IV SAB/Wr 637/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska Sędziowie: Asesor WSA Aneta Brzezińska (sprawozdawca) Sędzia WSA Katarzyna Radom po rozpoznaniu w dniu 28 maja 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi R. S. na bezczynność Prezesa Sądu Okręgowego w Świdnicy w przedmiocie udzielenia informacji publicznej na wniosek z dnia 17 października 2022 r. po rozpoznaniu wniosku strony skarżącej z dnia 11 maja 2026 r. o dokonanie wykładni wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 5 marca 2025 r. sygn. akt IV SAB/Wr 637/24 postanawia: odmówić wykładni wyroku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 5 marca 2025 r., sygn. akt IV SAB/Wr 637/24, po rozpoznaniu sprawy ze skargi R. S. (dalej: skarżący) na bezczynność Prezesa Sądu Okręgowego w Świdnicy (dalej: organ, Prezes Sądu) w przedmiocie udzielenia informacji publicznej na wniosek z dnia 17 października 2022 r. w pkt I. stwierdził, że Prezes Sądu dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu pierwszego żądania wniosku skarżącego z dnia 17 października 2022 r. oraz, że bezczynność ta nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; w pkt II. zobowiązał Prezesa Sądu Okręgowego w Świdnicy do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 17 października 2022 r. w zakresie wskazanym w pkt I, w terminie 14 dni od daty otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; w pkt III. oddalił dalej idącą skargę; w pkt IV. zasądził od Prezesa Sądu Okręgowego w Świdnicy na rzecz skarżącego kwotę 100 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W uzasadnienia wyroku Sąd, dokonując oceny charakteru stwierdzonej bezczynności przyjął, że naruszenie prawa w tym zakresie nie miało rażącego charakteru (pkt I sentencji wyroku). Sąd – jak wskazał – miał na względzie, że o rażącym naruszeniu prawa można mówić, gdy zwłoka w załatwieniu sprawy jest znaczna i jest efektem działań (zaniechań) organów, które można zinterpretować jako celowe unikanie podejmowania rozstrzygnięcia, bądź lekceważenie praw strony. W ocenie Sądu bezczynność organu nie była celowa i zamierzona, a wynikała wyłącznie z błędnego przekonania organu, że samo udzielenie odpowiedzi na wniosek skarżącego w terminie (już 28 października 2022 r., a zatem zaledwie po 10 dniach od dnia złożenia wniosku w organie, które miało miejsce 17 października 2022 r.) niejako wyklucza zarzut bezczynności. Poza tym Sąd – jak wskazał – nie mógł też nie zauważyć okoliczności, iż choć Prezes Sądu już w piśmie z 28 października 2022 r. udzielił skarżącemu odpowiedzi na wniosek, to skarżący – pomimo, że przecież nie pozyskał informacji, o którą wnioskował – z wniesieniem skargi do Sądu zwlekał aż do 14 maja 2024 r., a zatem przez okres dwóch lat. W ocenie Sądu – za powyższe – nie można obarczać winą organu. Od powyższego wyroku skarżący wywiódł do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę kasacyjną w zakresie pkt I (w części dotyczącej stwierdzenia, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa) i pkt III orzeczenia. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 8 stycznia 2026 r. sygn. akt III OSK 1284/25 oddalił skargę kasacyjną. Z kolei pismem z 11 maja 2026 r. skarżący złożył do Sądu wniosek o "udzielenie wyjaśnień w zakresie przyjętej przez Sąd wykładni" przepisów w zakresie uznania przez Sąd, że w sprawie nie doszło do "rażącego naruszenia prawa" przez Prezesa Sądu Okręgowego w Świdnicy, pomimo, że organ ten nie udzielił wnioskowanej informacji (nie przekazał skanów dokumentów dotyczących ławników). Skarżący wskazał, że zdaniem Sądu, zaniechanie to wynikało z "błędnego przyjęcia przez podmiot zobowiązany, że udzielona odpowiedź realizuje prawo do dostępu do informacji publicznej". Podczas gdy, z punktu widzenia skarżącego ocena ta budzi fundamentalne wątpliwości natury prawniczej i faktycznej w zakresie: - skuteczności czynności, gdyż skoro dokumenty nie zostały wydane, czynność ta nie została wykonana. Samo poinformowanie o błędnym organie (rada gminy nie dysponuje aktami) nie realizuje obowiązku udostępnienia; - skutków dla toczących się spraw, gdyż brak udostępnienia informacji uniemożliwia skarżącemu weryfikację legalności składu orzekającego w sprawie rozwodowej. Skoro ławnicy są wybierani przez rady gminy, ale akta ich powołania znajdują się w sądzie, odesłanie skarżącego do rady gminy tworzy