IV SAB/Wr 785/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anetta Makowska-Hrycyk po rozpoznaniu w dniu 16 września 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale IV sprawy ze skargi A. Z. reprezentowana przez przedstawiciela ustawowego O. Z. na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy postanawia: odrzucić skargę.

A. Z. reprezentowana przez przedstawiciela ustawowego O. Z. (dalej: strona, skarżąca) wniosła do tutejszego Sądu skargę z dnia 6 lipca 2026 r. na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 5 sierpnia 2026 r. wezwano stronę do usunięcia braków skargi przez dołączenie do akt sprawy: wierzytelnego odpisu aktu urodzenia małoletniej skarżącej przetłumaczonego na język polski, potwierdzającego umocowanie do działania w sprawie dla O. Z., a także kopii ponaglenia na niezałatwienie sprawy w terminie wraz z dowodem jego nadania do organu wskazując, że nieusunięcie braków w terminie siedmiu dni spowoduje odrzucenie skargi. Jednocześnie wezwano stronę do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 złotych w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi. Z urzędowego poświadczenia doręczenia wynika, że powyższe wezwania doręczono stronie w dniu 12 sierpnia 2026 r. Wezwania pozostały bez odpowiedzi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skargę należało odrzucić jako niedopuszczalną. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Z kolei przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Stosownie zaś do art. 53 § 2b p.p.s.a. skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Na podstawie art. 35 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2025 r., poz. 1691; dalej: k.p.a.) organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Zgodnie zaś z art. 37 § 1 k.p.a. stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (pkt 1 - bezczynność), bądź kiedy postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (pkt 2 - przewlekłość). Tym samym złożenie skargi na bezczynność, czy też przewlekłość organu, jest możliwe dopiero po wniesieniu ponaglenia na niezałatwienie sprawy do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie (art. 37 § 3 pkt 1 k.p.a.) albo do organu prowadzącego postępowanie, jeżeli nie ma organu wyższego stopnia (art. 37 § 3 pkt 2 k.p.a.). Z powyższych przepisów wynika, że warunkiem skutecznego wniesienia do wojewódzkiego sądu administracyjnego skargi na bezczynność organu - jak ma to miejsce w rozpoznawanej sprawie - jest wyczerpanie środków zaskarżenia poprzez złożenie uprzednio przez stronę ponaglenia do organu wyższego stopnia. Brak ponaglenia czyni skargę niedopuszczalną. Takie też stanowisko jest konsekwentnie prezentowane w orzecznictwie (por. postanowienia NSA z dnia 2 września 2020 r., sygn. akt II OSK 3732/18 i z dnia 8 lutego 2021 r., sygn. akt I OSK 2754/20 czy wyrok NSA z dnia 17 listopada 2020 r., sygn. akt II OSK 973/19; dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych CBOSA). Z art. 29 p.p.s.a. wynika natomiast, że przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28, mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. W myśl zaś art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Z akt sprawy wynika, że odpis zarządzenia Przewodniczącego Wydziału o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi oraz wezwanie do uzupełnienia braków skargi doręczono stronie w dniu 12 sierpnia 2026 r. (środa), zatem siedmiodniowy termin na wykonanie wezwania upływał w dniu 19 sierpnia 2026 r. (środa). Pomimo upływu terminu, strona nie uzupełniła braków skargi. W związku z powyższym Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6, art. 58 § 1 pkt 3 oraz art. 220 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.