IV SAB/Wr 626/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski po rozpoznaniu w dniu 28 lipca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale IV sprawy ze skargi D. S. na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę postanawia: odrzucić skargę.

Pismem z dnia 30 kwietnia 2025 r. D. S. (dalej: strona, skarżący), działając poprzez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego (dalej: organ) w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. Postępowanie, co do którego bezczynność organu jest przedmiotem skargi dotyczy wniosku skarżącego o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. Wniosek wpłynął do organu w dniu 8 lutego 2024 r. W piśmie z dnia 15 maja 2025 r., które w dniu 3 czerwca 2025 r. wpłynęło do Sądu wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy, pełnomocnik skarżącego oświadczył, że cofa skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Badanie merytorycznej zasadności skargi poprzedza każdorazowo jej analiza pod kątem dopuszczalności. Innymi słowy, sąd zobowiązany jest do zbadania, czy w danej sprawie nie zachodzą podstawy do odrzucenia skargi, wymienione w art. 58 § 1 pkt 1-6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej: p.p.s.a.). Jedna z przyczyn niedopuszczalności skargi zachodzi wówczas, gdy sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona (art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a.). O istnieniu stanu sprawy w toku (lis pendens) bądź powagi rzeczy osądzonej (res iudicata) decyduje tożsamość stron postępowania oraz tożsamość przedmiotu sprawy. Przepis art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. odwołuje się do dwóch zasad. Pierwsza z nich, zasada lis pendens, stanowi, że nie można wszcząć postępowania jeżeli sprawa w zakresie tego samego przedmiotu i między tymi samymi stronami już się toczy. Natomiast druga zasada, res iudicata, stanowi, że nie można wszczynać postępowania sądowego jeżeli sprawa w zakresie tego samego przedmiotu i między tymi samymi podmiotami została prawomocnie zakończona. Istotą obu zasad jest to, że w tej samej sprawie między tymi samymi stronami skarga przysługuje tylko raz. Dlatego nie można w takiej samej sprawie wszcząć nowego postępowania sądowoadministracyjnego między tymi samymi stronami. Wyłączona jest bowiem dopuszczalność skutecznego wniesienia kolejnej skargi na ten sam akt administracyjny, bądź to samo działanie lub bezczynność organu, w toku postępowania w tej samej materii, z czym związana jest niemożność ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy przez sąd (postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 27 marca 2013 r., sygn. akt II SAB/Go 6/13). Odnosząc powyższe uwagi do okoliczności faktycznych niniejszej sprawy stwierdzić należy, że przedmiotem skargi strony jest bezczynność organu w przedmiocie rozpatrzenia złożonego przez skarżącego w dniu 8 lutego 2024 r. wniosku o wydanie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. Z urzędu Sądowi wiadomo, że postępowanie w sprawie ze skargi tej samej strony, w przedmiocie bezczynności tego samego organu odnośnie identycznego wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasów i pracę, zostało już wcześniej wszczęte skargą z dnia 16 lutego 2025 r., wniesioną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu i zarejestrowaną pod sygn. akt IV SAB/Wr 268/25. Postępowanie sądowoadministracyjne w powyższej sprawie nie zostało jeszcze prawomocnie zakończone. Z powyższego wynika, że skarżący wniósł w istocie dwie skargi, z których pierwsza zawisła przed tutejszym Sądem pod sygn. akt IV SAB/Wr 268/25, a zatem postępowanie w rozpoznawanej sprawie należy uznać za niedopuszczalne. Stwierdzenie powyższego obligowało Sąd do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. Odnosząc się do oświadczenia pełnomocnika strony skarżącej o cofnięciu skargi, Sąd wyjaśnia, że wobec niedopuszczalności skargi zaistnienie przesłanki do odrzucenia skargi wykluczało w niniejszej sprawie badanie dopuszczalności skutecznego cofnięcia skargi (art. 60 p.p.s.a.). Merytoryczne rozpoznanie wniosku o cofnięcie skargi jest dopuszczalne tylko wówczas, gdy skarga jest dopuszczalna i nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu. Oznacza to, że tylko w sytuacji dopuszczalności skargi i gdy nie jest ona dotknięta brakami postępowanie sądowoadministracyjne jest skutecznie wszczęte i strona może skutecznie cofnąć skargę. Przesłanki niedopuszczalności skargi mają pierwszeństwo przed okolicznościami warunkującymi umorzenie postępowania (por. postanowienia NSA z: 16 stycznia 2014 r., sygn. akt II OSK 3150/13; 20 stycznia 2011 r., sygn. akt II OSK 2453/10; 27 czerwca 2008 r., sygn. akt II OSK 923/08 i 3 stycznia 2008 r., sygn. akt I OSK 1829/07 - publ. CBOSA). Mając powyższe na uwadze, na podstawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.