IV SAB/Wr 56/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Radom (sprawozdawca), Sędziowie Asesor WSA Aneta Brzezińska, Sędzia WSA Ewa Kamieniecka, , po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 17 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi F. w L. na bezczynność Prezydenta Miasta Legnicy w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 25 lutego 2025 r. I. stwierdza bezczynność Prezydenta Miasta Legnicy w rozpoznaniu wniosku strony skarżącej z dnia 25 lutego 2025 r. w zaskarżonej części, tj. pkt 1,2,3,4 uznając, że nie miała ona miejsca z rażącym naruszeniem prawa; II. zobowiązuje Prezydenta Miasta Legnicy do rozpoznania wniosku, o którym mowa w pkt I sentencji wyroku w zakresie pkt 1,2,3,4 w terminie 14 dni od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; III. zasądza od Prezydenta Miasta Legnicy na rzecz F. w L. kwotę 597 zł (pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Przedmiotem skargi F. P. E. w L. jest bezczynność Prezydenta Miasta Legnicy w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 25 lutego 2025 r. Jak wynikało z akt sprawy opisanym wnioskiem z dnia 25 lutego 2025 r. (data wpływu do organu 4 marca 2025 r.) skarżąca wystąpiła do organu z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej o sposobie realizacji zadania własnego – zbiorowego zaopatrzenia w ciepło. Domagała się wskazania: 1) W jaki sposób realizowane jest zadanie własne Gminy Miejskiej Legnica w zakresie zbiorowego zaopatrzenia w ciepło? 2) Czy Wojewódzkie Przedsiębiorstwo Energetyki Cieplnej w Legnicy S.A. realizuje zadanie publiczne w zakresie dostaw ciepła na terenie Gminy Miejskiej Legnica? 3) Czy oprócz Wojewódzkiego Przedsiębiorstwa Energetyki Cieplnej w Legnicy S.A. istnieją jeszcze inne podmioty realizujące zadanie publiczne w zakresie dostaw ciepła na terenie Gminy Miejskiej Legnica, a jeśli tak to prosiła i udostępnienie listy podmiotów wykonujących na terenie Legnicy takie zadania? 4) W jaki sposób i w jakim czasie planowane jest osiągnięcie statusu systemu ciepłowniczego efektywnego energetycznie na terenie gminy miejskiej Legnica? 5) Jakie działania podjął prezydent Legnicy w zakresie braku spełnienia norm środowiskowych w okresie od dnia 1 stycznia 2023 r. i braku realizacji zobowiązań wynikających z posiadanych pozwoleń przez instalację produkcji ciepła będącą w posiadaniu Wojewódzkiego Przedsiębiorstwa Energetyki Cieplnej w Legnicy S.A., zlokalizowaną przy ul. Dobrzejowskiej 6, wytwarzającą ciepło dla miasta Legnica w oparciu o koncesję na prowadzenie działalności gospodarczej polegającej na wytwarzaniu ciepła nr WCC/130/157/U/2/98/KW (z późniejszymi zmianami), z uwzględnieniem: a) Decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2021/2326 z dnia 30 listopada 2021 r. ustanawiającej konkluzje dotyczące najlepszych dostępnych technik (BAT) w odniesieniu do dużych obiektów energetycznego spalania zgodnie z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/75/UE oraz w: b) decyzji Prezydenta Miasta Legnicy, znak OŚ.7642-4/2004 z dnia 15 listopada 2004 r. (ze zmianami wynikającymi z kolejnych decyzji), udzielającej WPEC Legnica S.A. pozwolenia zintegrowanego na prowadzenie instalacji produkującej energię cieplną dla potrzeb grzewczych i ciepłej wody użytkowej miasta Legnicy przez Centralną Ciepłownię i stawiającej przed WPEC w Legnicy S.A. cel w postaci modernizacji jednostek i dostosowania ich do najnowszych konkluzji BAT? W piśmie wskazywała, że poza obowiązkiem przestrzegania przez prowadzących instalacje wymagań prawnych wynikających wprost z szeroko rozumianych przepisów dotyczących