IV SAB/Wr 25/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Mirosława Rozbicka-Ostrowska po rozpoznaniu w dniu 26 czerwca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia R. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 13 maja 2020 r., sygn. akt IV SAB/Wr 25/20 o odmowie zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie ze skargi R. S. na bezczynność Prezesa Sądu Rejonowego w L. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia: odrzucić zażalenie.

Pismem z dnia 15 czerwca 2020 r. R. S. (dalej: strona, skarżący) wniósł zażalenie na postanowienie tutejszego Sądu "z dnia 27 V 2020 r." wydane w sprawie o sygnaturze akt IV SAB/Wr 25/20 z tym uzasadnieniem ,że pozbawione jest podstawy prawnej i zostało wydane w okresie zawieszenia biegu terminów procesowych i sądowych w związku z ogłoszonym stanem epidemii. Dodatkowo nie zawiera ono motywów podjętego rozstrzygnięcia, co świadczy o zaniechaniu wykonania szeregu nieskomplikowanych czynności wynikających z obowiązujących przepisów prawa. Z tych powodów skarżący wniósł o uchylenie zakwestionowanego orzeczenia, wyjaśnienie przyczyn powstałego naruszenia prawa oraz zawieszenie prowadzonego postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W pierwszej kolejności należy zauważyć , że przedmiotem wniesionego zażalenia skarżący uczynił postanowienie tutejszego Sądu z dnia 27 maja 2020 r., sygn. akt IV SAB/Wr 25/20. Jednakże we wskazanej przez skarżącego dacie w niniejszej sprawie nie zapadło jakiekolwiek orzeczenie. Jedynym zaś rozstrzygnięciem procesowym wydanym przed złożeniem przez niego zażalenia - pomijając orzeczenie referendarskie rozstrzygające kwestię prawa pomocy - było postanowienie z dnia 13 maja 2020 r., sygn. akt IV SAB/Wr 25/20 o odmowie zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego. Uwzględniając fakt , że strona wniosła rozpoznawany środek odwoławczy trzy dni po doręczeniu jej powyższego postanowienia i jedocześnie w jego treści zwróciła ona uwagę na brak przedstawienia przez Sąd motywów podjętego orzeczenia, a także podkreśliła potrzebę zawieszenia toczącego się postępowania, należało przyjąć, że przedmiotem wywiedzionego przez nią zażalenia jest wspomniane wyżej postanowienie z dnia 13 maja 2020 r., sygn. akt IV SAB/Wr 25/20. Przechodząc zatem do rozpoznania zażalenia w tak zakreślonych granicach sprawy należy wskazać , że zgodnie z art. 194 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej p.p.s.a.), zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia, których przedmiotem jest: 1) przekazanie sprawy innemu sądowi administracyjnemu; 1a) odrzucenie skargi w przypadkach, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 2-4 oraz art. 220 § 3; 1b) umorzenie postępowania; 2) wstrzymanie lub odmowa wstrzymania wykonania decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności, o których mowa w art. 61; 3) (uchylony); 4) odmowa sporządzenia uzasadnienia wyroku; 5) sprostowanie lub wykładnia orzeczenia albo ich odmowa; 5a) odrzucenie wniosku o uzupełnienie wyroku albo odmowa jego uwzględnienia; 6) oddalenie wniosku o wyłączenie sędziego; 7) odrzucenie skargi kasacyjnej; 8) odrzucenie zażalenia; 9) zwrot kosztów postępowania, jeżeli strona nie wnosi skargi kasacyjnej; 10) ukaranie grzywną. Jak wynika zatem z treści cytowanego przepisu warunkiem dopuszczalności zażalenia jest nadanie temu orzeczeniu cechy zaskarżalności, czy to poprzez wyraźną dyspozycję przepisu ustawy procesowej regulującej postepowanie przed sądami administracyjnymi , czy też poprzez stwierdzenie tożsamości jego przedmiotu z postanowieniami wymienionymi w przepisie art. 194 § 1 pkt 1 – 10 p.p.s.a. W realiach niniejszej sprawy przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego. Jak wynika z treści przytoczonego wyżej przepisu nie zostało ono jednak wymienione w katalogu , o którym mowa w art. 194 § 1 pkt 1 – 10 p.p.s.a. Możliwość jego zaskarżenia nie wynika również z treści pozostałych przepisów ustawy procesowej. Co więcej, w przepisie art. 131 zd. 2 p.p.s.a., ustawodawca wprost przewidział, że zażalenie przysługuje wyłącznie na postanowienie o zawieszeniu postępowania i odmowie jego podjęcia. Tym samym należy uznać, że postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego nie podlega zaskarżeniu w drodze zażalenia. Pogląd ten jest ugruntowany orzecznictwie sądowoadministracyjnym, w którym podkreśla się, że takie rozwiązanie było celowym działaniem ustawodawcy, zamierzającego poddać kontroli instancyjnej tylko postanowienia wstrzymujące bieg toczącej się sprawy. Odmowa zawieszenia postępowania do takich nie zaś nie należy (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 29 lipca 2008 r., sygn. akt II GZ 149/08, 24 lutego 2012 r., sygn. akt II OZ 105/12, 29 grudnia 2014 r., sygn. akt II FZ 2055/14 oraz 8 marca 2017 r., sygn. akt I OZ 419/17 – dostępne w centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Z kolei odnosząc się do zarzutu nieprzedstawienia przez Sąd motywów podjętego orzeczenia należy wyjaśnić, że stosownie do treści art. 163 § 2 zd. 2 p.p.s.a., postanowienie wydane na posiedzeniu niejawnym należy doręczyć stronom wraz z uzasadnieniem jedynie wówczas, gdy przysługuje od niego środek zaskarżenia. Skoro zatem postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego nie podlegało zaskarżeniu, Sąd nie miał obowiązku sporządzenia jego uzasadnienia, Pozbawiona jest również doniosłości prawnej podniesiona przez skarżącego kwestia zawieszenia biegu terminów procesowych i sądowych w okresie trwania stanu epidemii. Zaskarżone postanowienie w ogóle bowiem ich nie dotyczyło. Poza tym powołany przez stronę art. 15 zzs ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 74 ze zm.), nie miał zastosowania do niniejszej sprawy, albowiem jej przedmiotem jest bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej. Stanowi więc ona sprawę pilną w rozumieniu art. 14a ust. 5 powołanej wyżej ustawy, w której bieg terminów procesowych i sądowych nie został zawieszony. Nadto regulacja ta została uchylona z dniem 16 maja 2020 r. na podstawie art. 46 pkt 20 ustawy z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. z 2020 r., poz. 875). Reasumując stwierdzić należy ,że skoro wniesione zażalenie kwestionowało niezaskarżalne postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania sądowego, to należało je uznać za niedopuszczalne , a w konsekwencji odrzucić na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., o czym orzeczono w tenorze niniejszego postanowienia.