IV SAB/Wr 888/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ireneusz Dukiel, Sędziowie: Asesor WSA Marta Pająkiewicz-Kremis, Sędzia WSA Katarzyna Radom (sprawozdawca), , po rozpoznaniu w Wydziale IV w dniu 12 stycznia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi P. P. na bezczynność Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy we W. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 24 czerwca 2021 r. I. stwierdza bezczynność Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy we W. w sprawie rozpoznania wniosku strony z dnia 24 czerwca 2021 r. w części udostępnienia kwoty kosztów przekwalifikowania na jedną osobę pokrywanych z Krajowego Funduszu Szkoleniowego; II. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zobowiązuje Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy we W. do rozpoznania wniosku strony z dnia 24 czerwca 2021 r. w zakresie wskazanym w pkt I w terminie 14 dni od daty otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; IV. oddala dalej idącą skargę; V. zasądza od Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy we W. na rzecz strony kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Przedmiotem skargi P. P. jest bezczynność Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy we W. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 24 czerwca 2021 r. W skardze Strona zarzucała naruszenie art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, w zakresie w jakim przepis ten stanowi podstawę do uzyskiwania informacji publicznej, poprzez błędne zastosowanie polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek oraz art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2020 r., poz. 2176 ze zm., dalej u.d.i.p.), w zakresie w jakim przepis ten stanowi, że informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych poprzez niezasadne uznanie, że przedmiotem wniosku nie jest udostępnienie informacji publicznej, a w konsekwencji nieudostępnienie informacji publicznej na wniosek Strony. Skarżący domagał się zobowiązania organu do rozpoznania wniosku oraz zasądzenia od organu kosztów postępowania. W uzasadnieniu wyjaśnił, że pismem z dnia 24 czerwca 2021 r. złożył w organie wniosek o udostępnienie informacji publicznej poprzez wskazanie: 1. na jaką kwotę została udzielona w 2019 r. oraz 2020 r. łączna pomoc de minimis firmie S. Sp. z o.o. na podstawie ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz informacji szczegółowych z zakresu: 2. ilości kandydatów wskazanych we wnioskach objętych dofinasowaniem; 3. danych realizatora usług w zakresie kształcenia ustawicznego oraz kosztów ogółem przekwalifikowania na jedną osobę plus kwota z KFS (Krajowego Funduszu Szkoleniowego); 4. danych realizatora kursów realizowanych z inicjatywy pracodawcy lub za jego zgodą oraz kosztów ogółem przekwalifikowania na jedną osobę plus kwota z KFS; 5. danych realizatora w zakresie studiów podyplomowych oraz kosztów ogółem przekwalifikowania na jedną osobę plus kwota z KFS; 6. danych realizatora egzaminów umożliwiających uzyskanie dokumentów potwierdzających nabycie umiejętności, kwalifikacji lub uprawnień kosztów ogółem przekwalifikowania na jedną osobę plus kwota z KFS; 7. danych realizatora badań lekarskich i psychologicznych wymaganych do podjęcia kształcenia lub pracy zawodowej po ukończonym kształceniu kosztów ogółem przekwalifikowania na jedną osobę plus kwota z KFS; 8. danych realizatora usług w postaci ubezpieczenia NNW w związku z podjętym kształceniem oraz kosztów ogółem przekwalifikowania na jedną osobę plus kwota z KFS; Skarżący podkreślał, że pismem z dnia 8 lipca 2021 r. organ udzielił odpowiedzi stwierdzając, że wniosek nie dotyczy informacji publicznej. Do dnia wniesienia skargi Strona nie uzyskała zatem żądanej informacji. W opinii Skarżącego przedmiotem wniosku jest informacja publiczna. Powołując się na art. 61 ust. 1 Konstytucji Skarżący wywodził, że ustanawia on prawo obywateli do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej w zakresie w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Wnioskowane przez Stronę informacje stanowią przedmiot takiego uprawnienia, bowiem odnoszą się do działalności samorządowych jednostek organizacyjnych w zakresie