ochrony środowiska, również jednym z warunków prowadzenia działalności, wskazanym w ww. koncesji, jest zobowiązanie koncesjonariusza (tu: Wojewódzkie Przedsiębiorstwo Energetyki Cieplnej w Legnicy S.A.) do przestrzegania obowiązujących przepisów prawa, w tym w szczególności przepisów o ochronie środowiska i bezpieczeństwie ekologicznym, a także wydanych na ich podstawie przepisów wykonawczych. Powołując się na przygotowywane działania prawne skarżąca wnioskowała o przekazanie wraz z informacją kopii decyzji, dokumentów, korespondencji. Pismem z dnia 14 marca 2025 r. organ wskazał, że odpowiedzi na pytania od 1 do 4 znajdują się w aktualizacji "Założeń do planu zaopatrzenia w ciepło, energię elektryczną i paliwa gazowe dla miasta Legnicy na lata 2020 – 2035" i są dostępne na oficjalnych stronach Urzędu Legnicy. W piśmie tym organ podał adres strony internetowej, na której dostępny jest ww. dokument. Jednocześnie wskazał, że od dnia 5 maja 2023 r. toczyło się postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia bez odszkodowania pozwolenia zintegrowanego dla Wojewódzkiego Przedsiębiorstwa Energetyki Cieplnej w Legnicy S.A. Wyjaśnił, że w 2023 r. organ analizował konkluzje BAT i ustawy pod kątem niedotrzymania standardów i zobowiązań udzielonego zezwolenia zintegrowanego. Dnia 3 marca 2023 r. organ wezwał prowadzącego do złożenia wyjaśnień i usunięcia naruszeń pozwolenia w terminie do dnia 31 marca 2023 r. Dnia 14 kwietnia 2023 r. strona złożyła pismo z wyjaśnieniami. "Dnia 5 maja organ" przeanalizował materiały i wszczął postępowanie w sprawie cofnięcia bez odszkodowania pozwolenia zintegrowanego. W toku postępowania strona składała materiały dowodowe i przeprowadzała ekspertyzy, a organ te dowody włączał do postępowania. Dnia 23 lipca 2024 r. zawiadomiono o zakończeniu postępowania. W związku z dużymi skutkami społecznymi występującymi w przypadku wstrzymania działalności WPEC w Legnicy S.A. organ stara się rzetelnie i skrupulatnie analizować cały materiał dowodowy, aby wydać decyzję cofającą pozwolenie bądź zobowiązującą do usunięcia naruszeń. Strona po zakończeniu postępowania zapoznała się z materiałem dowodowym. Ze względu na zmianę pełnomocnika uwzględniono wniosek strony o przedłużenie terminu do złożenia wyjaśnień, po upływie którego zostanie wydana decyzja w przedmiotowej sprawie. W dniu 5 stycznia 2026 r. skarżąca wniosła skargę na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 25 lutego 2025 r. w zakresie pytań oznaczonych w pkt 1 -4. Zarzucała naruszenie art. 4 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 1 i art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r., poz. 902 ze zm., dalej: u.d.i.p.), poprzez nieudzielenie odpowiedzi na wskazane pytania pomimo obowiązku organu w tym zakresie. Wnioskowała o stwierdzenie bezczynności organu w zakresie rozpoznania pytań od 1 do 4 wniosku z dnia 25 lutego 2025 r.; zobowiązanie organu do rozpoznania wniosku we wskazanym zakresie w terminie 14 od uprawomocnienia się wyroku oraz zasądzenia od organu kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. W uzasadnieniu skarżąca opisała okoliczności faktyczne sprawy, wskazując nadto, że w dniu 15 października 2025 r. złożyła ponowny wniosek żądając przekazania kopii decyzji albo innych aktów stosowania prawa, które zakończyły postępowanie w sprawach zobowiązań wynikających z konkluzji BAT oraz pozwolenia zintegrowanego dla Centralnej Ciepłowni w Legnicy, a dodatkowo o przekazanie raportów z ciągłych pomiarów emisji realizowanych przez WPCE w Legnicy w Centralnej Ciepłowni w Legnicy za okres od 1 stycznia 2023 r. do 30 czerwca 