IV SAB/Wr 347/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Andrzej Nikiforów (sprawozdawca), Sędziowie: Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska, Sędzia WSA Anetta Makowska-Hrycyk, po rozpoznaniu w Wydziale IV w trybie uproszczonym w dniu 6 sierpnia 2026 r. sprawy ze skargi S. C. na bezczynność Burmistrza Gminy Trzebnica w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 13 stycznia 2026 r. w zakresie pytania sformułowanego w punkcie II wniosku I. stwierdza, że Burmistrz Gminy Trzebnica dopuścił się bezczynności w załatwieniu wniosku z dnia 13 stycznia 2026 r. w zakresie pytania sformułowanego w punkcie II wniosku i że bezczynność ta ma miejsce z rażącym naruszeniem prawa; II. zobowiązuje Burmistrza Gminy Trzebnica do załatwienia wniosku z dnia 13 stycznia 2026 r. w zakresie pytania sformułowanego w punkcie II wniosku w terminie 14 dni od otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi; III. zasądza od Burmistrza Gminy Trzebnica na rzecz S. C. kwotę 100 (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Wnioskiem z 13 stycznia 2026 r. S. Ć. (dalej: wnioskodawca, strona skarżąca, skarżący) wystąpił do Burmistrza Miasta T. (dalej: Burmistrz, organ) o udostępnienie informacji publicznej obejmującej cyfrowe kopie dokumentów za okres od 1 stycznia 2017 r. do dnia złożenia wniosku, w zakresie m.in. (pkt II wniosku) "Delegacji krajowych z noclegiem (VIP i radni)". W tym zakresie wniósł o udostępnienie dokumentacji dotyczącej krajowych podróży służbowych, które wiązały się z usługą hotelową (noclegiem), odbytych przez osoby pełniące w latach 2017-2025 następujące funkcje: 1. Burmistrz Gminy T.; 2. Zastępcy Burmistrza; 3. Skarbnik Gminy oraz Sekretarz Gminy; 4. Radni Rady Miejskiej w T. (wszyscy radni sprawujący mandat w latach 2017-2025); 5. Naczelnicy Wydziałów i Kierownicy Referatów Urzędu Miejskiego. Jednocześnie wnioskodawca dla każdej takiej podróży (z noclegiem) prosił o udostępnienie: polecenia wyjazdu służbowego (delegacji) ze wskazaniem celu wyjazdu; faktury za usługę hotelową/noclegową; dokumentów potwierdzających wniesienie opłaty konferencyjnej lub szkoleniowej (jeśli dotyczy), celem weryfikacji merytorycznego charakteru wyjazdu. Organ pismem z 27 stycznia 2026 r. poinformował wnioskodawcę, że rozpatrzenie wniosku i przygotowanie żądanych informacji nastąpi w terminie do dnia 13 marca 2026 r. Następnie organ pismem z 13 marca 2026 r. częściowo udzielił wnioskowanej informacji. Co do punktu II wniosku organ stwierdził, iż w odpowiedzi na wcześniejszy wniosek z 3 kwietnia 2025 r. udostępnił wszystkie informacje i dokumenty, które udało mu się przyporządkować do zgłoszonego we wniosku żądania, natomiast zagadnienia te są przedmiotem skargi kasacyjnej złożonej do Naczelnego Sądu Administracyjnego po wydaniu wyroku przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w dniu 5 listopada 2025 r., IV SAB/Wr 718/25 i organ oczekuje na rozstrzygnięcie w tej sprawie. Wnioskodawca pismem z 29 marca 2026 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej w zakresie nierozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej z 13 stycznia 2026 r. w części obejmującej pkt II - "Delegacje krajowe z noclegiem (VIP i radni)". Jednocześnie wniósł o: 1. stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności w załatwieniu wniosku z 13 stycznia 2026 r. w zakresie pkt. II; 2. zobowiązanie organu do załatwienia wniosku w powyższym zakresie poprzez udostępnienie żądanych informacji i dokumentów zgodnie z treścią wniosku, w terminie 14 dni od dnia doręczenia organowi odpisu prawomocnego wyroku; 3. stwierdzenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 4. zasądzenie od organu na moją rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie ewentualnie oddalenie. Wyjaśnił, że wcześniej, tj. 3 kwietnia 2025 r. skarżący złożył do organu wniosek o udostępnienie informacji publicznej obejmującej m.in. kopie zleceń i dokumentów księgowych, opłacanych przez Gminę T., a dotyczących zakupu usług hotelowych (w tym noclegów i posiłków), wynajmu sal i pomieszczeń oraz wszelkich opłat za posiłki w punktach gastronomicznych oraz usług cateringowych w latach 2017-2025. Ponieważ wniosek - w ocenie organu - odnosił się do podróży zagranicznych, organ udostępniając kopie dokumentów ograniczył się do takiego rodzaju podróży. Skarżący wniósł skargę na bezczynność organu zarzucając, że jego żądanie obejmowało również dokumenty dotyczące podróży krajowych. Wyrokiem