wykonywania zadań władzy publicznej i gospodarowania majątkiem publicznym. Przywołując definicję informacji publicznej zawartą w art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Strona podkreślała, że są to nie tylko dokumenty i informacje wytworzone przez podmiot publiczny, ale także dokumenty, które się do niego odnoszą. Końcowo Skarżący wskazał, że taki sam wniosek skierował do Urzędu Pracy w G. i uzyskał pełną odpowiedź, przekazującą mu żądane dane. Do skargi Strona załączyła powołane pismo [...] Urzędu Pracy z dnia 25 czerwca 2021 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu przytoczył okoliczności faktyczne sprawy, wskazując na złożony w dniu 24 czerwca 2021 r. wniosek Strony u udostępnienie opisanych w skardze informacji zwartych w ośmiu punktach. Zaznaczył, że pismem z dnia 8 lipca 2021 r. udzielił Skarżącej odpowiedzi w zakresie ujętym w pkt 1 wniosku, załączając wydruk z bazy SUDOP (System Udostępniania Danych o Pomocy Publicznej), prowadzonej przez Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów, zawierający informację o wysokości pomocy de minimis przyznanej wskazanemu we wniosku Strony beneficjentowi. W opinii organu sposób gospodarowania majątkiem publicznym jest informacją publiczną, jednakże dane wskazane w pkt 2-8 takiego charakteru nie mają, nie stanowią informacji publicznej i nie podlegają udostępnieniu. Zagadnienie to zostało Stronie wyjaśnione także w odpowiedzi z dnia 21 maja 2021 r. udzielonej na wniosek z dnia 10 maja 2021 r. Do odpowiedzi na skargę organ załączył wszystkie powoływane w niej pisma. Organ wskazał również, że w piśmie z dnia 8 lipca 2021 r. przedstawił orzecznictwo sądów administracyjnych potwierdzające, że sporne informacje zwarte są w załącznikach do wniosku o dofinasowanie, zawierają informacje w sprawie indywidualnej i nie nabierają waloru informacji publicznej tylko przez to, że zostały złożone w związku z ubieganiem się o środki publiczne. Udostępniane winny być tylko informacje publiczne, wniosek o dofinasowanie i załączniki do niego nie są taką informacją. W dalszych wywodach organ zdefiniował pojęcie interesu publicznego, odnosząc go do dobra wspólnego ogółu społeczeństwa wpływającego na wykonywanie władzy publicznej i gospodarowanie mieniem publicznym. Opisana kategoria zaistnieje wówczas gdy uzyskanie informacji mogłoby mieć znaczenie z punktu widzenia funkcjonowania państwa oraz będzie wywoływała skutki dla szerokiego kręgu adresatów. Oceniając wniosek Strony w zakresie danych ujętych w pkt 2 – 8 organ stwierdził, że dotyczy on indywidualnych spraw konkretnego podmiotu. A zatem nie ma waloru informacji publicznej. Nadto organ wywodził, że na podstawie art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. g u.d.i.p. Stronie udzielono informacji dotyczącej pomocy publicznej w zakreślonym przez prawo terminie przekazując wydruk udzielonej pomocy de minimis jaką wskazany we wniosku beneficjent otrzymał na kształcenie pracowników. Tym samym zarzut bezczynności jest nieuzasadniony. Ponownie odwołując się do zasad udostępnienia informacji publicznej organ wywodził, że dane zawarte we wniosku beneficjenta pomocy publicznej, który dokonuje wolnego wyboru instytucji szkoleniowej, firmy ubezpieczeniowej, podmiotu przeprowadzającego badania lekarskie, z którym to beneficjent zawiera umowy zobowiązaniowe, co ma wpływ na wartość gospodarczą przedsiębiorcy, nie stanowią informacji publicznej. Końcowo zaznaczał, że żądanie udostępnienia informacji publicznej podyktowane indywidualnym interesem, a nie troską o dobro publiczne stanowi nadużycie prawa do informacji publicznej. Taka motywacja wnioskodawcy musi skutkować odmową udostępnienia informacji, co organ uzasadnił odwołując się do tez orzeczeń sądów administracyjnych. Końcowo organ zawrócił uwagę na odstępstwo czasowe pomiędzy udostępnieniem Stronie informacji, co miało miejsce w dniu 8 lipca 2021 r. a datą wniesienia skargi, tj. 2 września 2022 r. Rozpiętość czasowa pomiędzy tymi wydarzeniami stawia pytanie o sens takiego postępowania klasyfikując je jako nadużycie prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Na wstępie odnotowania wymaga, że zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach niepodejmowania przez nie nakazanych prawem aktów lub czynności w sprawach indywidualnych (art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.). W tym przypadku przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działania w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Istotne zatem, z punktu widzenia rozpoznawanej sprawy jest zdefiniowanie bezczynności na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Powołany akt, tak jak i ustawa prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie zawierają legalnego pojęcia bezczynności. Definicja ta jest zawarta w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2022 r., poz. 2000 ze zm., dalej k.p.a.) jednak proste jej przywołanie nie ma uzasadnienia z uwagi na brak podstaw prawnych sięgania w tym zakresie do uregulowań art. 37 k.p.a. Ustawa o dostępie do informacji publicznej kodeks postępowania administracyjnego nakazuje stosować jedynie w określonym zakresie – art. 16 u.d.i.p. Pojęcie to jednak funkcjonuje na tle omawianej ustawy, a sposób jego rozumienia został ukształtowany poprzez orzecznictwo sądów administracyjnych, uwzględniające zarówno dorobek piśmiennictwa jak i judykatury, odwołujący się w tym zakresie do doświadczeń wypracowanych na tle wykładni i stosowania art. 37 § 1 k.p.a., jak i specyfiki postępowania prowadzonego w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz potrzeb tej procedury. I tak z bezczynnością organu administracji na tle ustawy o dostępie do informacji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownych czynności, wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 września 2018 r., sygn. akt I OSK 1467/18; z dnia 15 grudnia 2017 r., sygn. akt I FSK 1238/16, orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej: CBOSA). Nieudzielenie informacji publicznej oraz niepowiadomienie, w trybie art. 13 ust. 2 u.d.i.p. o powodach opóźnienia i terminie, w jakim informacja zostanie udostępniona, oznacza bezczynność podmiotu zobowiązanego do jej udzielenia (I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska [w:] I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, wyd. III, Warszawa 2016 r., art. 13 oraz powołane tam orzecznictwo: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 marca 2005 r., sygn. akt OSK 1209/04, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 25 listopada 2005r., sygn. akt IV SAB/Wr 57/05, orzeczenia dostępne w CBOSA). Podkreślić należy, że dla zasadności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność dokonana, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną albo też niezawinioną opieszałością organu, czy też wiąże się z jego przeświadczeniem, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinny zostać dokonane. Co istotne pojęcie bezczynności mieści w sobie także sytuację, w której zobowiązany ustawowo organ, co prawda udziela odpowiedzi, ale nie stanowi ona całkowitej realizacji wniosku strony, który w świetle przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej winien zostać rozpoznany, lub też gdy nie czyni tego w przewidzianej prawem formie, bądź też bezpodstawnie przyjmuje, że żądane informacje nie podlegają udostępnieniu. Nadto w pojęciu bezczynności mieści się także sytuacja, w której adresat wniosku milczy, także wówczas gdy takiej informacji nie posiada lub też, gdy nie stanowi ona informacji publicznej, wówczas to, co wynika z przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, winien powiadomić o tym fakcie wnioskującego w zwykłym pismem. Celem skargi na bezczynność jest bowiem zobligowanie organu do wydania aktu lub dokonania wynikającej z przepisów prawa czynności w sprawie wszczętej żądaniem strony. Stan bezczynności w sprawie załatwienia wniosku w przedmiocie informacji publicznej oznacza zatem sytuację, w której mimo upływu ustawowych terminów organ, będąc zobowiązanym do zareagowania na wniosek o udostępnienie informacji publicznej, wbrew przepisom prawa nie udostępnia żądanej informacji, nie wydaje decyzji gdy zachodzą podstawy do odmowy udostępnienia informacji publicznej z przyczyn wskazanych w art. 3 ust. 1 pkt 1 lub art. 5 u.d.i.p. albo umorzenia postępowania w przypadku przewidzianym w art. 14 ust. 2 tej ustawy. Względnie też, gdy nie