IV SAB/Wr 369/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Marcin Jarecki po rozpoznaniu w dniu 13 sierpnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi: K. Y. reprezentowanej przez przedstawiciela ustawowego: A. S. na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić stronie skarżącej kwotę 100 (słownie: sto) złotych z tytułu uiszczonego wpisu sądowego.

W dniu 17 kwietnia 2026 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wpłynęła skarga K. Y., reprezentowanej przez przedstawiciela ustawowego A. S. (dalej: strona, skarżąca), na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy. Zarządzeniem z dnia 8 lipca 2026 r. przedstawiciel małoletniej skarżącej został wezwany do usunięcia braku formalnego skargi poprzez nadesłanie w terminie 7 dni dokumentu (wraz z przysięgłym tłumaczeniem na język polski), z którego będzie wynikało, że jest on jej przedstawicielem ustawowym bądź opiekunem prawnym. W przewidzianym okresie, który upływał z dniem 22 lipca 2026 r., wskazany brak formalny skargi nie został usunięty. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 29 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm., dalej p.p.s.a.) przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28, mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Stosownie do treści art. 49 § 1 p.p.s.a. jeśli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Taka zaś sytuacja zachodzi w przypadku pisma procesowego szczególnego rodzaju, jakim jest skarga, gdyż konsekwencją nieuzupełnienia w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi jest jej odrzucenie (art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.). Z akt przedmiotowej sprawy wynika, że do wywiedzionej przez stronę skargi nie został dołączony dokument, z którego wynikałoby umocowanie przedstawiciela ustawowego do działania w imieniu małoletniej strony, tj. jej akt urodzenia wraz z przysięgłym tłumaczeniem na język polski. Dlatego też zarządzeniem z dnia 8 lipca 2026 r. wezwano przedstawiciela strony do nadesłania wymaganego dokumentu w terminie siedmiu dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Stosownie do treści art. 83 § 1 i 2 p.p.s.a. terminy oblicza się według przepisów prawa cywilnego, z tym zastrzeżeniem, że jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy. W myśl art. 111 § 1 i 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (tekst jednolity: Dz. U. z 2026 r., poz. 795 ze zm.) termin oznaczony w dniach kończy się z upływem ostatniego dnia, przy czym jeżeli początkiem terminu oznaczonego w dniach jest pewne zdarzenie, nie uwzględnia się przy obliczaniu terminu dnia, w którym to zdarzenie nastąpiło. W przedmiotowej sprawie ostatnie, a tym samym wiążące wezwanie do usunięcia dostrzeżonych braków formalnych skargi zostało doręczone przedstawicielowi ustawowemu strony skarżącej w dniu 15 lipca 2026 r. Zatem termin na jego wykonanie upływał z dniem 22 lipca 2026 r., który wypadał w środę. W zakreślonym terminie przedstawiciel strony nie nadesłał jednak wymaganego aktu urodzenia wraz z jego przysięgłym tłumaczeniem. Wobec powyższego skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., o czym orzeczono w punkcie I sentencji niniejszego postanowienia. Mając ponadto na uwadze treść art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., stanowiącego o obowiązku zwrócenia stronie z urzędu całego uiszczonego wpisu od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy, postanowiono jak w punkcie II sentencji.