IV SO/Wa 12/15

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Monika Stępkowska - Bigiej po rozpoznaniu w dniu 9 marca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S. P. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie z wniosku S. P. o wymierzenie grzywny Radzie do Spraw Uchodźców na podstawie art. 55 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi za nieprzekazanie skargi na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] grudnia 2014 r., nr [...] w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy postanawia zwolnić S. P. od kosztów sądowych

S. P. (dalej: "skarżący") złożył wniosek o wymierzenie grzywny Radzie do Spraw Uchodźców na podstawie art. 55 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi za nieprzekazanie skargi na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] grudnia 2014 r. w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy. Po doręczeniu skarżącemu wezwania do uiszczenia wpisu od wniosku w wysokości 100 zł, złożył on na urzędowym formularzu PPF wniosek o zwolnienie go od kosztów sądowych. Z informacji zawartych we wniosku wynika, że skarżący wraz z żoną oraz czwórką małoletnich dzieci przebywa w ośrodku dla cudzoziemców. Nie posiadają żadnego majątku. Skarżący wraz z rodziną otrzymuje świadczenie z Urzędu do Spraw Cudzoziemców w łącznej wysokości 1840 zł miesięcznie tytułem pomocy socjalnej udzielanej osobom w procedurze uchodźczej. Rozpoznając wniosek zważono, co następuje: Zasadą postępowania sądowoadministracyjnego jest, stosownie do art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), ponoszenie przez stronę kosztów sądowych związanych ze swym udziałem w sprawie. Tak więc podmiot wnoszący skargę do sądu administracyjnego powinien partycypować w kosztach związanych z prowadzeniem postępowania. Instytucja prawa pomocy ma charakter wyjątkowy i jest przyznawana osobom charakteryzującym się trudną sytuacją materialną. Do osób tych zaliczyć można bezrobotnych, którzy nie pobierają zasiłku lub osoby, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są środków do życia bądź środki te są bardzo ograniczone i zaspakajają tylko podstawowe potrzeby. Przyznanie prawa pomocy, ma na celu zapewnienie dostępu do sądu stronie, której brak środków finansowych dostęp ten uniemożliwia. Art. 243 i nast. cytowanej ustawy, przewidują możliwość ubiegania się przez osobę fizyczną o przyznanie prawa pomocy. Stosownie do treści art. 246 § 1 pkt 2 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, prawo pomocy w zakresie częściowym przyznaje się osobie fizycznej, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Oceniając wniosek skarżącego o zwolnienie od kosztów sądowych stwierdzić należy, że skarżący wykazał, że spełnia wymogi określone we wskazanym wyżej art. 246 § 1 pkt 2. Skarżący wraz z rodziną mieszka w ośrodku dla cudzoziemców, nie posiada majątku. Otrzymują jedynie świadczenie w procedurze uchodźczej. W tej sytuacji uznano, że skarżący wykazał, że zachodzą przesłanki, pozwalające na przyznanie mu prawa pomocy we wnioskowanym zakresie, bowiem uiszczenie kosztów sądowych mogłoby narazić jego oraz jego rodzinę na uszczerbek utrzymania koniecznego. Dlatego też na podstawie art. 246 § 1 pkt 2, art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 wyżej cytowanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało postanowić jak w sentencji.