IV SAB/Wr 40/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anetta Makowska-Hrycyk po rozpoznaniu w dniu 31 stycznia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W.C. na przewlekłe prowadzenie postępowania i bezczynność Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie Dolnośląskim w przedmiocie ustalenia poziomu potrzeby wsparcia postanawia: odrzucić skargę.

Postępowanie administracyjne w sprawie wszczęte zostało wnioskiem J. C. (dalej również: wnioskodawczyni), skierowanym do Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie Dolnośląskim (dalej: organ), o wydanie decyzji ustalającej poziom potrzeby wsparcia. Z akt sprawy wynika, że w dniu 12 listopada 2024 r. organ wydał decyzję ustalającą J. C. poziom potrzeby wsparcia i doręczył ją w dniu 2 grudnia 2024 r. W. C. (mężowi i zarazem pełnomocnikowi wnioskodawczyni). Pismem z dnia 9 grudnia 2024 r. W. C. (dalej: skarżący) wniósł skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania i bezczynność organu w przedmiocie ustalenia poziomu potrzeby wsparcia. Do skargi skarżący dołączył odpis skrócony aktu zgonu, z którego wynika, że J. C. zmarła w dniu [...] r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna. Na wstępie zauważyć należy, że badanie merytorycznej zasadności skargi w każdym przypadku poprzedzone jest sprawdzeniem, czy sprawa będąca jej przedmiotem podlega kontroli wojewódzkiego sądu administracyjnego, a mianowicie, czy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu administracyjnego, czy skargę wniósł uprawniony podmiot oraz czy spełnia ona wymogi formalne i została wniesiona w terminie. Stosownie do art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024, poz. 935 ze zm., dalej: u.p.p.s.a.) uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Z powyższego przepisu wynika, że legitymacja do złożenia skargi oparta jest przede wszystkim na kryterium interesu prawnego. Pod pojęciem interesu prawnego należy zaś rozumieć istnienie związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków wnoszącego skargę a zaskarżonym działaniem organu administracji. O tym, czy konkretny podmiot ma w danej sprawie interes prawny, decyduje przepis prawa. Najczęściej będą to przepisy prawa materialnego, jednak mogą to być również przepisy procesowe lub ustrojowe. Podstawę procesowej legitymacji strony musi stanowić przepis prawa wskazujący na własne prawo lub obowiązek podmiotu, które podlegają skonkretyzowaniu w postępowaniu administracyjnym. Od wykazania związku między chronionym przez prawo interesem prawnym, a działaniem organu administracji publicznej, uzależnione jest więc uprawnienie do złożenia skargi (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 stycznia 2023 r., sygn. akt II OSK 1412/21, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl). Wskazać w tym miejscu należy, że decyzja ustalająca poziom potrzeby wsparcia wydawana jest na podstawie przepisów ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 44 ze zm.). Zgodnie z art. 6b³ ust. 1 w związku z art. 4b ust. 2 i art. 6b ust. 1 i 2 tej ustawy decyzję ustalającą poziom potrzeby wsparcia wydaje wojewódzki zespół na wniosek osoby niepełnosprawnej legitymującej się stosownym orzeczeniem o niepełnosprawności albo na wniosek przedstawiciela ustawowego tej osoby lub na wniosek ośrodka pomocy społecznej (względnie centrum usług społecznych). Nie może przy tym budzić wątpliwości, że poza osobą niepełnosprawną pozostałe podmioty wymienione w tym przepisie posiadają jedynie legitymację formalną do złożenia wniosku o wydanie decyzji ustalającej poziom potrzeby wsparcia, natomiast adresatem tej decyzji jest wyłącznie osoba niepełnosprawna. Ta tylko osoba posiada zatem interes prawny w sprawie ustalenia poziomu potrzeby wsparcia, który z uwagi na przedmiot tej decyzji, ma charakter osobisty i wygasa wraz ze śmiercią osoby niepełnosprawnej. W niniejszej sprawie wniosek o wydanie decyzji ustalającej poziom potrzeby wsparcia został złożony przez J. C., będącą osobą niepełnosprawną legitymującą się stosownym orzeczeniem o niepełnosprawności. Tylko wnioskodawczyni posiadała zatem interes prawny w tej sprawie, który stanowi także podstawę uzyskania legitymacji do wniesienia skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania i bezczynność organu w rozpoznaniu wniosku o wydanie decyzji ustalającej poziom potrzeby wsparcia. Takiej legitymacji nie posiada natomiast mąż wnioskodawczyni, będący skarżącym w sprawie. Z tych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 u.p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.