IV SAB/Wr 64/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Kamieniecka (sprawozdawca) Sędziowie: Asesor WSA Aneta Brzezińska Sędzia WSA Marta Pająkiewicz-Kremis po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 7 maja 2026 r. sprawy ze skargi G. B. na bezczynność Komendanta Miejskiego Policji w Jeleniej Górze w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 24 listopada 2025 r. I. zobowiązuje Komendanta Miejskiego Policji w Jeleniej Górze do załatwienia punktu I podpunkt 1, 2 i 3 oraz punktu IV podpunkt 1, 3 i 4 wniosku skarżącego z dnia 24 listopada 2025 r. w terminie 14 dni od dnia otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; II. stwierdza, że Komendant Miejski Policji w Jeleniej Górze dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu punktu I podpunkt 1, 2 i 3 oraz punktu IV podpunkt 1, 3 i 4 wniosku skarżącego, a bezczynność ta nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. oddala dalej idącą skargę; IV. zasądza od Komendanta Miejskiego Policji w Jeleniej Górze na rzecz skarżącego G. B. kwotę 100 zł (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Wnioskiem z dnia 24 listopada 2025 r. (wpływ do organu 27 listopada 2025 r.) G. B. zwrócił się do Komendy Miejskiej Policji w Jeleniej Górze o udostępnienie informacji publicznej w postaci pełnej dokumentacji i danych dotyczących zgłoszenia Wojewódzkiego Centrum Powiadamiania Ratunkowego o godz. 10:32 i przekazanego przez KMP w Jeleniej Górze do Straży Miejskiej w Szklarskiej Porębie, związanego z interwencją z dnia 12 grudnia 2024 r. wobec wnioskodawcy, tj. o udostępnienie: I. Treść zgłoszenia WCPR – Policja: 1. pełnej treści zgłoszenia przyjętego przez WCPR, 2. opisu zdarzenia przekazanego Policji przez operatora WCPR, 3. klasyfikacji zdarzenia, dokonanej przez dyżurnego KMP Jelenia Góra. II. Pełna oś czasowa przekazania zgłoszenia: 1. godziny przyjęcia zgłoszenia przez dyżurnego KMP Jelenia Góra, 2. godziny przekazania zgłoszenia do Komisariatu Policji w Szklarskiej Porębie, 3. godziny przekazania zgłoszenia Straży Miejskiej w Szklarskiej Porębie, 4. imion, nazwisk i funkcji osób przekazujących zgłoszenie na każdym etapie, 5. numeru interwencji/wpisu w systemie SWD/Sezam. III. Podstawa prawna przekazania interwencji Straży Miejskiej: 1. przepisu prawa na podstawie którego dyżurny KMP Jelenia Góra uznał, że interwencję należy przekazać Straży Miejskiej, 2. procedury, zarządzenia lub wytycznych KGP regulujących przekazywanie zgłoszeń Straży Miejskiej, 3. informacji czy dyżurny KMP zweryfikował, że zdarzenie miało miejsce wewnątrz obiektu prywatnego, 4. informacji, dlaczego nie skierowano patrolu KP Szklarska Poręba. IV. Dokumentacja sporządzona przez dyżurnego: 1. notatki służbowej dyżurnego dotyczącej zgłoszenia, 2. wydruku pełnego wpisu z systemu SWD/Sezam dotyczącego tego zdarzenia, 3. adnotacji dyżurnego o braku możliwości wysłania patrolu, 4. wszelkich komunikatów przekazanych Straży Miejskiej. Wnioskodawca zwrócił się o przesłanie odpowiedzi oraz dokumentów w formie elektronicznej na podany adres poczty elektronicznej. W odpowiedzi z dnia 11 grudnia 2025 r. Komendant Miejski Policji poinformował wnioskodawcę odnośnie punktu II wniosku, że zgłoszenie zostało przyjęte przez WCPR o godzinie 10:32:26 w dniu12 grudnia 2024 r., a o godzinie 10:38:06 zgłoszenie zostało przekazane do Komendy Miejskiej Policji w Jeleniej Górze, gdzie jego przyjęcie potwierdził [...] R. D. Następnie o godzinie 10:45:26 zgłoszenie zostało przekazane do Komisariatu Policji w Szklarskiej Porębie i przekazano je dalej do Straży Miejskiej w Szklarskie Porębie. Czynności te wykonała [...] E. S., wówczas Z. w S. Zakończenie działań związanych z obsługą zgłoszenia odnotowano w systemie o godzinie 11:28:50. Zgłoszenie zostało zarejestrowane w ewidencji KMP w jeleniej Górze pod numerem: [...]