2025 r., które zgodnie z wymaganiami ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo o ochronie środowiska zobowiązany jest przekazywać do organu. Wniosek ten pozostał bez odpowiedzi. Skarżąca zaznaczała, że skarga nie obejmuje wniosku z dnia 15 października 2025 r. Dalej strona wywodziła, że na podstawie art. 2 ust. 1 u.d.u.i.p. jest uprawniona do wnioskowania o informację publiczną, zaś organ na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy ma obowiązek jej udostępnienia. Powołując się na art. 61 ust. 1 Konstytucji skarżąca wywodziła swoje prawo do informacji publicznej w zakresie danych o wykonywaniu zadań władzy publicznej przez jednostki publiczne gospodarujące majątkiem publicznym. W opinii strony informacje, których się domaga stanowią informację publiczną. Zagadnienie dostosowania urządzeń i instalacji energetycznych oraz dochowanie standardów emisji nałożonych przepisami prawa unijnego oraz aktami krajowymi wynika z ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo o ochronie środowiska implementującej prawo unijne. Zgodnie z art. 206 ww. ustawy Minister właściwy do spraw klimatu gromadzi informacje o najlepszych dostępnych technikach, konkluzjach BAT oraz rozpowszechnia je na potrzeby organów właściwych do wydawania pozwoleń i zainteresowanych podmiotów korzystających ze środowiska. Zgodnie z art. 207 ust. 1 pkt 6 ww. ustawy najlepsze dostępne techniki powinny spełniać wymagania określone w dokumentach referencyjnych BAT oraz konkluzji BAT, o ile zostały opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Dalej skarżąca wyjaśniła pojęcie bezczynności na tle ustawy o dostępie do informacji publicznej powołując się na poglądy orzecznictwa. Podkreślała, że bezczynność wystąpi także wówczas, gdy udzielono informacji innej niż ta, której strona oczekuje lub niepełnej czy chaotycznej. W opinii skarżącej organ nie powinien odsyłać jej w zakresie pytań od 1 do 4 wniosku do uchwały nie będącej aktem prawa miejscowego, której skomplikowana treść nie udziela wprost odpowiedzi na pytania, wymaga dalszych analiz i poszukiwań. Nadto kieruje do "uchwały podjętej w roku 2025" podczas, gdy stan faktyczny objęty zapytaniem dotyczy 2025 r. Przez tak długi okres mogło dojść do zmiany stanu faktycznego, stąd organ winien udzielić odpowiedzi wprost bez odsyłania do uchwały. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. W uzasadnieniu opisał okoliczności faktyczne sprawy. Odnosząc się do zarzutów skargi powołał się na art. 10 ust. 1 u.d.i.p. wskazując, że informacje publiczne, które nie zostały udostępnione w Biuletynie Informacji Publicznej (BIP) podlegają udostępnieniu na wniosek. W piśmie z dnia 14 marca 2025 r. stanowiącym odpowiedź na pytania od 1 – 4 organ precyzyjnie poinformował stronę o adresie internetowym, pod którym dostępne są żądane informacje. Jeśli zaś chodzi o pytane nr 5 udzielił odpowiedzi. Podkreślał, że skarga nie dotyczy tego zapytania. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Na wstępie odnotowania wymaga, że zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm., dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach niepodejmowania przez nie nakazanych prawem aktów lub czynności w sprawach indywidualnych (art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.). W tym przypadku przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działania w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Rozpoznając przedstawiony Sądowi spór trzeba wskazać, że bezczynność organu w udostępnieniu informacji publicznej wystąpi wówczas, gdy ustawowo zobowiązany organ nie podejmie prawem przewidzianych