informuje wnioskodawcy o tym, że objęta wnioskiem informacja nie stanowi informacji publicznej i nie podlega udostępnieniu w trybie przepisów powołanej ustawy (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 9 lipca 2021 r., sygn. akt II SAB/Po 139/20, dostępny w CBOSA). Zatem, milczenie organu przez całe 14 dni jest dowodem na to, że organ ten dopuścił się bezczynności. Jest to bowiem stan obiektywny (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 7 lipca 2021 r., sygn. akt II SAB/Rz 44/21, dostępny w CBOSA. Z przywołanych stwierdzeń wynika, że w sprawie dotyczącej bezczynności organu należy ocenić, czy istniał obowiązek tego organu do rozpoznania wniosku/sprawy strony w zakreślonym terminie oraz czy organ wywiązał się ze swojej powinności. Na tle zagadnienia dotyczącego informacji publicznej badanie to dotyczy ustalenia, czy podmiot będący adresatem wniosku strony jest ustawowo zobowiązany do objętych wnioskiem działań, po drugie czy treść wniosku odnosi się do informacji publicznej i wreszcie, czy, czy zachowanie organu, tak co do formy, treści i terminu wypełnia wymogi stawiane przez ustawę o dostępie do informacji publicznej. Przenosząc te uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy trzeba stwierdzić, że nie ma sporu, co do tego, że organ jest podmiotem obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p. Wątpliwości budzi, czy wskazane we wniosku Strony informacje mieszczą się w pojęciu informacji publicznej. Zakres tego pojęcia należy rozpoznawać z uwzględnieniem przepisów art. 61 ust. 1 i ust. 2 Konstytucji RP oraz art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. Zgodnie z powołanymi zapisami ustawy zasadniczej obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (art. 61 ust.1). Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (art. 61 ust. 2). Stosownie zaś do brzmienia art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Rozwinięciem tej ogólnej definicji są zapisy art. 6 ust. 1 ww. ustawy wskazujące rodzaje spraw, jakich mogą dotyczyć informacje o charakterze informacji publicznych, czyniąc to w sposób otwarty, czemu służy zwrot "w szczególności". W orzecznictwie Sądowym oraz doktrynie przyjmuje się szerokie rozumienie pojęcia "informacja publiczna", co jest wywodzone nie tylko z treści powołanych przepisów ale przede wszystkim z art. 61 ust. 1 i ust. 2 Konstytucji RP. Za informację publiczną uznaje się zatem każdą wiadomość wytworzoną lub odnoszoną do władz publicznych, a także wytworzoną lub odnoszoną do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Przepis art. 6 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. stanowi, że udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności majątku Skarbu Państwa i państwowych osób prawnych, innych prawach majątkowych przysługujących państwu i jego długach, majątku jednostek samorządu terytorialnego oraz samorządów zawodowych i gospodarczych oraz majątku osób prawnych samorządu terytorialnego, a także kas chorych, o majątku podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5, pochodzącym z zadysponowania majątkiem, o którym mowa w lit. a-c, oraz pożytkach z tego majątku i jego obciążeniach. dochodach i stratach spółek handlowych, w których podmioty, o których mowa w lit. a-c, mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów Kodeksu spółek handlowych, oraz dysponowaniu tymi dochodami i sposobie pokrywania strat, długu publicznym, pomocy publicznej, ciężarach publicznych. Nie ulega zatem wątpliwości, że informacje dotyczące rozdysponowania środków budżetowych, w tym funduszy celowych, dofinasowań, dotacji, etc oraz udzielanej pomocy publicznej (art. 6 ust. 1 pkt 5 lit g. u.d.i.p.) mją status informacji publicznej. Jak wynika z akt sprawy Skarżący domagał się wskazania łącznej kwoty pomocy de minimis udzielonej na mocy ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy we wskazanym okresie opisanemu we wniosku beneficjentowi oraz podania szczegółowych danych dookreślonych w pkt od 2 do 8 wniosku, w tym kosztów kwoty z Krajowego Funduszu Szkoleniowego (przekazanej na realizację poszczególnych zadań). Nie jest między stronami sporne, że ogólna kwota pomocy de minimis udzielona beneficjentowi (pytanie oznaczone