sytuację patową, w której obywatel nie może uzyskać dowodu niezbędnego dla ochrony sowich praw w innym postępowaniu; - braku reakcji organu, gdyż Prezes Sądu nie tylko nie udzielił informacji, ale też nie wydał decyzji odmownej, co jest wymogiem ustawowym. Mając powyższe na uwadze skarżący wniósł o wyjaśnienie, w jaki sposób Sąd pogodził fakt nieudostępnienia informacji z brakiem uznania tego stanu za rażące naruszenie prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: W myśl art. 158 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz U. z 2026 r. poz. 143 ze. zm.), dalej: p.p.s.a. sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Zgodnie z przyjętym w piśmiennictwie i judykaturze stanowiskiem, konieczność dokonania wykładni wyroku zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania (por. T. Ereciński (w:) T. Ereciński (red.), J. Gudowski, M. Jędrzejewska, Komentarz do kodeksu postępowania cywilnego. Część pierwsza..., s. 581; postanowienie NSA z dnia 26 lipca 2001 r., II SAB 57/98). Wniosek o wykładnię nie może natomiast zmierzać do polemiki ze stanowiskiem sądu orzekającego w sprawie (postanowienie z dnia 13 marca 2012 r., II GSK 1121/11, LEX nr 1145479). Tymczasem, w rozpatrywanym wniosku o wykładnię wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 5 marca 2025 r. w sprawie o sygn. akt IV SAB/Wr 637/24 skarżący nie tyle domaga się wyjaśnienia wątpliwości co do jego treści, co tak de facto kwestionuje trafność podjętego rozstrzygnięcia, polemizując jednocześnie z jego motywami. Dowodzi tego nie tylko treść wniosku, ale także użyte w nim sformułowania np. "ocena ta budzi fundamentalne wątpliwości natury prawniczej i faktycznej". Ponadto treść wyroku ww. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, w tym rozstrzygnięcie zawarte w jego pkt I, którego dotyczy wniosek, jest jednoznaczne i jako takie nie budzi wątpliwości interpretacyjnych. Dotyczy ono oceny charakteru stwierdzonej przez Sąd bezczynności w rozpoznaniu pierwszego żądania wniosku skarżącego z dnia 17 października 2022 r. Sąd – jak wynika z treści pkt I sentencji wyroku – uznał, że naruszenie prawa w tym zakresie nie miało rażącego charakteru i szczegółowo uzasadnił swoje stanowisko. Sąd wyraźnie bowiem wskazał, że w rozpoznawanej sprawie bezczynność organu nie była celowa i zamierzona, a wynikała wyłącznie z błędnego przekonania organu, że samo udzielenie odpowiedzi na wniosek skarżącego w terminie (już 28 października 2022 r., a zatem zaledwie po 10 dniach od dnia złożenia wniosku w organie, które miało miejsce 17 października 2022 r.) niejako wyklucza zarzut bezczynności. Poza tym Sąd zauważył okoliczność, iż choć Prezes Sądu już w piśmie z 28 października 2022 r. udzielił skarżącemu odpowiedzi na wniosek, to skarżący – pomimo, że przecież nie pozyskał informacji, o którą wnioskował – z wniesieniem skargi do Sądu zwlekał aż do 14 maja 2024 r., a zatem przez okres dwóch lat. W ocenie Sądu – za powyższe – nie można obarczać winą organu. Przedstawione w tym zakresie motywy w uzasadnieniu wyroku Sądu są klarowne co do swojej treści i nie wymagają dodatkowej wykładni. Znamienne jest również to, że skarżący skorzystał z przysługującego mu prawa i od ww. wyroku wywiódł skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego w zakresie pkt I (w części dotyczącej stwierdzenia, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa) i pkt III orzeczenia. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 8 stycznia 2026 r. sygn. akt III OSK 1284/25 oddalił zaś skargę kasacyjną, wskazując, że "treść uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego czyni go w pełni poddającym się kontroli instancyjnej i wprost wynika z niego rezultat i wnioski przeprowadzonej kontroli administracji publicznej (...)." Wreszcie zauważenia wymaga, że wykładnia orzeczenia nie może zmierzać do zmian merytorycznych polegających na reinterpretacji uzasadnienia, czy jego poszerzeniu o inne elementy, istotne zdaniem wnioskodawcy. A z treści wniosku skarżącego wynika, że w istocie domaga się – niejako powtórnego wyjaśnienia – z jakich powodów Sąd uznał, że "w sprawie nie doszło do "rażącego naruszenia prawa" przez Prezesa Sądu Okręgowego w Świdnicy, pomimo, że organ ten nie udzielił wnioskowanej informacji". Z tych wszystkich powodów Sąd, na podstawie art. 158 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.