IV SO/Wa 49/16

Dnia 19 kwietnia 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: , Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Dąbrowska, po rozpoznaniu w dniu 19 kwietnia 2017 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku S. K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy

S. K. złożył w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego, w którym wskazał, że posiada oszczędności w kwocie 23,07 zł i otrzymuje zasiłek pielęgnacyjny w kwocie 153 zł miesięcznie. Wnioskodawca jest osobą o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności, częściowo niezdolnym do pracy do 31.03.2017r., może podjąć pracę w warunkach pracy chronionej. Jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku. S. K. powołując się na regulację art. 227 Kodeksu postępowania administracyjnego wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na działanie Rektora Uniwersytetu [...] w zakresie zaniedbania w wykonywaniu zadania, nienależytego wykonania zadania, naruszenia praworządności i naruszenia interesów skarżącego. Sprawa została zarejestrowana pod sygn. akt IV SA/Wa 3309/16. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2016, poz. 718 ze zm.) – dalej również p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego, o czym stanowi art. 245 § 2 p.p.s.a. Stosownie do art. 247 p.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Oczywista bezzasadność skargi, w rozumieniu art. 247 p.p.s.a. powoduje, że skarżącemu nie przysługuje prawo pomocy (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 września 2004r., sygn. OZ 377/04, Lex nr 837862). O oczywistej bezzasadności skargi można mówić wtedy, gdy bez konieczności dokonywania gruntownej analizy stanu faktycznego i prawnego sprawy, jest zupełnie oczywiste, że skarga nie może zostać uwzględniona. Przy czym stwierdzenie przez sąd oczywistej bezzasadności skargi powoduje, że skarga taka podlegać będzie oddaleniu bądź odrzuceniu. Wskazany przepis nie różnicuje przyczyn bezzasadności skargi, należy zatem stwierdzić, że prawo pomocy nie przysługuje zarówno w razie oczywistej bezzasadności skargi z przyczyn procesowych, jak i z przyczyn uregulowanych w przepisach materialnoprawnych (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. 2.; M. Wierzbowski, A. Wiktorowska, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2011, str. 1034 i nast.). W niniejszej sprawie zachodzi przesłanka oczywistej bezzasadności skargi na działanie Rektora Uniwersytetu [...], albowiem skarga nie mieści się w katalogu aktów i czynności poddanych kognicji sądu administracyjnego. Sąd administracyjny nie jest uprawniony do kontroli działania organu objętego skargą złożoną na podstawie art. 227 Kodeksu postępowania administracyjnego zarówno na podstawie art. 3 p.p.s.a, jak i na podstawie przepisów ustaw szczególnych. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności stwierdzić należy, że ze względu na oczywistą bezzasadność skargi, na mocy art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak w sentencji postanowienia, przy czym orzekając w oparciu o powołany przepis, Sąd nie badał sytuacji finansowej skarżącego i jego możliwości płatniczych.