. Następnie odnośnie punktu III wniosku Komendant Miejski Policji podał akty prawne regulujące działania poszczególnych organów. Poinformował również, że dyżurny zweryfikował zgłoszenie i wobec znacznego wydłużenia czasu oczekiwania na patrol Policji obsługujący inne zdarzenie, skierowano na miejsce strażników miejskich, którzy wykonywali w miejscu interwencji czynności służbowe w ramach własnych kompetencji. Końcowo wskazano, że już wcześniej wnioskodawca został szczegółowo poinformowany o sposobie załatwienia tej sprawy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na bezczynność organu skarżący wniósł o zobowiązanie organu do rozpatrzenia wniosku w całości, stwierdzenie bezczynności organu i zasadzenie kosztów postępowania. Skarżący wyjaśnił, że pismo organu z dnia 11 grudnia 2025 r. zostało mu doręczone w dniu 22 grudnia 2025 r. Odpowiedź ta jest niepełna, ponieważ organ nie udostępnił dokumentów źródłowych 9wpisów w systemach SWD/Sezam, notatek służbowych), a ograniczył się jedynie do opisu czynności. Jednocześnie organ nie wydał decyzji o odmowie udostępnienia informacji, co stanowi pozorne załatwienie sprawy. Według skarżącego, organ wiedział o błędzie dostarczenia wiadomości z powodu błędnego adresu e-mail podanego przez skarżącego. Jednak dysponując pełnymi danymi adresowymi skarżącego, organ miał obowiązek niezwłocznie wysłać odpowiedź drogą pocztową, aby zachować terminy ustawowe. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie wyjaśniając, że termin na udzielenie odpowiedzi upływał w dniu 11 grudnia 2025 r. i tego dnia podjęte zostały próby jej wysłania na wskazany dwukrotnie we wniosku adres poczty elektronicznej. Próby te zakończyły się zwrotnymi odpowiedziami serwera, że adres e-mail wnioskodawcy jest błędny. W tej sytuacji wysłano odpowiedź tradycyjną pocztą na podany we wniosku adres korespondencyjny. Przesyłki nadane po godzinie 10:30 wysyłane są następnego dnia. Ponadto wnioskowane przez skarżącego dane nie stanowią informacji publicznej, bowiem wnioskodawca zwrócił się o informacje we własnej sprawie, chcąc uzyskać dokumentację dotyczącą podjętej wobec niego interwencji Straży Miejskiej, a uzyskanie wnioskowanych informacji stanowi realizację subiektywnego interesu skarżącego. W piśmie z dnia 6 lutego 2026 r. skarżący ponownie stwierdził, że dokumenty źródłowe zastąpiono opisem czynności i nie udostępniono mu wydruków z systemu SWD/Sezam i notatek służbowych. Notatka policyjna z interwencji stanowi informację publiczną, niezależnie od tego, że odnosi się do konkretnej osoby, a prywatny cel wnioskodawcy nie ogranicza prawa dostępu do informacji publicznej. Omyłka pisarska w adresie e-mail pozostaje bez znaczenia dla istoty sprawy, ponieważ organ nawet przy poprawnym adresie nie udostępniłby wydruków z systemu SWD/Sezam. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2026 r., poz. 143, dalej p.p.s.a.), kontrola – o której mowa powyżej – obejmuje m. in. orzekanie w sprawie skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 1 – 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Jak wynika zaś z art. 3 § 3 p.p.s.a., sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Do takich zaś spraw należy postępowanie prowadzone w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Podstawą oceny zasadności skargi na bezczynność zawsze będzie stan faktyczny istniejący w dacie orzekania (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 września 2013 r., sygn. akt II OSK 1591/13 oraz z dnia 27 maja 2015 r., sygn. akt I OSK 2331/13, dostępne w centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W rozpatrywanej sprawie zaskarżeniu podlegała bezczynność związana z udostępnieniem informacji publicznej. Jak wynika z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jednolity: Dz. U. z 2022 r., poz. 902, dalej u.d.i.p.), każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych tym aktem prawnym. Stosownie zaś do treści art. 2 ust. 1 u.d.i.p., prawo dostępu do informacji publicznej przysługuje każdemu, z zastrzeżeniem art. 5, który wprowadza w tym zakresie pewne ograniczenia związane z ochroną informacji niejawnych oraz innych tajemnic ustawowo chronionych, a także ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. W myśl art. 4 ust. 1 u.d.i.p., obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne. Do wymienionego katalogu zaliczają się w szczególności organy władzy publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.). Przepisy powołanej ustawy nakładają na podmioty dysponujące informacjami publicznymi obowiązek ich udostępnienia bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.). W przypadku, gdy informacja publiczna nie może zostać udostępniona w czternastodniowym terminie, należy powiadomić wnioskodawcę o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni się informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2). Mając powyższe regulacje na uwadze należy podkreślić, że w toku oceny zasadności skargi w sprawach z zakresu dostępu do informacji publicznej sąd administracyjny zobowiązany jest do ustalenia, czy podmiot, do którego skierowano wniosek był zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej, czy dane, o które wnioskowała strona skarżąca, miały charakter informacji publicznej oraz czy żądanie wnioskodawcy zostało rozpatrzone w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami tj. w formie i w terminie wynikających z regulacji ustawowej. W przedmiotowej sprawie bezsporne jest, że Komendant Miejski Policji – jako podmiot, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. – zobowiązany jest do udostępniania informacji publicznych. Policja jest podmiotem publicznym, wykonuje zadania publiczne w zakresie bezpieczeństwa i porządku publicznego. Ponadto żądana informacja stanowi informację publiczną. Żądana przez skarżącego informacja dotyczy interwencji policyjnej przekazanej do realizacji Straży Miejskiej w wyniku zgłoszenia przyjętego od Wojewódzkiego Centrum Powiadamiania Ratunkowego, tj. dotyczy funkcjonowania organu władzy publicznej, trybie działania, sposobach przyjmowania i załatwiania spraw (art. 4 ust.1 pkt 3 lit. b) i d) u.d.i.p.). Nie ma przy tym znaczenia, że informacja ta może być wykorzystana przez wnioskodawcę również w prywatnych celach. Odpowiadając na wniosek skarżącego z dnia 24 listopada 2025 r., Komendant Miejski Policji w piśmie z dnia 11 grudnia 2024 r. udzielił skarżącemu odpowiedzi w zakresie zagadnień sformułowanych w punkcie II podpunkty 1 – 5 oraz w punkcie III podpunkty 1 – 4 wniosku. Kompletności odpowiedzi udzielonej w powyższym zakresie skarżący nie zakwestionował. Jeżeli o terminowość odpowiedzi udzielonej w tym zakresie, to załączone do akt administracyjnych sprawy wydruki z poczty elektronicznej organu potwierdzają, że organ dwukrotnie usiłował wysłać odpowiedź na podany przez skarżącego adres e-mail. Przesyłana wiadomość była odrzucana z uwagi na błędnie podany przez skarżącego adres poczty elektronicznej. Zgodnie z wykazem nr 6 przesyłek poleconych z dnia 11 grudnia 2025 r. odpowiedź została wysłana w dniu 12 grudnia 2025 r. pocztą tradycyjną. Należy zaznaczyć, że skarżący we wniosku żądał udzielenia odpowiedzi w formie elektronicznej na podany adres poczty elektronicznej. Stosownie do art. 14 ust. 1 u.d.i.p. organ zobowiązany jest do udostępnienia informacji publicznej w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem. W przypadku braku możliwości udostępnienia informacji publicznej w sposób i w formie określonych we wniosku w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. uregulowano postępowanie organu w takiej sytuacji. Organ nie miał zatem obowiązku, jak twierdzi skarżący, natychmiastowego wysyłania odpowiedzi na adres korespondencyjny podany przez skarżącego. Pomimo procedury określonej w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. organ korzystnie dla skarżącego wysłał przesyłkę poleconą następnego dnia. Wobec powyższego organowi nie można zarzucić bezczynności w zakresie udzielenia odpowiedzi na punt II i III wniosku i w tym zakresie skarga została oddalona (punkt III sentencji wyroku). Natomiast w zakresie punktu I i punktu IV wniosku organ stwierdził, że wnioskodawca został już wcześniej szczegółowo poinformowany o sposobie załatwienia tej sprawy i w konsekwencji informacja ta nie została udostępniona. Organ nie załączył jednak do akt sprawy wcześniejszych odpowiedzi udzielonych skarżącemu. Natomiast skarżący wniósł o zobowiązanie organu do udostępnienia mu na podstawie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej dokumentów źródłowych, tj. wpisów w systemie SWD/Sezam i notatek służbowych, żądanych w punkcie II i punkcie III złożonego wniosku. Pojęcie "informacji publicznej" ustawodawca przybliżył w art. 1 ust. 1 i art. 6 ust. 1 u.d.i.p., wskazując, że informacją taką jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 ust. 1 u.d.i.p. Ustawodawca określając pojęcie informacji publicznej odwołał się do kategorii sprawy publicznej. Zgodnie z ugruntowanymi poglądami orzecznictwa, informacją publiczną jest każda informacja wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. W