tym w punkcie I sentencji postanowienia. O kosztach postępowania Sąd orzekł w pkt II sentencji postanowienia, na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 w zw. z art. 64 § 3 ppsa.