z 5 listopada 2025 r., IV SAB/Wr 718/25 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uznał skargę za zasadną stwierdzając, że było to zapytanie o charakterze ogólnym, dotyczące wszelkich tego typu wydatków poniesionych przez Gminę w określonym okresie. Tymczasem organ ograniczył się jedynie do udostępnienia dokumentów związanych z delegacjami/wyjazdami zagranicznymi, bądź też z goszczeniem przedstawicieli gmin partnerskich. Pominął natomiast całość pozostałych (krajowych) wydatków na usługi hotelowe, gastronomiczne, cateringowe czy wynajem sal, które nie miały związku z kontekstem zagranicznym. Organ wywiódł skargę kasacyjną od powyższego wyroku i sprawa jest w toku. Dlatego – w ocenie organu - do czasu rozpoznania skargi kasacyjnej uznać należy, że przedmiotem obu wniosków skarżącego - z 13 stycznia 2026 r. oraz z 3 kwietnia 2025 r. - jest tożsama informacja publiczna, tj. dokumentacja dotycząca podróży krajowych w latach 2017-2025, z tą tylko różnicą, że zakres wniosku z dnia 13 stycznia 2026 r. jest węższy niż zakres wniosku z 3 kwietnia 2025 r. (dotyczy konkretnych osób i tylko podróży z noclegiem). W konsekwencji, ponowny wniosek nie inicjuje nowego, odrębnego postępowania administracyjnego, lecz dotyczy sprawy już zawisłej - aktualnie kontrolowanej przez sąd administracyjny. Strona skarżąca w piśmie z 28 kwietnia 2026 r. zawarła polemikę ze stanowiskiem organu podtrzymując swoje wcześniejsze stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Skarga na bezczynność organu w sprawie z wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei w myśl art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej: p.p.s.a.), kontrola – o której mowa powyżej – obejmuje m.in. orzekanie w sprawie skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 1 – 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Jak wynika zaś z art. 3 § 3 p.p.s.a., sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Do takich zaś spraw należy postępowanie prowadzone w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. W myśl art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902; dalej: u.d.i.p.), udostępnienie informacji na wniosek następuje w formie czynności materialno-technicznej bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni, z wyjątkiem sytuacji przewidzianej w ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.). W przypadku wniesienia skargi na bezczynność czy przewlekłość w udostępnieniu informacji publicznej, obowiązkiem sądu w pierwszej kolejności jest wówczas zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym u.d.i.p., jeżeli tak, to czy zachowanie organu, tak co do formy, treści i terminu wypełnia wymogi stawiane przez tę ustawę. W świetle u.d.i.p., aby nie narazić się na zarzut bezczynności, podmiot zobowiązany powinien bez zbędnej zwłoki, w ustawowym terminie 14 dni: udostępnić wnioskowaną informację publiczną, jeśli znajduje się w jej posiadaniu (art. 10 ust. 1 w zw. z art. 4 ust. 3 u.d.i.p.); wydać decyzję o odmowie jej udostępnienia, jeśli stwierdzi istnienie ograniczeń w dostępie do informacji publicznej (art. 16 i art. 17 w zw. z art. 5 u.d.i.p.); poinformować, że w danej sprawie przysługuje odrębny tryb dostępu do żądanej informacji publicznej (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.); poinformować, że nie posiada żądanej informacji publicznej (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.); poinformować, że wnioskowana informacja nie stanowi informacji publicznej (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.) albo też powiadomić o powodach opóźnienia w udzieleniu informacji w ww. ustawowym terminie oraz o terminie, w jakim udostępni informację (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.). Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy Sąd akcentuje, że bezspornie w sprawie jest to, że Burmistrz jest podmiotem zobowiązanym do udzielania informacji publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p), jak również żądana informacja stanowią informację publiczną. Sąd ustalił również, że wystosowany 13 stycznia 2026 r. wniosek dostępowy nie został w zakresie pkt II załatwiony w zasadniczym ustawowym 14-dniowym terminie, który upłynął 27 stycznia 2026 r. Sąd następnie wskazuje, że organ 27 stycznia 2026 r. wystosował w sprawie powiadomienie z art. 13 ust. 2 u.d.i.p., którym poinformował, że realizacja wniosku nie jest możliwa w terminie 14 dni z uwagi "na jego szeroki zakres a także ilość