szczególności walor informacji publicznej będą posiadały informacje o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o organizacji (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. b u.d.i.p.), o zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p., w tym trybie działania władz publicznych i ich jednostek organizacyjnych (art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a u.d.i.p.), informacje o prowadzonych rejestrach, ewidencjach i archiwach oraz o sposobach i zasadach udostępniania danych w nich zawartych (art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. f u.d.i.p.) oraz dane publiczne, w tym informacja o stanie państwa, samorządów i ich jednostek organizacyjnych (art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. d u.d.i.p.). Punkt I wniosku skarżącego dotyczy udostępnienia pełnej treści zgłoszenia przyjętego przez WCPR, opisu zdarzenia przekazanego Policji przez operatora WCPR oraz klasyfikacji zdarzenia, dokonanej przez dyżurnego KMP Jelenia Góra. W ocenie Sądu, oczekiwana przez stronę w punkcie I wniosku informacja dotycząca udostępnienia treści zgłoszenia, opisu przekazanego Policji zdarzenia i klasyfikacji zdarzenia stanowi, wbrew stanowisku organu, informację publiczną, albowiem jest to informacja o zasadach funkcjonowania podmiotu publicznego, w tym o trybie działania organu, sposobach przyjmowania i załatwiania spraw oraz stanie przyjmowanych spraw (art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a, lit. d i lit. e u.d.i.p.). Natomiast punkt IV wniosku skarżącego dotyczy udostępnienia dokumentów źródłowych w postaci: 1. notatki służbowej dyżurnego dotyczącej zgłoszenia, 2. wydruku pełnego wpisu z systemu SWD/Sezam dotyczącego tego zdarzenia, 3. adnotacji dyżurnego o braku możliwości wysłania patrolu oraz 4. wszelkich komunikatów przekazanych Straży Miejskiej. Należy zauważyć, że zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a u.d.i.p. udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych. Dokumentem urzędowym w rozumieniu ustawy jest treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego, w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy. Objęta wnioskiem notatka służbowa dyżurnego funkcjonariusza Policji stanowi informację publiczną, albowiem powstała w związku z wykonywaniem obowiązków służbowych przez funkcjonariusza Policji i stanowi zapis przeprowadzonych czynności. W orzecznictwie sądów administracyjnych zgodnie przyjmuje się, że notatki urzędowe funkcjonariuszy Policji niezależnie od tego, czy zostały sporządzone odręcznie, czy też w formie wydruku elektronicznego czy maszynopisu posiadają walor informacji publicznej, dotyczą bowiem sfery faktów, zostały wytworzone w ramach sfery działalności organu administracji publicznej, zawierają informację o sposobie prowadzenia sprawy, etc., stanowią więc, zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. informację o sprawach publicznych. Jednak notatka służbowa, która może zostać udostępniona, to nie każda notatka, ale notatka "oficjalna", sporządzona przez uprawnionego funkcjonariusza, a nie projekt notatki (zob. w tej materii m. in.: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 29 listopada 2022 r.; sygn. akt III OSK 4515/21, 24 kwietnia 2020 r.; sygn. akt I OSK 2901/19, 25 marca 2022 r.; sygn. akt III OSK 1188/21, 3 marca 2020 r.; syn. akt I OSK 3787/18, 22 marca 2019 r.; sygn. akt I OSK 1280/17, 19 maja 2023 r.; sygn. akt III OSK 425/22, 8 maja 2024 r.; sygn. akt III OSK 1119/23). Tożsame stanowisko w tym względzie prezentowane jest również w doktrynie prawa (zob. Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Irena Kamińska i Mirosława Rozbicka - Ostrowska, LexisNexis, Warszawa 2012, s. 42). W ocenie Sądu, oczekiwana przez stronę w punkcie IV wniosku informacja dotycząca udostępnienia notatki służbowej dyżurnego dotyczącej zgłoszenia, adnotacji dyżurnego o braku możliwości wysłania patrolu oraz wszelkich komunikatów przekazanych Straży Miejskiej stanowi, wbrew stanowisku organu, informację publiczną, albowiem jest to informacja o zasadach funkcjonowania podmiotu publicznego, w tym o trybie działania organu, sposobach przyjmowania i załatwiania spraw oraz stanie przyjmowanych spraw (art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a, lit. d i lit. e u.d.i.p.). Należy zauważyć, że organ w żaden sposób nie wykazał, z jakich względów jego zdaniem, nie stanowi informacji publicznej notatka służbowa policjanta, adnotacje dyżurnego, komunikaty przekazane Straży Miejskiej. Organ w odpowiedzi na skargę ograniczył się jedynie do stwierdzenia, że jest to informacja w celu prywatnym, własnym. Organ wskazuje, że celem skarżącego było uzyskanie informacji, służących jego indywidualnemu interesowi. Poza tym organ nie powoływał się na nadużycie przez skarżącego prawa do informacji publicznej, a ocenie Sądu nie podlega argumentacja organu zawarta jedynie w odpowiedzi na skargę. Należy zauważyć, że w przypadku ograniczenia prawa do informacji publicznej ze względu na prywatność osoby fizycznej organ zobowiązany jest do wydania decyzji odmownej i wyjaśnienia przyczyn odmowy udostępnienia informacji. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji oraz w przypadku, gdy osoba fizyczna rezygnuje z przysługującego jej prawa (art. 5 ust. 2 u.d.i.p.). W związku z powyższym Sąd zobowiązał Komendanta Miejskiego Policji do załatwienia punktu I podpunkt 1, 2 i 3 oraz punktu IV podpunkt 1, 3 i 4 wniosku skarżącego w terminie 14 dni od dnia otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy (punkt I sentencji wyroku). Należy przy tym zaznaczyć, że adnotacje dyżurnego i komunikaty przekazane Straży Miejskiej mają walor informacji publicznej, o ile spełniają wymagania określone w art. 6 ust. 2 u.d.i.p., a więc przede wszystkim stanowią dokument urzędowy utrwalony i podpisany przez funkcjonariusza Policji. W przeciwnym razie tego rodzaju zapiski lub przekazywane w innej formie komunikaty nie stanowią informacji publicznej. Natomiast odnośnie żądania udostępnienia wydruku pełnego wpisu z systemu SWD/Sezam dotyczącego tego zdarzenia należy wyjaśnić, że System Wspomagania Dowodzenia Policji (SWD) to podstawowy system teleinformatyczny Komendy Głównej Policji służący do wspomagania bieżącej pracy służb. Zgodnie z art. 20e ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t. j.: Dz.U. z 2025 r. poz. 636) Komendant Główny Policji prowadzi System Wspomagania Dowodzenia Policji, zwany dalej "SWD Policji", będący systemem teleinformatycznym wspierającym: 1) wykonywanie zadań ustawowych przez jednostki organizacyjne Policji; 2) obsługę zgłoszeń alarmowych, o których mowa w ustawie z dnia 22 listopada 2013 r. o systemie powiadamiania ratunkowego (Dz. U. z 2023 r. poz. 748 oraz z 2024 r. poz. 731 i 1222). Komendant Główny Policji zapewnia utrzymanie, rozbudowę oraz modyfikację SWD Policji (art. 20e ust. 2). Utrzymanie, rozbudowa i modyfikacje SWD Policji są finansowane z budżetu państwa, z części, której dysponentem jest minister właściwy do spraw wewnętrznych (art. 20e ust. 3). System SWD znajduje zastosowanie przy obsłudze zgłoszeń alarmowych, koordynacji działań patrolowych i zarządzania interwencjami w czasie rzeczywistym. Współpracuje z numerami alarmowymi (np. 112). Pozwala dyspozytorom na szybkie skierowanie odpowiednich sił na miejsce zdarzenia. System pozwala na obsługę trzech rodzajów grafików służb (w tym planowanych) i rejestruje czas rozpoczęcia oraz zakończenia zadań. Wobec powyższego wydruki z systemu SWD nie stanowią informacji publicznej, ponieważ nie posiadają waloru dokumentu urzędowego. Są to dokumenty wewnętrzne Policji, wspomagające wykonywanie zadań Policji, nie podlegające udostępnieniu w trybie u.d.i.p. Wobec powyższego Sąd oddalił skargę w zakresie żądania udostępnienia wydruków z SWD (pkt III sentencji wyroku). Sąd uznał, że Komendant Miejski Policji dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu punktu I podpunkt 1, 2 i 3 oraz punktu IV podpunkt 1, 3 i 4 wniosku skarżącego i bezczynność ta nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (punkt II sentencji wyroku). O rażącym naruszeniu prawa mówimy przede wszystkim, jeżeli bezczynność jest wynikiem lekceważącego traktowania przez organ swoich obowiązków. Sąd nie dopatrzył się rażącego naruszenia prawa, albowiem udzielenie niepełnej odpowiedzi na wniosek z dnia 24 listopada 2024 r. nie nastąpiło z powodu złej woli organu, ale wynikało z błędnej interpretacji przez organ przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. O należnych skarżącemu kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. w pkt IV sentencji wyroku (wpis od skargi - 100 zł).