działań we właściwej formie i terminie. Stan bezczynności oznacza zatem sytuację, w której mimo upływu ustawowych terminów organ, będąc zobowiązanym do zareagowania na wniosek o udostępnienie informacji publicznej, wbrew przepisom prawa nie udostępnia żądanej informacji, nie wydaje decyzji gdy zachodzą podstawy do odmowy udostępnienia informacji publicznej z przyczyn wskazanych w art. 3 ust. 1 pkt 1 lub art. 5 u.d.i.p. albo umorzenia postępowania w przypadku przewidzianym w art. 14 ust. 2 tej ustawy. Względnie też, gdy nie informuje wnioskodawcy o tym, że objęta wnioskiem informacja nie stanowi informacji publicznej i nie podlega udostępnieniu w trybie przepisów powołanej ustawy (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 9 lipca 2021 r., sygn. akt II SAB/Po 139/20, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej: CBOSA). W pojęciu bezczynności mieści się także sytuacja, w której co prawda organ udziela wnioskodawcy, w zakreślonym prawem terminie, informacji, ale jej treść nie realizuje żądania w całości lub w części, jest nieprecyzyjna, błędna, niepełna. Przypomnieć bowiem trzeba, że sama czynność udostępnienia informacji publicznej nie podlega kontroli sądowej, drogą oceny legalności podjętych przez organ działań jest wyłącznie skarga na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej. Pogląd ten jest utrwalony w orzecznictwie. Zgodnie z wypowiadanymi tam tezami bezczynność organu w sytuacji określonej przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej polega na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej takiej czynności nie podejmuje i jednocześnie nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia albo też udziela informacji niepełnej, czy też niezgodnej z wnioskiem, niejasnej czy niewiarygodnej, oraz gdy odmawia jej udzielenia w nieprzewidzianej do tej czynności formie, ponadto nie informuje strony o tym, że nie posiada wnioskowanej informacji (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 30 grudnia 2021 r., sygn. akt II SAB/Lu 125/21, dostępny w: CBOSA). Skargę na bezczynność podmiotu zobowiązanego można wnieść również wtedy, gdy wnioskujący o dostęp do informacji uważa – wbrew stanowisku podmiotu zobowiązanego, że żądana przez niego informacja ma walor informacji publicznej. Jedynie bowiem w ramach rozpoznawanej przez sąd administracyjny skargi na bezczynność organu można zweryfikować stanowisko podmiotu zobowiązanego co do kwalifikacji żądanej informacji (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 17 czerwca 2020r. sygn. akt II SA/Kr 423/20, dostępny w CBOSA). W kontekście nakreślonych granic działania Sądu oceniając skargę na bezczynność należy ustalić czy podmiot będący adresatem wniosku Strony jest ustawo zobowiązany do jego rozpoznania oraz czy zachowanie organu, tak co do formy, treści i terminu wypełnia wymogi stawiane przez ustawę o dostępie do informacji publicznej. Nie jest w sprawie sporne, że Prezydent Miasta Legnicy jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej na mocy art. 4 ust. 1 pkt u.d.i.p. Zgodnie z jego brzmieniem obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej. Prezydent miasta jest obok rady gminy organem gminy stanowiąc jej władze, co wynika z art. 11a ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym (Dz.U. z 2024 r., poz. 1465 ze zm., dalej: u.s.g.). Nie jest także wątpliwe, że informacje, o których udostępnienie ubiega się strona stanowią informację publiczną. Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. W świetle utrwalonego orzecznictwa sądów administracyjnych informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. W szczególności jest nią treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty nie będące organami administracji publicznej, w tym treść dokumentów używanych przy realizacji przewidzianych prawem zadań niezależnie od tego, od kogo pochodzą. Zatem o zakwalifikowaniu określonej informacji jako podlegającej udostępnieniu w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej decyduje kryterium rzeczowe, tj. treść i charakter informacji. Bez znaczenia przy tym jest, w jaki sposób dokumenty znalazły się w posiadaniu danego organu. Ważne jest jedynie to, by dokumenty takie służyły realizowaniu zadań publicznych i odnosiły się do niego bezpośrednio. Jeżeli zadania danego podmiotu mają na celu zaspokojenie powszechnych potrzeb obywateli i są istotne z punktu widzenia celów państwa, to nie można odmówić im przymiotu zadań publicznych. (por.: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2013 r. sygn. akt I OSK 1558/13, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 19 grudnia 2007r., sygn. akt IV SA/Po 652/07 - dostępne w CBOSA). Rozszerzenie tej definicji zawiera art. 6 u.d.i.p. zawierając katalog informacji, które należy kwalifikować jako informację publiczną, która co do zasady podlega udostępnieniu. Nie jest to katalog zamknięty, gdyż wszelkie informacje spełniające cechy wskazanej już definicji winny być traktowane jako informacja publiczna. Informacje odnoszące się do zadań własnych organów władzy publicznej, tu samorządowych, w tym w zakresie dostaw ciepła, sposobu ich realizacji, podmiotów, którymi się posługują w tym zakresie i poziom świadczonych usług publicznych mieszczą się w tym zakresie. Odnosząc te uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy dostrzec trzeba, że organ zasadniczo nie przeczy opisywanym kryteriom. Nie neguje swojego zobowiązania do udostępnienia informacji publicznej i takiego jej charakteru. Co więcej w terminie zakreślonym przepisami ustawy udziela skarżącej odpowiedzi, ta jednak nie jest dla strony satysfakcjonująca. Odwołując się do uprzednich rozważań Sądu, a odnoszących się do pojęcia bezczynności i zakresu kontroli sądowej, spór w tej sprawie należy zidentyfikować jako ocenę, czy wskazane przez organ źródło realizuje nałożone prawem obowiązki w zakresie dostępu do informacji publicznej. W opinii Sądu należy podzielić pogląd skarżącej, że wskazana przez organ informacja nie stanowi odpowiedzi na wniosek strony. W piśmie z dnia 14 marca 2025 r. organ stwierdził, że informacje, których dostarczenia domaga się skarżąca znajdują się na oficjalnych stronach Urzędu Legnicy pod przywołanym tam adresem internetowym (linkiem). Jednakże wgląd we wskazany dokument, którym jest załącznik do Uchwały nr LXIII/690/23 Rady Miejskiej Legnicy z dnia 27 listopada 2023 r. w sprawie przyjęcia aktualizacji "Założeń do planu zaopatrzenia w ciepło, energię elektryczną i paliwa gazowe dla miasta Legnicy na lata 2020-2035", stanowiący owe założenia nie pozwala na uzyskanie jasnych, jednoznacznych i precyzyjnych odpowiedzi na zawarte we wniosku pytania. Dokument ten, jak słusznie podkreśla skarżąca, sporządzony w 2023 r. (w skardze mylnie podano, że w 20225 r.) zawiera 166 stron opisanych założeń, z których nie jest możliwie uzyskanie prostych odpowiedzi na pytania strony. Jej uzyskanie wymaga nie tylko poszukiwań niezbędnych danych, ale także ich interpretacji. Taka zaś odpowiedź nie realizuje założeń ustawy, stanowiąc pole do domysłów i brak precyzji. Słusznie organ wskazuje na przepis art. 10 ust. 1 u.d.i.p. Zgodnie z jego brzmieniem informacja publiczna, która nie została udostępniona w: 1) Biuletynie