nr 1 we wniosku Strony) stanowi informację publiczną, która została Skarżącemu udostępniona w ustawowo zakreślonym terminie, co wprost wynika z powołanej regulacji art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. g u.d.i.p.). Sporne pozostaje zatem zagadnienie dotyczące pozostałych wskazanych we wniosku pytań. W tym zakresie, sięgając do powołanych na wstępie rozważań Sądu zapisów definiujących informację publiczną nie może budzić zastrzeżeń, że wysokość środków przekazanych beneficjentowi na poszczególne zadania (tu kwota z Krajowego Funduszu Szkoleniowego) winna być zanana i udostępniona. Zaniechanie organu w tym zakresie powodowało, że pozostawał on w bezczynności, o czym orzeczono w sentencji wyroku. Zgodnie bowiem z art. 67a ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. z 2021 r., poz. 1100 ze zm., dalej ustawa o promocji zatrudnienia) Środki Funduszu Pracy w formie KFS przeznacza się na finansowanie działań na rzecz kształcenia ustawicznego pracowników i pracodawców. Dalsze regulacje ustawy i wydanego na jej podstawie rozporządzenia z dnia 14 maja 2014 r. w sprawie przyznawania środków z Krajowego Funduszu Szkoleniowego (Dz.U. z 2018 r., poz. 117, dalej rozporządzenie) dookreślają zasady omawianego dofinasowania, które na mocy art. 69b ust. 2 stanowią pomoc udzielaną zgodnie z warunkami dopuszczalności pomocy de minimis. W świetle powołanego zapisu art. art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. g u.d.i.p. nie może być wątpliwości, że w ramach informacji o udzielonej pomocy publicznej będzie się mieścić nie tylko jej adresat, wysokość (łączna kwota) przyznanej pomocy ale także sposób jej rozdysponowania. W rozpoznawanym stanie faktycznym jawna i udostępniona Stronie winna być zatem informacja dotycząca kwoty wydatkowanej z Krajowego Funduszu Szkoleniowego na poszczególne zadania realizowane przez beneficjenta. Powyższe znajduje potwierdzenie także w treści § 7 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia wskazującego, że w przypadku pozytywnego rozpoznania wniosku o finansowanie działań obejmujących kształcenie ustawiczne pracowników i pracodawców zawierana jest z organem umowa określająca m.in. wysokość środków z Krajowego Funduszu Szkoleniowego na finasowanie działań zawartych we wniosku. W tym zatem zakresie organ, pomijając wskazane dane w informacji udostępnionej Stronie, dopuścił się bezczynności, co skutkowało jej stwierdzeniem przez Sąd w pkt I sentencji orzeczenia (w dookreślonym tam zakresie) i zgodnie z art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zobowiązaniem do rozpoznania wniosku Skarżącego w tym zakresie (pkt III sentencji orzeczenia). Stwierdzenie bezczynności, zgodnie z zapisem art. 149 § 1a p.p.s.a. obliguje Sąd do oceny, czy miała ona miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntował się pogląd, zgodnie z którym rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym wyraźnie, i drastycznie naruszono treść obowiązku wynikającego z przepisu prawa. Rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego braku podejmowania jakichkolwiek czynności, oczywistego lekceważenia wniosków i jawnego natężenia braku woli do załatwienia sprawy, jak też w sytuacji ewidentnego niestosowania przepisów prawa. W rozpoznawanej sprawie Sąd nie dopatrzył się złej woli w działaniu organu. W odpowiedzi na skargę organ wyjaśnił przyjęty punkt widzenia, wskazując na wykładnie spornych w sprawie przepisów, fakt, że Sąd nie podziela tej argumentacji nie jest dostateczną podstawą do wywodzenia rażącego naruszenia prawa. W doktrynie i orzecznictwie zgodnie przyjmuje się, że odmienna wykładnia przepisów prawa nie stanowi podstawy do wywodzenia rażącego naruszenia prawa. Natomiast w odniesieniu do pozostałego zakresu żądania wyrażonego we wniosku Strony z dnia 24 czerwca 2021 r. Sąd podziela pogląd organu, że sporne informacje nie stanowią informacji publicznej. Chodzi o dane dotyczące: ilości kandydatów wskazanych we wnioskach objętych dofinasowaniem; realizatorów usług w zakresie: kształcenia, ustawicznego, kursów realizowanych z inicjatywy pracodawcy lub za jego zgodą, studiów podyplomowych, egzaminów umożliwiających uzyskanie dokumentów potwierdzających nabycie