IV SAB/Wr 301/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Mirosława Rozbicka-Ostrowska po rozpoznaniu w dniu 23 listopada 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. z siedzibą w W. na bezczynność Burmistrza Miasta Ż. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia: umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne.

S. z siedzibą w W. (zwane dalej : stroną lub skarżącym) wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na bezczynność Burmistrza Miasta Ż. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 4 kwietnia 2019 r. Burmistrz Miasta Ż. w odpowiedzi na skargę podniósł ,że wniosek skarżącego został już załatwiony pismem z dnia 18 sierpnia 2020r. ,zaś skarżący pismem z dnia 1 września cofnął wniesioną w tej sprawie skargę . Na poparcie swoich twierdzeń organ dołączył do akt : - pismo z dnia 18 sierpnia 2020r. znak O.1431.8.2000 , adresowane do skarżącego , będące odpowiedzią na przedmiotowy wniosek, - pismo skarżącego z dnia 31 sierpnia 2020r. znak 411/AZ/SOWP/2020/ePUAP adresowane do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu o wycofaniu skargi na bezczynność z tym uzasadnieniem, że organ wykonał wniosek objęty tą skargą . Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 60 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2019 r., poz. 2335 ze zm., dalej p.p.s.a.), skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Innymi słowy , cofnięcie skargi przez skarżącego jest co do zasady wiążące dla sądu administracyjnego. Związanie Sądu wolą skarżącego jest wynikiem przyjętej zasady , że skarżący może rozporządzać wniesioną przez siebie skargą do czasu jej rozpoznania przez sąd pierwszej instancji ( zob. wyrok NSA z 8 10.2017r. I OSK 3/07 , Legalis) . W świetle ujawnionych i niespornych okoliczności niniejszej sprawy oświadczenie skarżącego w przedmiocie cofnięcia skargi nie nasuwa żadnych wątpliwości ani zastrzeżeń co do jego dopuszczalności, gdyż nie prowadzi do obejścia prawa, ani do pozostawienia w obrocie prawnym aktu lub czynności obarczonych wadą nieważności. A zatem w badanej sprawie, zdaniem Sądu, nie zachodziły okoliczności wymienione w art. 60 p.p.s.a., które stanowią przeszkodę skutecznego cofnięcia skargi. Wobec tego Sąd uznał cofnięcie skargi za dopuszczalne . Zgodnie zaś z art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. W tym stanie rzeczy, mając na uwadze przytoczoną wyżej regulację , Sąd zobligowany był umorzyć postępowanie w sprawie, co orzeczono w tenorze postanowienia .