IV SAB/Wr 331/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Lidia Serwiniowska po rozpoznaniu w dniu 21 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. D. na przewlekłe prowadzenie przez Prezydenta W. postępowania w przedmiocie najmu lokalu mieszkalnego postanawia: odrzucić skargę.

Pismem z dnia 10 października 2017 r. L. D. (zwany dalej stroną lub skarżącym) wniósł skargę na "opieszałość urzędniczą Urzędu Miejskiego W." oraz "milczenie" Prezydenta W. w sprawie dotyczącej wszczęcia postępowania administracyjnego związanego z uregulowaniem sytuacji prawnej lokalu mieszkalnego położonego we W. przy ul. [...]. W uzasadnieniu skarżący podał, że domaga się zbadania prawidłowości postępowania względem złożonych przez niego wniosków, które nie doczekały się ze strony Miasta żadnego odzewu, ani decyzji administracyjnej. Dodał także, że na wystosowane do Prezydenta pisma otrzymywał odpowiedzi ze strony pracowników Urzędu Miasta. Do skargi strona dołączyła pisma z 17 sierpnia 2017 r. i z 7 września 2017 r., stanowiące – w jej ocenie – wnioski na które nie uzyskał odpowiedzi. Zdaniem organu, przedmiotowa sprawa ma cywilnoprawny charakter, gdyż związana jest ze stosunkiem najmu lokalu komunalnego i zadłużeniem powstałym z tego tytułu. W związku z tym nie mieści się ona w katalogu zdarzeń prawnych wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.). Wniesiona skarga winna zatem ulec odrzuceniu, a skarżący może dochodzić swoich roszczeń przed sądem powszechnym Jednocześnie organ wskazał, że żaden z wniesionych przez skarżącego wniosków nie został pozostawiony bez odpowiedzi, czego dowodem są pisma z 24 sierpnia 2017 r. oraz z 29 września 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 2 p.p.s.a., sądy administracyjne powołane są do rozpoznawania spraw sądowoadministracyjnych. Z kolei stosownie do art. 3 § 2 wskazanej ustawy, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na szeroko pojmowane akty i czynności organów administracji publicznej, a także na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowanie przez te podmioty. Przy czym skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania – zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. – może dotyczyć wyłącznie spraw określonych w art. 3 § 2 pkt 1 – 4a p.p.s.a. (decyzje administracyjne, niektóre postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, egzekucyjnym i zabezpieczającym, pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego, opinie zabezpieczające oraz inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego oraz innym wskazanych w tym przepisie procedur) bądź też wydania aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego oraz innym wskazanych w tym przepisie procedur (art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a.). Ponadto sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (§ 3). Z przytoczonych powyżej przepisów wynika, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie wyłącznie w sprawach ściśle przez ustawę określonych. Rolą sądu administracyjnego jest więc uprzednie zbadanie każdej z wniesionych skarg pod względem jej dopuszczalności. Dopiero stwierdzenie, że dana sprawa podlega kognicji sądów administracyjnych będzie otwierało drogę do merytorycznej oceny kwestionowanego aktu, czynności, bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. W kontekście przywołanych przepisów należy uznać, że skarga została złożona w sprawie niepodlegającej kontroli sądu administracyjnego. Wniesiona skarga dotyczy bowiem przewlekłego – zdaniem skarżącego – rozpatrywania jego podania w przedmiocie wydania decyzji administracyjnej obejmującej przydział lokalu komunalnego po zmarłej matce. Przy czym, jak wynika z treści składanych do organu pism, skarżący podkreśla, że przedmiotowy lokal został pozostawiony przez poprzedniego najemcę bez zaległości czynszowych, co z kolei wiąże się z wydanym przez Sąd Rejonowy dla W. we W. wyrokiem z dnia 16 marca 2016 r., sygn. akt [...]. W zaprezentowanym przez siebie stanowisku skarżący nie uwzględnia jednak faktu, że podstawą roszczeń związanych ze wskazanym lokalem komunalnym nie są regulacje administracyjne, zobowiązujące organ do załatwienia wniesionych przez niego podań w formie decyzji administracyjnych lub innego aktu wydanego w rybie postępowania administracyjnego. Jak wynika bowiem z akt sprawy, przedmiotowe mieszkanie zostało oddane matce skarżącego w najem umową z dnia 1 kwietnia 1995 r. Mając zatem na uwadze, że dotychczasowa najemczyni zmarła w dniu 5 lipca 2016 r., w stosunek najmu – na mocy art. 691 § 1 i 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r., poz. 459 ze zm.) – wstąpił m.in. skarżący. Dlatego też łączący strony obligacyjny stosunek prawny ma charakter cywilny, a nie administracyjny. Zatem wszelkiego rodzaju roszczenia z tym stosunkiem związane, a dotyczące choćby warunków umowy najmu, czy też należnego bądź nienależnego czynszu najmu, mogą być dochodzone wyłącznie na drodze postępowania przed sądem powszechnym, nie zaś w trybie postępowania administracyjnego, a następnie sądowoadministracyjnego. Reasumując należało zatem stwierdzić, że zarzucana przez skarżącego przewlekłość Prezydenta W. dotyczyła czynności podejmowanych w ramach cywilnoprawnego stosunku najmu. Nie odnosiła się ona zaś do aktów i czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 1 – 4a p.p.s.a., ani aktów i czynności wymienionych w art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a. W niniejszej sprawie sąd administracyjny nie był zatem właściwy do rozpatrzenia wniesionej przez stronę skargi, która w takiej sytuacji podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., o czym orzeczono w sentencji postanowienia.