IV SAB/Wr 300/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Kamieniecka po rozpoznaniu w dniu 16 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. B. na bezczynność Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej we W. w przedmiocie udzielenia odpowiedzi na podanie postanawia: odrzucić skargę.

Pismem z dnia 11 września 2017 r. J. B. (zwany dalej stroną lub skarżącym) wniósł skargę na bezczynność Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej we W. polegającą na nieudzieleniu odpowiedzi na jego podania z dnia 5 lipca 2017 r., z dnia 11 sierpnia 2017 r. oraz w szczególności z dnia 1 września 2017 r., w którym zwrócił się o przyznanie pomocy finansowej na zakup lekarstw. Pismem z dnia 30 października 2017 r. strona została wezwana do usunięcia w terminie 7 dni braków formalnych skargi poprzez jej podpisanie, a także do złożenia w ww. terminie dowodu wniesienia ponaglenia na niezałatwienie sprawy przez Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej we W. Powyższe wezwanie zostało doręczone skarżącemu osobiście w dniu 2 listopada 2017 r. W dniu 7 listopada 2017 r. strona stawiła się w tutejszym Sądzie celem podpisania wniesionej przez siebie skargi, a także oświadczyła, realizując – jak zaznaczyła – wezwanie Sądu, że ośrodek pomocy społecznej nie udzielił odpowiedzi na zadane przez nią pytania. Dołączyła również kopię pisma z dnia 5 lipca 2017 r. skierowanego do Dyrektora MOPS we W., w którym zwróciła się z prośbą o pisemne wyjaśnienie przyczyn przeniesienia jej do innego zespołu terenowej pracy socjalnej. Kolejnym pismem z dnia 9 listopada 2017 r. skarżący wniósł o dokładne zapoznanie się przez Sąd z aktami sprawy, w tym w szczególności z wydanymi przez organ decyzjami odmawiającymi mu przyznania pomocy socjalnej. Jego zdaniem podejmowane względem niego działania, a zwłaszcza przeniesienie do innego zespołu terenowej pracy socjalnej, narażają go na niebezpieczeństwo utraty zdrowia i życia. Organ zaś w dalszym ciągu nie wyjaśnił powodów dla których doszło do zmiany właściwej dla niego jednostki MOPS we W. W odpowiedzi na skargę organ wyjaśnił, że podaniami z dnia 5 lipca 2017 r., 11 sierpnia 2017 r oraz 1 września 2017 r. skarżący zwrócił się o udzielenie pomocy w zaspokojeniu jego potrzeb bytowych, a także wniósł zastrzeżenia względem pracy ośrodka pomocy społecznej i pracowników socjalnych. Na każde ze wskazanych żądań skarżącego została mu udzielona odpowiedź i żadne z jego podań nie zostało pozostawione bez rozpoznania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r., poz. 169 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przy czym przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Postępowanie z zakresu pomocy społecznej, w ramach którego załatwione miałyby zostać podania strony skarżącej, uregulowane zostało ustawą z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (tekst jednolity: dz. U. z 2017 r., poz. 1769 ze zm.), stanowiącą z kolei w art. 14, że w sprawach w niej nieuregulowanych stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm., zwanej dalej k.p.a.). Jak zaś wynika z art. 37 § 1 k.p.a., na niezałatwienie sprawy w ustawowych terminach lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia do organu wyższego stopnia. Zatem w stanie faktycznym niniejszej sprawy, aby strona mogła wystąpić ze skuteczną – pod względem formalnym – skargą na bezczynność organu, zobowiązana była do uprzedniego wniesienia ponaglenia do właściwego samorządowego kolegium odwoławczego. Przy czym należy podkreślić, że ponaglenie takie strona powinna złożyć przed wszczęciem postępowania sądowo-administracyjnego (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 lutego 2014 r., sygn. akt II OSK 334/14 oraz z dnia 5 września 2014 r., sygn. akt I OSK 2046/14 dostępne w centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl, które, choć odnoszą się do obowiązującej w poprzednim stanie prawnym instytucji zażalenia na bezczynność, w dalszym ciągu pozostają aktualne również w przypadku analogicznej instytucji ponaglenia). W ocenie Sądu, strona skarżąca nie wykazała, że w niniejszej sprawie wystąpiła z ponagleniem do organu wyższego stopnia w związku z podnoszoną bezczynnością Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej. W szczególności za takie ponaglenie nie można uznać pisma z dnia 5 lipca 2017 r., które stanowiło wyłącznie żądanie wyjaśnienia przyczyn przeniesienia skarżącego do innego zespołu terenowej pracy socjalnej i nie zawierało w swojej treści jakiegokolwiek nawiązania do zwłoki organu w udzieleniu odpowiedzi na jego podania z dnia 5 lipca 2017 r., 11 sierpnia 2017 r., czy też 1 września 2017 r. Również pismo z dnia 9 listopada 2017 r. wraz z dołączonymi do niego dokumentami, nie dowodziło spełnienia przez skarżącego obowiązku wynikającego z powołanego na wstępie art. 52 § 2 p.p.s.a. W związku z tym należało stwierdzić, że skarżący przed wszczęciem niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego, nie wystąpił z uprzednim ponagleniem na bezczynność Dyrektora MOPS we W. do właściwego organu wyższego stopnia. Nie wyczerpał on więc przysługujących mu środków zaskarżenia, z których skorzystanie umożliwiłoby mu dopiero wniesienie skargi na bezczynność do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Mając zatem na uwadze, że przedmiotowa skarga okazała się niedopuszczalna, należało ją odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.