IV SAB/Wr 325/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Andrzej Nikiforów po rozpoznaniu w dniu 24 kwietnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale IV sprawy ze skargi: Y.T. na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie udzielenia wglądu w akta sprawy postanawia: odrzucić skargę.

Pismem z 19 lutego 2025 r. Y. T. (dalej: skarżąca) wniosła skargę na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie udzielenia wglądu w akta sprawy. Pismem sądowym z 7 kwietnia 2025 r. skarżąca została wezwana o uiszczenie wpisu sądowego w kwocie 100 złotych, w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie doręczono skarżącej w dniu 9 kwietnia 2025 r. Pismem z 31 marca 2025 r. (które wpłynęło do Sądu 7 kwietnia 2025 r.) skarżąca złożyła oświadczenie o cofnięciu skargi. Skarżąca nie uiściła wspomnianego wpisu. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Skargę należało odrzucić. Zgodnie z art. 230 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej: p.p.s.a.), od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismem takim jest m.in. skarga. Stosownie natomiast do art. 220 § 3 p.p.s.a., skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. W przedmiotowej sprawie skarżąca mimo skutecznego doręczenia wezwania w dniu 9 kwietnia 2025 r. nie uiściła wymaganego wpisu sądowego. Sąd zwraca uwagę, że wprawdzie w piśmie z 31 marca 2025 r. skarżąca cofnęła skargę, jednak czynność ta nie mogła wywołać skutków procesowych. Cofnąć bowiem można jedynie skargę skutecznie wniesioną, czyli taką, która nie jest dotknięta żadnymi brakami. W przypadku natomiast, gdy skarga nie została skutecznie złożona, postępowanie sądowe nie może się toczyć w ogóle, a zatem nie może zostać również umorzone (por. postanowienia NSA z: 16 stycznia 2014 r., II OSK 3150/13; 20 stycznia 2011 r., II OSK 2453/10; 27 czerwca 2008 r., II OSK 923/08 i 3 stycznia 2008 r., I OSK 1829/07 – publ. CBOSA). Powyższe obligowało Sąd do odrzucenia skargi na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a., o czym orzeczono w sentencji postanowienia.