IV SO/Wr 1/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ireneusz Dukiel po rozpoznaniu w dniu 21 lutego 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku Z. R. o wymierzenie grzywny Prezydentowi W. za nieprzekazanie skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę postanawia: odrzucić wniosek.

Pismem z dnia 17 listopada 2018 r. Z. R. (zwany dalej stroną lub wnioskodawcą) wystąpił z wnioskiem o wymierzenie grzywny "Prezydentowi W. – Miejskiemu Ośrodkowi Pomocy Społecznej za naruszenie prawa, o jakim mowa w art. 54 § 1 p.p.s.a. i bezpośrednie przekazanie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, jaką wniosłem w dniu 20 listopada 2018 r. na decyzję Prezydenta W. z dnia 29 maja 2018 r., nr [...], jaka została utrzymana decyzją [...] z dnia 25 października 2018 r. z pominięciem organu odwoławczego. Ustosunkowując się do powyższego wniosku organ I instancji podkreślił, że skarga z dnia 20 listopada 2018 r. została oznaczona przez skarżącego jako "Skarga – Apelacja do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu". Jako adresata tego pisma skarżący wskazał Prezydenta W. nie zaś organ odwoławczy. W petitum skargi skarżący powołał "Decyzję Prezydenta W. z dnia 29 maja 2018 r., nr [...] utrzymana w Decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego, w Decyzji o nr [...] z dnia 25 października 2018 r., którą doręczono mi w dniu 16 listopada 2018 r. Skargę wnoszę w ustawowym terminie za pośrednictwem organu, którego akt skarżę". Organ wskazał, że przedmiotowa skarga została złożona w MOPS dnia 20 listopada 2018 r., co potwierdza umieszczona na piśmie prezentata z datą wniesienia oraz nadanym sprawie numerem. Dodano, że w aktach administracyjnych zawarta jest informacja, z której wynika, że skarżący odrębnym od skargi z dnia 20 listopada 2018 r. pismem zaskarżył do Sądu także ostateczną w tej sprawie decyzję organu odwoławczego, o numerze [...], wydaną w dniu 25 października 2018 r. Zgodnie z tym orzeczeniem zaskarżona decyzja Prezydenta W. została utrzymana w mocy. W ocenie organu, powyższe okoliczności świadczą, że intencją skarżącego było zaskarżenie decyzji pierwszoinstancyjnej. Skarga taka jest niedopuszczalna. W realiach omawianej sprawy bowiem organem, którego działanie może być poddane kontroli przed Sądem jest Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. Ten organ załatwiał sprawę skarżącego na ostateczną decyzję. Wobec tego działającego w imieniu Prezydenta W. – Dyrektora MOPS nie sposób uznać w tym przypadku za adresata normy prawnej zawartej w art. 54 § 2 p.p.s.a., a skoro tak to zakresu zastosowania przepisu art. 55 § 1 p.p.s.a. również do niego nie należy odnosić. Wobec powyższego stwierdzono, że wniosek o wymierzenie grzywny jest przedwczesny i dotyczy sprawy nienależącej do właściwości Sądu. Z tych względów jako niedopuszczalny winien podlegać odrzuceniu bez merytorycznego rozpoznawania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 dalej p.p.s.a.), skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Organ, o którym mowa w § 1, przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia (§ 2). Stosownie do treści art. 55 § 1 p.p.s.a. w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a, a więc do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego. Na wstępie podkreślić należy, że instytucja wymierzenia organowi grzywny w sytuacji niewywiązania się z nałożonych na niego ustawowych obowiązków w zakresie postępowania sądowoadministracyjnego ma charakter mieszany: dyscyplinujący, restrykcyjny i prewencyjny. Mobilizuje ona bowiem organ do niezwłocznego przekazania skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, a jednocześnie stanowi sankcję za niedokonanie tych czynności w wymaganym terminie. Zapobiega także naruszeniom tego obowiązku w przyszłości (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 grudnia 2017 r., sygn. akt I OZ 1702/17, z dnia 6 czerwca 2014 r., sygn. akt I OZ 429/13 oraz z dnia 12 lutego 2014 r., sygn. akt I OZ 72/14 – dostępne w centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Jednocześnie nie sposób nie zauważyć, że choć sprawa wszczęta wnioskiem o wymierzenie organowi grzywny stanowi samodzielne postępowanie toczące się przed sądem administracyjnym, żądanie strony nie może być rozpoznawane w oderwaniu od skargi, której organ – zdaniem strony – miał nie przekazać w terminie. Z akt postępowania prowadzonego pod sygnaturą IV SA/Wr 2/19 wynika, że żądanie wnioskodawcy z dnia 20 listopada 2018 r. zostało zarejestrowane jako skarga na ostateczną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia 25 października 2018 r., nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia 29 maja 2018 r., nr [...]. W związku z tym należało uznać, że organem, którego działalności dotyczy wskazana skarga jest Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W., nie zaś Prezydent W., czy też działający w jego imieniu Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej we W. Obowiązek, o którym mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a., obejmujący przekazanie skargi do sądu administracyjnego w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, spoczywał więc wyłącznie na tym organie, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem skargi. W realiach niniejszej sprawy takim organem było zaś Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. Zatem tylko ono mogło być ewentualnym adresatem zarzutu nieprzekazania skargi w terminie i tylko w stosunku do niego strona mogła wystąpić z wnioskiem o wymierzenie grzywny na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. Wskazany przepis, zakresem swojego zastosowania, nie obejmował natomiast Prezydenta W. Nie był on więc zobowiązany do przekazania skargi sądowi administracyjnemu. A skoro tak, to nie można było uznać go za adresata normy prawnej określonej w art. 54 § 2 p.p.s.a. W takiej sytuacji wniosek o wymierzenie grzywny Prezydentowi W. należało uznać za niedopuszczalny i go odrzucić, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 64 § 3 p.p.s.a.