Informacji Publicznej, 2) portalu danych, 3) Centralnym Rejestrze Umów Jednostek Sektora Finansów Publicznych - jest udostępniana na wniosek. Jednakże warunkiem jego zastosowania jest zawarcie konkretnych informacji, których domaga się strona w BIP. Jeśli nie zostały tam one umieszczone, jeśli na podstawie zawartych tam danych wnioskodawca nie jest w stanie otrzymać jednoznacznej i nie budzącej wątpliwości odpowiedzi obowiązkiem organu jest przejście do procedury odpowiedzi na wniosek. Zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych wskazanie podmiotowi żądającemu udzielenia informacji publicznej strony Biuletynu Informacji Publicznej, jako jej źródła, stanowi prawidłowe załatwienie wniosku tylko i wyłącznie w przypadku, gdy informacje tam zawarte odnoszą się bezpośrednio (wprost) do przedmiotu i zakresu wniosku o udostępnienie informacji publicznej, a więc zawierają wszystkie dane istotne z punktu widzenia pytającego, a ich uzyskanie nie wymaga przedsięwzięcia dodatkowych czynności (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lipca 2013 r. sygn. akt I OSK 562/13, 18 sierpnia 2010 r. sygn. akt I OSK 844/10, z 3 stycznia 2013 r. sygn. akt I OSK 2244/12, dostępne w CBOSA). Adresat wniosku dostępowego zwolniony jest z obowiązku udostępnienia informacji, wyłącznie wówczas, gdy została ona udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej. W takiej sytuacji podmiot zobowiązany zawiadamia wnioskodawcę o braku stosowania trybu wnioskowego w związku z ujawnieniem żądanej informacji w Biuletynie Informacji Publicznej. Organ, który zawiadamia wnioskującego o informację o braku zastosowania trybu wnioskowego w związku z ujawnieniem żądanej informacji w Biuletynie Informacji Publicznej powinien jednocześnie podać precyzyjnie adres internetowy pod którym informacja się znajduje, a także ścieżkę dostępu do określonej, wnioskowanej informacji zawartej w Biuletynie Informacji Publicznej. Ponadto dostęp do opublikowanych informacji powinien być realny, a więc musi istnieć możliwość odnalezienia tych informacji pod wskazanym przez organ adresem internetowym w dacie udzielenia przez organ informacji. Tylko udzielenie takiej informacji może być uznane za prawidłową realizacją wniosku o udostępnienie informacji publicznej i nie pozwala na przyjęcie, że organ pozostaje w zwłoce w jego wykonaniu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 listopada 2024 r. sygn. akt III OSK 833/23, dostępny w CBOSA). W rozpoznawanej sprawie organ wskazał na adres na stronie internetowej, pod którym skarżąca miała odnaleźć wnioskowane informacje. Jednakże zawarte tam treści, jak już wskazano, nie zawierają wprost odpowiedzi na sformułowane pytania. Lektura obszernego załącznika do Uchwały nr LXIII/690/23 Rady Miejskiej Legnicy z dnia 27 listopada 2023 r. w sprawie przyjęcia aktualizacji "Założeń do planu zaopatrzenia w ciepło, energię elektryczną i paliwa gazowe dla miasta Legnicy na lata 2020-2035", tj. ww. założeń nie daje jednoznacznej, prostej i nie budzącej wątpliwości czy domysłów odpowiedzi na zadane pytania. Skarżąca musiałby dokonać własnej interpretacji zawartych tam zapisów, co nie stanowi realizacji prawa do informacji publicznej w opisany przez sądy administracyjne sposób. Brak jednoznacznej odpowiedzi w jaki sposób realizowane są zadania Gminy Miejskiej Legnica w zakresie zaopatrzenia w ciepło, czy tylko i wyłącznie Wojewódzkie Przedsiębiorstwo Energetyki Cieplnej w Legnicy S.A. realizuje zadania publiczne w zakresie dostaw ciepła na wskazywanym obszarze, czy istnieją inne podmioty realizujące te zadania. Brak także aktualnej na datę składnia