IV SAB/Wr 32/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marta Pająkiewicz-Kremis (sprawozdawca) Sędziowie: Asesor WSA Aneta Brzezińska Sędzia WSA Andrzej Nikiforów po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 23 kwietnia 2026 r. sprawy ze skargi J. M. na bezczynność Starosty Oleśnickiego w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 2 sierpnia 2025 r. I. stwierdza, że Starosta Oleśnicki dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku z dnia 2 sierpnia 2025 r., która to bezczynność nie ma charakteru rażącego naruszenia prawa; II. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Starosty Oleśnickiego do rozpatrzenia wniosku, o którym mowa w punkcie I wyroku; III. zasądza od Starosty Oleśnickiego na rzecz skarżącego J. M. kwotę 100 (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu kosztów sądowych.

W skardze z dnia 3 stycznia 2026 r. skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, J. M. (dalej: wnioskodawca, strona, skarżący), zarzucił Staroście Oleśnickiemu bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej na wniosek z dnia 2 sierpnia 2025 r. Jak wynika z treści skargi, wnioskiem z dnia 2 sierpnia 2025 r., złożonym elektronicznie i zaadresowanym na adres: biuropodawcze@powiat-olesnicki.pl skarżący zwrócił się o przesłanie (zwrotnie mailem) linku do strony Biuletynu Informacji Publicznej Starostwa Powiatowego Oleśnica, na której opublikowano (zgodnie z art. 8 ust. 3 w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a tiret drugie ustawy o dostępie do informacji publicznej) wyniki kontroli prawidłowości oznakowania dróg powiatowych i gminnych przeprowadzonych w ramach realizacji obowiązku wynikającego z zapisów § 12 ust. 3 i 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem. Skarżący podniósł, że w dniu 4 sierpnia 2025 r. otrzymał potwierdzenie odczytania tej wiadomości. Termin udostępnienia informacji publicznej upłynął zatem pierwszego dnia roboczego po 14 dniach od złożenia wniosku, czyli 18 sierpnia 2025 r. Organ w terminie wynikającym z art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej nie udostępnił stronie wnioskowanej informacji publicznej ani też nie zareagował na złożony przez nią wniosek w jakikolwiek sposób zgodny z przepisami tej ustawy. Jak argumentowała strona, wniosek o podanie linku do strony zawierającej protokoły z kontroli jest wnioskiem o informację publiczną, co potwierdza także orzecznictwo sądów administracyjnych. Wskazując na powyższe i formułując zarzut naruszenia – art. 61 ust. 1 Konstytucji RP i art. 10 ust. 1 w zw. z art. 12 ust. 2 pkt 2 u.d.i.p. skarżący wniósł o: - zobowiązanie organu do załatwienia wniosku z dnia 2 sierpnia 2025 r.; - zasądzenie na rzecz skarżącego od organu zwrotu kosztów postępowania sądowego. W odpowiedzi na skargę Starosta Oleśnicki wniósł o odrzucenie skargi, a z ostrożności procesowej – także o jej oddalenie, względnie, umorzenie postępowania w sprawie. Jak argumentował, skarga, która została wniesiona w ramach usługi udostępnianej w e-PUAP przez osobę fizyczną do podmiotu publicznego nie wywołuje od 1 stycznia 2026 r. skutków prawnych, dlatego wniesiona w sprawie skarga – jako wniesiona nieskutecznie – powinna zostać odrzucona. Wniosek o oddalenie skargi organ argumentował tym, że na etapie składania wniosku strona dysponowała wiedzą o braku zamieszczenia żądanych informacji na stronie BIP. Powyższą konkluzję organ uzasadniał tym, że każdy zainteresowany ma możliwość zweryfikowania treści BIP prowadzonego przez organ, poprzez wgląd na stronę BIP. Niezależnie od tych argumentów organ wskazał, że w dniu 16 stycznia 2026 r. stronie została udzielona informacja na wniosek z dnia 2 sierpnia 2025 r., co czyni bezprzedmiotowym zobowiązywanie organu do rozpatrzeniu tego wniosku i uzasadnia umorzenie postępowania w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga została oceniona przez Sąd jako dopuszczalna i podlegająca merytorycznemu rozpoznaniu. W nawiązaniu do wyrażonego w odpowiedzi na skargę stanowiska organu o wystąpieniu podstaw do odrzucenia skargi jako wniesionej nieskutecznie