napływających do organu wniosków o udostępnienie informacji publicznej wymagających analizy i rozpatrzenia". Zaznaczył ponadto, że "niezależnie od udzielania informacji publicznych, Urząd Miejski w T. ze względu na dobro mieszkańców zobowiązany jest do prowadzenia bieżących spraw w sposób niezakłócony i ciągły, przy dużym obciążeniu praca pracowników Urzędu". Biorąc pod uwagę powyższe organ poinformował wnioskodawcę, że "rozpatrzenie wniosku" i "przygotowanie żądanych informacji" nastąpi w terminie do dnia 13 marca 2026 r. W tym miejscu Sąd akcentuje, że mimo braku wskazania przez ustawę konkretnych powodów przedłużenia terminu na podstawie art. 13 ust. 2 u.d.i.p. należy przyjąć, że muszą to być powody bezpośrednio związane z opóźnieniem w udostępnieniu konkretnej informacji publicznej, powiązane z rodzajem żądanej informacji (jej zakresem, przedmiotem, formą), a nie inne przyczyny (natury ogólnej) leżące po stronie podmiotu zobowiązanego Przedłużenie terminu możliwe jest jedynie w uzasadnionych sytuacjach. Niedopuszczalne jest stosowanie art. 13 ust. 2 u.d.i.p. jedynie w celu "odroczenia" na okres do dwóch miesięcy obowiązku udostępnienia żądanej informacji publicznej (zob. wyrok WSA we Wrocławiu z 5 marca 2025 r., IV SAB/Wr 1151/24). Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy należy wskazać, że przyczyny, które podał organ jako powód zastosowania art. 13 ust. 2 u.d.i.p. mają charakter blankietowy i jako takie mogłyby mieć zastosowanie w każdej sprawie. Dlatego brak właściwego uzasadnienia przedłużenia terminu udostępnienia informacji publicznej na podstawie art. 13 ust. 2 u.d.i.p. lub pozorność motywów naraża organa uzasadniony zarzut bezczynności. Wreszcie wypada dostrzec, że organ finalnie nie dopełnił prawnie relewantnych czynności w zaskarżonym zakresie dotyczącym punktu II wniosku dostępowego z 13 stycznia 2026 r. Oceniając odpowiedź organu z 13 marca 2026 r. w kontekście odesłania wnioskodawcy do informacji udzielonej na wniosek z 3 kwietnia 2025 r. wypada przede wszystkim stwierdzić, że późniejszy wniosek dostępowy z 13 stycznia 2026 r. ma zdecydowanie inny zakres. Przede wszystkim z uwagi na datę jego wystosowania (13 stycznia 2026 r.) dotyczy – m.in. - całego roku 2025 r., gdy odpowiedź udzielona na wcześniejszy wniosek 3 kwietnia 2025 r. siłą rzeczy objęła tylko część roku 2025. Ponadto aktualnie wniesiony wniosek dostępowy z 13 stycznia 2026 r. w zakresie punktu II miał precyzyjnie określony zakres podmiotowy (informacje związane z konkretnymi osobami) a także odnosił się jedynie do podróży krajowych. Oceniając dalej argumentację organu należy wskazać, że wcześniejsze (częściowe) rozpatrzenie wniosku z 3 kwietnia 2025 r. nie zwalniało organu do podjęcia relewantnych czynności względem późniejszego wniosku skarżącego z 13 stycznia 2026 r. Nie stanowi również przeszkody do załatwienia wniosku fakt, że sprawa bezczynności organu na kanwie wniosku z 3 kwietnia 2025 r. stanowi przedmiot zawisłego postępowania przed sądem administracyjnym (NSA). Podsumowując, w sprawie oczywiste jest to, ze organ nie załatwił wniosku dostępowego z 13 stycznia 2026 r. (w zakresie pkt. II) w prawnie dopuszczalnych formach. Wskazując na powyższe okoliczności Sąd - w pkt. I sentencji wyroku - stwierdził więc bezczynność organu w załatwieniu wniosku strony skarżącej w zakresie punktu II. Jednocześnie uznał, że miała ona miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Oceniając tę kwestię Sąd miał na uwadze, że rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego lekceważenia wniosku dostępowego, czego w niniejszej sprawie należy się dopatrzyć. Organ podejmował pozorne czynności mające na celu realizację żądania strony skarżącej (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.). Wreszcie wniosek jak dotąd w przepisanej formie nie został załatwiony co do całego zakresu żądania. Działanie organu jest zatem niewątpliwe wadliwe, a tym samym stwierdzona opieszałość ma kwalifikowany charakter. W tym też stanie koniecznym stało się zobowiązanie organu do rozpoznania wniosku w terminie 14 dni od otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi, ponieważ do chwili orzekania przez Sąd takiej informacji skarżącemu nie udzielono (pkt. II sentencji wyroku). O kosztach postępowania, na które składa się uiszczony wpis od skargi w kwocie 100 zł, Sąd orzekł w pkt. III sentencji wyroku na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym stosownie do art. 119 pkt 4 p.p.s.a.