IV SAB/Wr 68/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Lidia Serwiniowska po rozpoznaniu w dniu 12 września 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu Z. Z. od zarządzenia referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 15 czerwca 2018 r., sygn. akt IV SAB/Wr 68/18 w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi Z. Z. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w D. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia: odrzucić sprzeciw.

Zarządzeniem z dnia 15 czerwca 2018 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu pozostawił bez rozpoznania wniosek Z. Z. (dalej strona lub skarżący) o przyznanie prawa pomocy. Pismem z dnia 9 lipca 2018 r. skarżący – za pośrednictwem poczty elektronicznej – wniósł sprzeciw od opisanego na wstępie zarządzenia referendarskiego. Zarządzeniem z dnia 11 lipca 2018 r. strona została wezwana do usunięcia braku formalnego wniesionego sprzeciwu poprzez jego podpisanie w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia sprzeciwu. W przewidzianym okresie, który upływał z dniem 6 sierpnia br., powyższy brak formalny sprzeciwu nie został jednak usunięty. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 46 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej p.p.s.a.), każde pismo procesowe, w tym także i sprzeciw, powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Przy czym w aktualnym stanie prawnym nie jest dopuszczalne wniesienie do sądu administracyjnego pisma opatrzonego bezpiecznym podpisem elektronicznym oraz pisma przesłanego za pomocą środków komunikacji elektronicznej jak np. faks, e-mail czy platforma usług publicznych (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 maja 2014 r., sygn. akt I OPS 10/13). Taka możliwość zaistnieje bowiem dopiero od dnia 31 maja 2019 r., tj. po wejściu w życie art. 4 ustawy z dnia 10 stycznia 2014 r. o zmianie ustawy o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2014 r., poz. 183, ze zm.). W myśl art. 49 § 1 p.p.s.a., jeśli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę do jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Taka zaś sytuacja zachodzi w przypadku pisma procesowego szczególnego rodzaju, jakim jest sprzeciw od orzeczenia referendarza sądowego, gdyż konsekwencją nieuzupełnienia w wyznaczonym terminie braków formalnych sprzeciwu jest jego odrzucenie (art. 259 § 2 p.p.s.a.). Z akt przedmiotowej sprawy wynika, że w dniu 12 lipca 2018 r., przesłano stronie skarżącej wezwanie do usunięcia braku formalnego sprzeciwu, z tym pouczeniem, że jego nieusunięcie w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania będzie skutkowało odrzuceniem sprzeciwu. Stosownie do treści art. 83 § 1 i 2 p.p.s.a., terminy oblicza się według przepisów prawa cywilnego, z tym zastrzeżeniem, że jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy. W myśl art. 111 § 1 i 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r., poz. 459 ze zm.), termin oznaczony w dniach kończy się z upływem ostatniego dnia, przy czym jeżeli początkiem terminu oznaczonego w dniach jest pewne zdarzenie, nie uwzględnia się przy obliczaniu terminu dnia, w którym to zdarzenie nastąpiło. W przedmiotowej sprawie wezwanie do usunięcia dostrzeżonego braku formalnego sprzeciwu zostało doręczone stronie skarżącej w dniu 30 lipca 2018 r. Zatem termin na jego usunięcie upływał z dniem 6 sierpnia 2018 r., który wypadał w poniedziałek. W zakreślonym terminie skarżący nie podpisał jednakże wniesionego sprzeciwu, ograniczając się wyłącznie do polemiki z otrzymanym wezwaniem. Wobec powyższego przedmiotowy sprzeciw należało odrzucić na podstawie art. 259 § 2 p.p.s.a., o czym orzeczono jak w sentencji niniejszego postanowienia.