należy wskazać, że istotnie, od 1 stycznia 2026 r. na mocy przepisów ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych (Dz. U. z 2026 r. poz. 3, dalej: "u.d.e.") zostały wdrożone e-doręczenia, które w istotny sposób zmieniły sposób wnoszenia pism do organów drogą elektroniczną. Zgodnie z przepisem art. 147 ust. 2 u.d.e. doręczenie korespondencji nadanej przez osobę fizyczną lub podmiot niebędący podmiotem publicznym, będące użytkownikami konta w ePUAP, do podmiotu publicznego posiadającego elektroniczną skrzynkę podawczą w ePUAP, w ramach usługi udostępnianej w ePUAP, jest równoważne w skutkach prawnych z doręczeniem przy wykorzystaniu publicznej usługi rejestrowanego doręczenia elektronicznego do dnia 31 grudnia 2025 r. Z ww. przepisu przejściowego wprost wynika, że od 1 stycznia 2026 r. zmienił się sposób komunikacji z organami administracyjnymi, W ocenie Sądu, zmiana sposobu wnoszenia pism do organów drogą elektroniczną nie uzasadnia stanowiska organu co do istniejących przesłanek odrzucenia skargi. Należy zwrócić uwagę, że skarga, której adresatem jest sąd administracyjny wnoszona jest – jedynie - za pośrednictwem organu. Przepisy zaś dotyczące sposobu doręczenia pism do organów administracji publicznej oraz do sądu administracyjnego nie są kompatybilne. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym powszechnie przyjmuje się dopuszczalność skargi wnoszonej do sądu administracyjnego za pośrednictwem platformy e-PUP. Wniesiona przez stronę - tym kanałem – skarga została przez organ przesłana do Sądu – w formie elektronicznej . Skarga ta została opatrzona przez stronę ważnym podpisem elektronicznym i adresem elektronicznym (adres na platformie e-PUAP). Ważąc powyższe Sąd ocenił skargę jako dopuszczalną. W ocenie Sądu, zaaprobowanie poglądu prezentowanego przez organ pozbawiałoby stronę prawa do sądu. W kontekście stanowiska organu warto odwołać się do poglądu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 stycznia 2026 r., sygn. akt II FSK 1457/25, że formalne warunki dopuszczalności skargi, jako ograniczające prawo jednostki do sądu, muszą być rozpatrywane w świetle, wynikającej z przepisu art. 31 ust. 3 Konstytucji zasady proporcjonalności. Nie mogą zatem niweczyć tego prawa podstawowego, a ich ustanowienie musi być proporcjonalne do funkcji, które mają pełnić. Przechodząc do merytorycznej zasadności skargi stwierdzić trzeba, że zarzuty w niej podniesione zasługiwały na uwzględnienie. Bezczynność organu na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej występuje wówczas, gdy w ustawowym terminie podmiot ten nie rozpoznał złożonego wniosku, czyli nie udostępnił informacji, ani nie wydał decyzji odmownej albo też udzielił informacji niepełnej, czy też niezgodnej z wnioskiem, niejasnej, czy niewiarygodnej oraz gdy odmawia jej udzielenia w nieprzewidzianej do tej czynności formie, ponadto nie informuje strony o tym, że nie posiada wnioskowanej informacji. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 października 2018 r., sygn. akt I OSK 2564/16). Względnie, gdy w terminie przewidzianym na udostępnienie informacji publicznej nie informuje wnioskodawcy, że żądana informacja podlega udostępnieniu w trybie innym aniżeli ustawa o dostępie do informacji publicznej. Termin udostępnienia informacji publicznej na wniosek reguluje art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Zgodnie z tym przepisem, udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Przepis art. 13 ust. 2 u.d.i.p. stanowi o tym, że jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Przepis art. 15 u.d.i.p. odnosi się do sytuacji, gdy udostępnienie informacji publicznej związane jest z koniecznością poniesienia przez podmiot zobowiązany dodatkowe koszty związane ze wskazanym we wniosku sposobem udostępnienia lub koniecznością przekształcenia informacji w formę wskazaną we wniosku, co nakłada na adresata wniosku powinność powiadomienia go o wysokości opłaty. Ustęp 2 art. 15 u.d.i.p. stanowi, że udostępnienie informacji zgodnie z wnioskiem następuje po upływie 14 dni od dnia powiadomienia wnioskodawcy o tej