IV SAB/Wr 530/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Marta Pająkiewicz-Kremis (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 29 stycznia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale IV sprawy ze skargi W. z siedzibą w W. na bezczynność Wójta Gminy Chojnów w przedmiocie działania organu postanawia: odrzucić skargę.

W. z siedzibą w W. (dalej: W., strona), w piśmie z dnia 12 października 2023 r., przekazanym za pomocą poczty elektronicznej (poczta e-mail), skierowanym do Rady Gminy Chojnów, oznaczonym jako "Informacja o zagrożeniach dla osób przebywających na obszarach wodnych - skarga na bezczynność w realizacji zadania własnego gminy", podniosło, iż - pomimo obowiązku wynikającego z art. 4 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 4 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie osób przebywających na obszarach wodnych (Dz.U. z 2023 r. poz. 714 ze zm.) zm.) - władze Gminy nie dokonały od sierpnia 2011, we współpracy z Policją i działającymi na terenie gminy podmiotami, które uzyskały zgodę ministra właściwego do spraw wewnętrznych na wykonywanie ratownictwa wodnego oraz wpis do rejestru jednostek współpracujących z systemem Państwowe Ratownictwo Medyczne, "Analizy zagrożeń, w tym identyfikacji miejsc, w których występuje zagrożenie dla bezpieczeństwa osób wykorzystujących obszar wodny do pływania, kąpania się, uprawiania sportu lub rekreacji" w odniesieniu do niewyznaczonych obszarów wodnych, co stanowi istotne zagrożenie dla bezpieczeństwa, stwarzając ponadto przesłanki do stwierdzenia, iż zaniedbano również inne obowiązki wynikające z ww. ustawy, zwłaszcza z art. 4 ust. 1. W odpowiedzi na skargę Wójt gminy Chojnów wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 1634 – dalej: p.p.s.a.) sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn niż wymienione w pkt 1- 5a, wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Zgodnie z art. 54 § 1 p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Natomiast stosownie do treści art. 54 § 1a zd.1 p.p.s.a., skargę w formie dokumentu elektronicznego wnosi się do elektronicznej skrzynki podawczej tego organu. Warunkiem rozpoznania sprawy przez Sąd jest skuteczne wniesienie skargi. W niniejszej sprawie kluczowe okazało się zbadanie dochowania właściwego trybu wniesienia skargi złożonej w formie dokumentu elektronicznego. Należy podkreślić, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym istnieje możliwość wnoszenia pism drogą elektroniczną, jednakże konieczne jest w takim przypadku zachowanie przewidzianych przez ustawę standardów procesowych. Przede wszystkim, skuteczne wniesienie skargi w formie dokumentu elektronicznego jest możliwe jedynie za pośrednictwem elektronicznej skrzynki podawczej organu (art. 54 § 1a zd.1 p.p.s.a). W celu skorzystania z tej drogi wniesienia skargi, konieczne jest posiadanie konta na platformie ePUAP. Skarga przesłana na adres elektroniczny (mailowy) organu, z pominięciem elektronicznej skrzynki podawczej, nie wywołuje skutków prawnych, które ustawa wiąże ze złożeniem skargi. W rozpoznawanej sprawie bezsporne jest, że skarżąca przesłała swoją skargę w drodze korespondencji e-mail na adres elektroniczny (mailowy) organu. Tym samym, w świetle wymogów z art. 54 § 1a zd.1 p.p.s.a,, brak jest podstaw do uznania, że strona skutecznie wniosła skargę. Za skuteczne wniesienie skargi nie można bowiem uznać czynności przesłania skargi w formie dokumentu elektronicznego, który nie został skierowany do elektronicznej skrzynki podawczej organu. Należy przy tym zauważyć, że skarga nie została również wniesiona przez stronę skarżącą za pomocą tradycyjnych środków komunikacji (przez operatora pocztowego), bądź osobiście w siedzibie organu. Z tych powodów skarga wniesiona w niniejszej sprawie nie może wywołać skutków prawnych, które ustawa wiąże ze złożeniem skargi. Stwierdzenie powyższego obligowało Sąd – na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. – do odrzucenia skargi jako niedopuszczalnej