IV SO/Wr 15/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Ożóg po rozpoznaniu w dniu 16 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia [...] na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 23 lipca 2014 r., sygn. akt IV SO/Wr 15/14 oddalające wniosek [...] o wymierzenie grzywny Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu we W. za nieprzekazanie Sądowi skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę postanawia: odrzucić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 23 lipca 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił wniosek skarżącego o wymierzenie grzywny Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu za nieprzekazanie skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę. Pismem z dnia 29 lipca 2014 r. skarżący wniósł zażalenie od tego postanowienia. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 30 lipca 2014 r. skarżący został wezwany do usunięcia braków formalnych tego zażalenia poprzez nadesłanie jego odpisu w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia zażalenia. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że zarządzenie to w dniu 1 sierpnia 2014 r. zostało odebrane przez skarżącego. W odpowiedzi na to wezwanie skarżący pismem z dnia 1 sierpnia 2014 r. wniósł o zwolnienie go z obowiązku doręczenia odpisu zażalenia i wykonania przez Sąd kserokopii we własnym zakresie. W jego uzasadnieniu podniósł, że zgodnie z art. 239 pkt 1 lit "a" p.p.s.a jest zwolniony z kosztów sądowych. Ponadto w myśl art. 47 § 2 i art. 57 § 3 p.p.s.a. przewodniczący może zarządzić o sporządzeniu we własnym zakresie wniesionego pisma przez sekretariat sądu, co jest równoznaczne w wniesieniem odpisu. Ze względu na stan majątkowy i dochody jest zwolniony z kosztów sądowych, co uzasadnia sporządzenie przez Sąd kserokopii wymaganego dokumentu we własnym zakresie. W zażaleniu tym wniósł również o zwolnienie z kosztów sądowych w całości i dołączył urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy w tym zakresie, wskazując w przedmiocie zaskarżenia omawiane postanowienie Sądu z dnia 23 lipca 2014 r. oddalające wniosek o wymierzenie grzywny. Pismem referendarza sądowego z dnia 8 września 2014 r., na podstawie art. 6 p.p.s.a., poinformowano skarżącego, że w związku ze złożonym na urzędowym formularzu wnioskiem o zwolnienie od kosztów sądowych od zażalenia na postanowienie Sądu z dnia 23 lipca 2014 r., sygn. akt IV SO/Wr 15/14 oddalające wniosek o wymierzenie grzywny Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu za nieprzekazanie Sądowi skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę jest zwolniony z obowiązku ponoszenia wszelkich kosztów sądowych, z którego wynika, że nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych strona skarżąca działanie lub bezczynność organu albo przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie podlega odrzuceniu. W myśl art. 197 § 2 ustawy z dnia sierpnia 2002 r. Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej p.p.s.a.) do postępowania toczącego się na sutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej. Stosownie do art. 178 p.p.s.a. wojewódzki sad administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Zażalenie powinno czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać wskazanie zaskarżonego postanowienia i wniosek o jego zmianę lub uchylenie, jak również zwięzłe uzasadnienie zażalenia (art. 194 § 3 p.p.s.a). Jednym z wymogów pisma, w tym również zażalenia, sprecyzowanego w art. 47 § 1 p.p.s.a., jest dołączenie do niego odpisów i odpisów załączników dla doręczenia ich stronom. W rozpoznawanej sprawie skarżący zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 30 lipca 2014 r. został wezwany do usunięcia braków formalnych zażalenia poprzez nadesłanie jednego egzemplarza odpisu tego zażalenia w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia zażalenia. Skarżący nie nadesłał wymaganego odpisu zażalenia, pomimo skutecznego doręczenia mu w dniu 1 sierpnia 2014 r. powyższego zarządzenia Przewodniczącego Wydziału. Natomiast w dniu doręczania mu wspomnianego zarządzenia Przewodniczącego Wydziału wzywającego do uzupełnienia braku formalnego zażalenia poprzez nadesłanie jego odpisu złożył osobiście w Sądzie, wskazane wyżej pismo, w którym wniósł o zwolnienie go z obowiązku doręczenia odpisu zażalenia i wykonania przez Sąd kserokopii odpisu we własnym zakresie z uwagi na to, że z mocy 239 pkt 1 lit "a" p.p.s.a. jest zwolniony z kosztów sądowych. Powyższe oznacza, że skarżący nie uzupełnił braku formalnego zażalenia poprzez nadesłanie jego odpisu. Braku tego nie usuwa również żądanie skarżącego zawarte w powyższym piśmie o zwolnienie go przez Sąd z obowiązku doręczenia odpisu zażalenia i wykonanie kserokopii tego odpisu we własnym zakresie z uwagi na zwolnienie od kosztów sądowych z mocy 239 pkt 1 lit "a" p.p.s.a. Zwolnienie od kosztów sądowych, o których mowa w art. 239 p.p.s.a., nie obejmuje swoim zakresem możliwości wykonania przez Sąd, na wniosek skarżącego, kserokopii odpisu zażalenia. Koszty sądowe obejmują bowiem, zgodnie z art. 211 p.p.s.a. opłaty sądowe i zwrot wydatków, a opłatami sądowymi, uregulowanymi w art. 212 § 1 p.p.s.a. są zaś wyłącznie wpis i opłata kancelaryjna. Natomiast do wydatków, z mocy art. 213 p.p.s.a., zalicza się w szczególności: należności tłumaczy i kuratorów ustanowionych w danej sprawie; koszty ogłoszeń oraz diety i koszty podróży należne sędziom i pracownikom sądowym z powodu wykonania czynności sądowych poza budynkiem sądowym, określone w odrębnych przepisach. W rozpoznawanej sprawie skarżący zatem nie uzupełnił braku formalnego zażalenia poprzez nadesłanie jego odpisu, pomimo że wspomniane zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z dnia 30 lipca 2014 r. wzywające do uzupełnienia tego braku, zostało skutecznie doręczone skarżącemu w dniu 1 sierpnia 2014 r. Siedmiodniowy termin do uzupełnienia braku formalnego zażalenia upłynął zatem bezskutecznie w piątek 8 sierpnia 2014 r. W tej sytuacji zażalenie skarżącego należało odrzucić. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 178 w związku z art. 197 § 2 i art. 194 § 3 p.p.s.a oraz art. 47 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.