IV SAB/Wr 919/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Aneta Brzezińska po rozpoznaniu w dniu 4 września 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I. V. reprezentowana przez przedstawiciela ustawowego A. V. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Dolnośląskiego w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy postanawia: I. umorzyć postępowanie, II. zwrócić stronie skarżącej kwotę 100 (słownie: sto) złotych uiszczoną tytułem wpisu od skargi.

Pismem z 24 czerwca 2025 I. V. reprezentowana przez przedstawiciela ustawowego A. V. (dalej: strona skarżąca) złożyła skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Dolnośląskiego w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy. Pismem z 18 lipca 2025 r. A. V. oświadczył, że cofa wniesioną skargę (k. 6 akt sądowych), zaś pismem 13 sierpnia 2025 r. wniósł o zwrot uiszczonego w sprawie wpisu sądowego (k. 17 akt sądowych). Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył: W myśl art. 161 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 1364), dalej: p.p.s.a., Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeśli skarżący skutecznie cofnął skargę. Skuteczność czynności procesowej cofnięcia skargi jest – zgodnie z dyspozycją art. 60 zdanie 3 p.p.s.a. – uzależniona od wyniku badania przez Sąd dopuszczalności cofnięcia skargi. Niedopuszczalność cofnięcia skargi stwierdzana jest jednak tylko w przypadku ustalenia, że cofnięcie skargi zmierza do obejścia prawa lub spowodowałby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W świetle materiału zebranego w sprawie czynność procesowa skarżącego – z tego punktu widzenia – nie budzi żadnych wątpliwości ani zastrzeżeń. W związku z tym uznać należało, że cofnięcie skargi jest dopuszczalne. W konsekwencji, na podstawie powołanego na wstępie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., postępowanie wszczęte wniesieniem skargi, podlegało umorzeniu (pkt I sentencji). Orzeczenie o kosztach oparto na art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. (pkt II sentencji).