opłacie, chyba że wnioskodawca dokona w tym terminie zmiany wniosku w zakresie sposobu lub formy udostępnienia informacji albo wycofa wniosek. W okolicznościach faktycznych kontrolowanej sprawy nie wystąpiła sytuacja, o jakiej mowa w art. 15 u.d.i.p., ani też organ nie zastosował normy z art. 13 ust. 2 u.d.i.p. Normatywnym punktem odniesienia dla oceny zasadności zarzutów podniesionych w skardze jest zatem art. 13 ust. 1 u.d.i.p., przy niespornej okoliczności, że wniosek strony wpłynął do organu w dniu 2 sierpnia 2025 r. Mając na uwadze treść art. 13 ust. 1 u.d.i.p. w sprawie należało przyjąć, że ustawowy termin rozpatrzenia wniosku strony upływał zatem 18 sierpnia 2025 r., co trafnie podnosi skarżący w skardze. Zdaniem Sądu, podzielić również należy stanowisko skarżącego co do tego, że adresat wniosku jest podmiotem zobowiązanym do stosowania przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej (jest to podmiot z katalogu z art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.) oraz, że żądanie wniosku odnosi się do informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Udostępnianie informacji publicznych, jak stanowi art. 7 u.d.i.p., następuje w drodze: 1) ogłaszania informacji publicznych, w tym dokumentów urzędowych, w Biuletynie Informacji Publicznej, o którym mowa w art. 8; 2) udostępniania, o którym mowa w art. 10 i 11; 3) wstępu na posiedzenia organów, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 3, i udostępniania materiałów, w tym audiowizualnych i teleinformatycznych, dokumentujących te posiedzenia; 4) udostępniania w portalu danych, o którym mowa w ustawie z dnia 11 sierpnia 2021 r. o otwartych danych i ponownym wykorzystywaniu informacji sektora publicznego (Dz. U. poz. 1641). Z kolei zgodnie z art. 10 ust. 1 u.d.i.p., informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub portalu danych, jest udostępniana na wniosek. Jak wynika z treści wniosku z dnia 2 sierpnia 2025 r., skarżący zwrócił się do Starostwa Powiatowego w Oleśnicy z wnioskiem o udostępnienie mu linku do strony Biuletynu Informacji Publicznej Starostwa Powiatowego Oleśnica, na której opublikowano wyniki kontroli prawidłowości oznakowania dróg powiatowych i gminnych przeprowadzonych w ramach realizacji obowiązku wynikającego z treści § 12 ust. 3 i 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem. Zgodnie z § 12 ust. 3 rozporządzenia w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem, jeżeli organizacja ruchu ma charakter stały, organ zarządzający ruchem, w terminie do 14 dni od dnia wprowadzenia organizacji ruchu, przeprowadza kontrolę wykonania zadań technicznych wynikających z realizacji projektu. Przepis § 12 ust. 5 wspomnianego rozporządzenia stanowi natomiast, że niezależnie od kontroli, o której mowa w ust. 3, organ zarządzający ruchem przeprowadza co najmniej raz na 6 miesięcy kontrolę prawidłowości zastosowania, wykonania, funkcjonowania i utrzymania wszystkich znaków drogowych, urządzeń sygnalizacji świetlnej, urządzeń sygnalizacji dźwiękowej oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego umieszczonych na drogach jemu podległych. Niewątpliwie rację należy przyznać skarżącemu, że sporządzona w ramach obowiązków z § 12 ust. 3 i 5 wspomnianego rozporządzenia dokumentacja kontroli stanowi informacje publiczną, podlegającą udostępnieniu. Zgodnie bowiem z art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a tiret drugie u.d.i.p. udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o danych publicznych, w tym: treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności – dokumentacja przebiegu i efektów kontroli. Z kolei jak stanowi art. 8 ust. 3 u.d.i.p., podmioty, o których mowa w art. 4 ust. 1 i 2, obowiązane są do udostępniania w Biuletynie Informacji Publicznej informacji publicznych, o których mowa m.in. w art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a tiret drugie. Niewątpliwie zatem podzielić należy stanowisko skarżącego, że link do strony Biuletynu Informacji Publicznej na której umieszczana jest dokumentacja przebiegu i efektów kontroli powinien był udostępniany