wniosku odpowiedzi odnoszącej się do ww. pytań, a także do zapytania ujętego w pkt 4 wniosku. Dotyczy ono czasu w jakim planowane jest osiągnięcie statusu systemu ciepłowniczego efektywnego energetycznie na terenie gminy miejskiej Legnica. Jak słusznie podkreśla skarżąca wskazane przez organ informacje zawarte na stronach BIP dotyczą roku 2023 r. W tej dacie była podejmowana uchwała, której załącznik stanowią ww. Założenia do planu zaopatrzenia w ciepło, energię elektryczną i paliwa gazowe dla miasta Legnicy na lata 2020-2035. Wniosek zaś został sformułowany w 2025 r. Można by przypuszczać, że odsyłając do ww. danych organ zdaje się twierdzić, że zawarty w nich opis jest aktualny także i obecnie, jednakże taka odpowiedź pozostaje w sferze domniemań, co wyklucza tryb informacji publicznej. Uwaga ta odnosi się także do pozostałych trzech zagadnień opisanych we wniosku. Tym samym sposób udzielenia skarżącej informacji publicznej nie spełnia wymogów ustawy, w szczególności zaś narusza art. 10 ust. 1 u.d.i.p. Brak zaś właściwej odpowiedzi na wniosek strony składany w trybie ustawy dostępowej oznacza bezczynność organu. Zgodnie z art. 149 § 1 i 1a p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (§ 1). Jednocześnie stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). W tych okolicznościach na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Sąd stwierdził bezczynność organu w zakresie udostępnienia informacji publicznej na wniosek skarżącej z dnia 25 lutego 2025 r. w zakresie pkt od 1 do 4 (pkt I sentencji wyroku). Oceniając charakter naruszenia prawa przez organ należy ponownie sięgnąć do orzecznictwa sądów administracyjnych, gdzie ugruntował się pogląd, że rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym wyraźnie i drastycznie naruszono treść obowiązku wynikającego z przepisu prawa. Rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego braku podejmowania jakichkolwiek czynności, oczywistego lekceważenia wniosków stron i jawnego natężenia braku woli do załatwienia sprawy, jak też w sytuacji ewidentnego niestosowania przepisów prawa, czy opóźnienia w podejmowanych czynnościach pozbawionego jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (por. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 5 maja 2016 r., sygn. akt II SAB/Ol 31/16, w Łodzi z dnia 14 października 2015 r., sygn. akt II SAB/Łd 137/15; wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 17 listopada 2015 r., sygn. akt II OSK 652/15 i sygn. akt I OSK 2440/15, dostępne w CBOSA). W okolicznościach rozpoznanej sprawy nie sposób dopatrywać się w działaniu organu rażącego naruszenia prawa. Sąd wziął pod uwagę, że organ nie zignorował wniosku skarżącej, udzielił mu odpowiedzi i to w terminie, błąd dotyczył sposoby rozpoznania wniosku, zaś fakt błędnej wykładni przepisów nie stanowi podstawy do wywodzenia rażącego naruszenia prawa. Okoliczność ta wyklucza uznanie rażącego naruszenia prawa. Na tej podstawie Sąd stwierdził, że w sprawie doszło do zwykłej, nie kwalifikowanej, bezczynności, gdyż w zakreślonym prawem terminie organ nie odpowiedział na wniosek skarżącej zawarty pkt od 1 do 4 pisma z dnia 25 lutego 2025 r. Wobec tego w pkt II sentencji wyroku, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zobowiązał organ do rozpoznania tego wniosku w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego odpisu wyroku wraz z aktami sprawy. W ponownie prowadzonym postępowaniu organ będzie zobowiązany do rozpoznania wniosku strony w sposób odpowiadający wymogom ustawy dostępowej. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. (pkt III sentencji wyroku).