umiejętności, kwalifikacji lub uprawnień, badań lekarskich i psychologicznych wymaganych do podjęcia kształcenia lub pracy zawodowej, usług w postaci ubezpieczenia NNW w związku z podjętym kształceniem oraz odnoszonych do nich kosztów ogółem przekwalifikowania na jedną osobę. Jak wywiedziono to w uprzednio czynionych rozważaniach jawność odnosi się zasadniczo do informacji publicznych, poza tym zakresem umiejscowić trzeba sprawy nie mające takiego charakteru – "sprawy prywatne". Przeprowadzenie podziału między tymi zbiorami nie jest proste. W orzecznictwie sądów administracyjnych poruszającym omawianą problematykę, odwołując się do wykładni art. 61 ust. 1 Konstytucji i art. 1 ust. 1 u.d.i.p. wypracowano stanowiska ułatwiające kwalifikowanie określonej informacji jako publicznej, m.in. przyjęto, że nie ma znamion informacji publicznej informacja dotykająca bezpośrednio sfery ad personam (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 września 2010r., sygn. akt I OSK 1035/10; z dnia 6 grudnia 2019 r., sygn. akt I OSK 3429/18; z dnia 27 września 2019 r., sygn. akt I OSK 2710/17; z dnia 18 września 2018 r., sygn. akt I OSK 2434/16; z dnia 11 maja 2018 r., sygn. akt I OSK 1586/16; z dnia 19 grudnia 2017 r., sygn. akt I OSK 1380/17, orzeczenia dostępne w CBOSA) i wiążąca się z ujawnieniem prywatnych danych określonej osoby (co dotyczy także osoby prawnej i jej danych chronionych). Przyjęto również, że przymiot informacji publicznej bez wątpienia posiadają dokumenty urzędowe organu (będące dowodem tego, co w nich urzędowo stwierdzono, zatwierdzono lub podano), wytworzone w ramach realizacji powierzonych mu zadań, a więc dokumenty powstałe w związku z prowadzeniem konkretnych spraw. Natomiast przymiotu informacji publicznej nie mają dokumenty prywatne, które podmiot kieruje do organu administracji publicznej. W rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej, dokumenty prywatne nie stanowią informacji publicznej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 maja 2011 r., sygn. akt I OSK 189/11, dostępne w CBOSA). W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że nie jest informacją publiczną wniosek w sprawie indywidualnej, stanowiący dokument prywatny (zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 września 2002 r., sygn. akt II SAB 180/02; z dnia 9 grudnia 2010 r., sygn. akt I OSK 1797/10, dostępne w CBOSA). Na tej podstawie przyjąć trzeba, że zasadniczo dane zwarte we wniosku prywatnym nie podlegają udostępnieniu, co słusznie podkreślał organ w odpowiedzi na wniosek Skarżącego. Wskazane dane odnoszące się do podmiotów będących realizatorami opisanych we wniosku usług oraz ilość zgłaszanych kandydatów zwarte są wyłącznie w treści wniosku beneficjenta, zaś zapłata za ww. usługi dokonywana jest przez beneficjenta, na którego konto zgodnie z § 7 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia trafiają środki pomocowe. Nie ma zatem bezpośredniej relacji między ostatecznym wykonawcą usług a organem. Informacje te nie stanowią także elementu obligatoryjnego umowy zawieranej przez organ z beneficjentem środków pomocowych, której wymogi dookreśla wskazywany już § 7 ust. 1 rozporządzenia. Tym samym zasadnie organ przyjął, że sporne dane nie podlegają udostępnieniu, co nakazywało oddalenie skargi w tym względzie na podstawie art. 151 p.p.s.a. Jednocześnie Sąd nie podziela argumentacji organu, przedstawionej w odpowiedzi na skargę, a dotyczącej nadużycia prawa Skarżącego do informacji. Okoliczności sprawy wynikające z przedłożonej Sądowi dokumentacji nie dają podstaw do wyprowadzania wniosku, że motywacją Strony jest zaspokojenie jej "patrykularnych interesów". Uznając, że w sprawie organ dopuścił się bezczynności w zakresie zaniechania wskazania jakie kwoty zostały przekazane z Krajowego Funduszu Szkoleniowego na opisane we wniosku przekwalifikowanie Sąd stwierdził bezczynność w tym zakresie, uznając, że nie ma ona rażącego charakteru, zobowiązał organ do rozpoznania wniosku strony w tym zakresie, zaś dalej idącą skargę oddalił. Orzeczenie to ma podstawę w treści art. 149 § 1 pkt 1 i pkt 3, § 1a, art. 151 p.p.s.a. o kosztach postępowania rozstrzygnięto na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a.