wnioskodawcy w ramach wniosku o udostepnienie informacji publicznej. Sąd nie podziela tym samym stanowiska organu ukierunkowanego na wykazanie, że sformułowane przez skarżącego żądanie odnosiło się do ścieżki dostępu do informacji publicznej, która jako taka sama w sobie informacją publiczną nie jest. Jednocześnie należy odnotować, że kwestia wiedzy skarżącego o nieumieszczeniu interesujących go informacji na stronie Biuletynu Informacji Publicznej w chwili wystąpienia z wnioskiem z dnia 2 sierpnia 2025 r. pozostaje okolicznością obojętną z punktów widzenia zasadności samej skargi. Skoro z niespornych okoliczności faktycznych w sprawie wynika, że wniosek skarżącego o udostępnienie informacji publicznej wpłynął do siedziby Starostwa Powiatowego w Oleśnicy w dniu 2 sierpnia 2025 r. , to wskazany w przepisie art. 13 ust. 1 ud.i.p. termin na udzielenie stronie informacji publicznej na ten wniosek mijał w dniu 18 sierpnia 2025 r. (czyli pierwszym dniu roboczym po upływie 14 dni licząc od wpływu wniosku jako że 16 sierpnia 2025 r. wypadał w sobotę). Najpóźniej zatem w tym dniu organ powinien skierować do strony pismo informacyjne z podanym linkiem do strony na której opublikowano (stanowiące przedmiot zainteresowania strony) wyniki kontroli prawidłowości oznakowania dróg powiatowych i gminnych, bądź też poinformować wnioskodawcę o tym, że informacje publiczne w odniesieniu do których strona zażądała udostępnienia jej linku do strony BIP nie zostały na tej stronie udostępnione do dnia sporządzenia odpowiedzi na wniosek. Tymczasem, jak wynika z akt sprawy, podmiot zobowiązany zareagował na wniosek strony dopiero w dnia 16 stycznia 2026 r. W wysłanej do strony w tym dniu wiadomości email podmiot zobowiązany wskazał: "[...] Organ nie posiada żądanej informacji, ze względu na fakt, iż wyniki kontroli prawidłowości oznakowania dróg powiatowych i gminnych nie zostały opublikowane na stronie Biuletynu Informacji Publicznej Starostwa Powiatowego w Oleśnicy." Kierując się przedstawioną argumentacją, Sąd działając na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143, dalej: p.p.s.a.) stwierdził bezczynność Starosty w rozpoznaniu wniosku z dnia 2 sierpnia 2025 r. (punkt I wyroku). Będąc zobligowanym normą z art. 149 § 1a p.p.s.a. do orzeczenia, czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa Sąd stwierdził (także w punkcie I wyroku), że bezczynność organu nie miała charakteru kwalifikowanego naruszenia prawa. Zgodnie z orzecznictwem, rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego braku podejmowania jakichkolwiek czynności, oczywistego lekceważenia wniosków skarżącego i jawnego natężenia braku woli do załatwienia sprawy, jak w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 27 lutego 2025 r., sygn. akt III SAB/Gl 2/25). Ocena, czy mamy do czynienia z naruszeniem rażącym, powinna być dokonywana w powiązaniu z okolicznościami danej sprawy, rozpatrywanej indywidualnie, wyznaczonej przez wiele elementów zmiennych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 stycznia 2025 r., sygn. akt III OSK 1732/24). Zdaniem Sądu, stwierdzona w sprawie bezczynność organu, jakkolwiek niewątpliwa, nie uzasadnia przyjęcia, że bezczynność organu nosi cechy kwalifikowanego naruszenia prawa. Jak wynika z odpowiedzi na skargę, podmiot zobowiązany pozostawał w błędnym przekonaniu, że żądanie udostepnienia linku do strony BIP, sprecyzowanego w treści wniosku z dnia 2 sierpnia 2025 r., nie dotyczy informacji publicznej. Sąd miał tu również na uwadze to, że pod wpływem wniesionej przez stronę skargi na bezczynność, organ ostatecznie zareagował na wniosek strony. W związku z treścią wiadomości e-mail jaką organ skierował do strony w dniu 16 stycznia 2026 r. (a zatem już po skardze), Sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. umorzył postępowanie w zakresie zobowiązania organu do rozpatrzenia wniosku (punkt III wyroku). O kosztach postępowania (punkt IV wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. Na zasądzoną kwotę kosztów składa się kwota 100 zł, jaką uiścił skarżący inicjując postępowanie sądowe w sprawie.