IV SAB/Wr 249/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marta Pająkiewicz-Kremis, Sędziowie: Asesor WSA Aneta Brzezińska, Sędzia WSA Katarzyna Radom (sprawozdawca), po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 30 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi G. T. na bezczynność Wójta Gminy Dobromierz w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 27 stycznia 2026 r. I. stwierdza bezczynność Wójta Gminy Dobromierz w rozpoznaniu wniosku strony skarżącej z dnia 27 stycznia 2026 r. uznając, że nie miała ona miejsca z rażącym naruszeniem prawa; II. zobowiązuje Wójta Gminy Dobromierz do rozpoznania wniosku, o którym mowa w pkt I sentencji wyroku w terminie 14 dni od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; III. zasądza od Wójta Gminy Dobromierz na rzecz G. T. kwotę 100 zł (słownie sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Przedmiotem skargi G. T. jest bezczynność Wójta Gminy Dobromierz w udostępnieniu informacji publicznej na wniosek z dnia 27 stycznia 2026 r. Jak wynikało z akt sprawy pismem z dnia 27 stycznia 2026 r. skarżąca wystąpiła do organu o udostępnienie informacji publicznej i podanie ile wniosków wpłynęło do organu w ramach procedury sporządzania planu ogólnego dotyczących przekształcenia działek na cele zabudowy mieszkaniowej oraz wykazu numerów działek w podziale na miejscowości odnośnie, których złożone zostały wnioski o przekształcenie na działki budowlane. Jeśli to możliwe prosiła również o informację czy wnioski te dotyczyły zabudowy jednorodzinnej, wielorodzinnej czy obu form łącznie. W podstawie prawnej wskazała na art. 2 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r., poz. 902 ze zm., dalej: u.d.i.p.). W odpowiedzi na wniosek organ, pismem z dnia 10 lutego 2026 r., wskazał, że zgodnie z przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej udostępnienie żądanych danych wymaga wykazania interesu publicznego. Wyjaśniał, że ustawodawca w sposób jednoznaczny i wyczerpujący uregulował etapy procedury planistycznej w tym momencie oraz tryb zapewnienia partycypacji społecznej. Przepisy prawa przewidują udostępnienie wykazu wniosków na etapie konsultacji społecznych w ramach, których realizowana jest gwarancja udziału społeczeństwa w procesie planistycznym. Wcześniejszy dostęp do tych dokumentów nie stanowi elementu gwarancji procesowych uczestników procedury planistycznej ani nie wynika z obowiązujących regulacji prawnych. Planuje się, aby projekt planu ogólnego Gminy Dobromierz był konsultowany społecznie na przełomie marca i kwietnia 2026 r. Określenie dokładnego terminu będzie możliwe po uzyskaniu uzgodnień z instytucjami. Wobec tego organ, powołując się na art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., wezwał skarżącą do wykazania w terminie 7 dni od daty otrzymania pisma na czym polega interes publiczny uzasadniający udostępnienie wnioskowanych informacji na obecnym etapie procedury planistycznej. W odpowiedzi skarżąca wywiodła skargę domagając się stwierdzenia bezczynności organu w rozpoznaniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej uznając, że miała ona miejsce z rażącym naruszeniem prawa; zobowiązanie organu do udostępnienia pełnej informacji publicznej zgodnie z treścią złożonego wniosku w terminie 14 dni oraz zasądzenia zwrotu kosztów postępowania. Zarzucała naruszenie art. 61 Konstytucji RP, art. 2 ust. 1 i ust. 2 u.d.i.p. stwierdzając, że procedura planistyczna dotycząca sporządzenia planu ogólnego gminy jest niewątpliwie sprawą publiczną, gdyż dotyczy polityki przestrzennej gminy i wpływa na prawa i obowiązki mieszkańców gminy. Od osoby domagającej się udostępnienia informacji publicznej nie wolno żądać wykazania interesu prawnego. Wezwanie organu w tym względzie narusza ww. regulacje. Organ nie wskazał wprost, że żądaną przez stronę informację ocenia jako przetworzoną, co zdaje się sugerować wezwanie z dnia 10 lutego 2026 r. Skarżąca wskazała na przesłanki uzasadniające uznanie informacji za przetworzoną i powołała poglądy orzecznictwa wyrażane w tym temacie wywodząc, że w tej sprawie organ nie wykazał, że wniosek strony dotyczy takiej właśnie kategorii informacji. Nie wskazano jakie konkretnie czynności analityczne musiałby zostać podjęte, jaki byłby zakres dodatkowej pracy, dlaczego udostępnienie informacji wymagałoby tworzenia nowego opracowania. Podkreślała, że procedura sporządzania planu ogólnego ma charakter jawny i partycypacyjny. Nabór wniosków zakończył się w dniu 29 listopada 2024 r., a projekt planu ogólnego został opublikowany na stronie internetowej Gminy. Wnioski dotyczące przekształcenia działek w ramach procedury planistycznej stanowią element procesu publicznego kształtowania polityki przestrzennej i jako takie są jawne. Odmowa udostępnienia informacji bądź utrudniania dostępu poprzez bezpodstawne żądanie wykazania interesu prawnego narusza zasadę transparentności działania organów administracji publicznej. Pismo organu z dnia 10 lutego 2026 r. nie stanowi w opinii skarżącej decyzji administracyjnej, nie zawiera pouczenia o środkach zaskarżenia i nie rozstrzyga merytorycznie wniosku, w konsekwencji organ pozostaje w bezczynności. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wyjaśniał, że podjęto działania w trybie art. 3 ust. 1 pkt 1 ud.i.p. w związku z treścią wniosku strony. Organ nie dysponuje żądanym zestawieniem, a realizacja wniosku wymagałaby analizy wszystkich wniosków złożonych w procedurze planistycznej, wyodrębnienia z nich danych, ich klasyfikacji wg żądanych kryteriów oraz sporządzenia nowego zbiorczego opracowania w formie tabelarycznej. Tego rodzaju czynności prowadzą do wytworzenia jakościowo nowej informacji, która nie istnieje w zasobach organu w żadnej postaci. Organ wskazał na utrwalony w orzecznictwie pogląd definiujący informację przetworzoną oraz na przesłanki jej udostępnienia opisane w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Organ wyjaśniał również, że kwestie dostępu do wniosków składanych w toku sporządzania planu ogólnego gminy zostały uregulowane w przepisach ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Określają one poszczególne etapy procedury planistycznej oraz momenty, w których dokumentacja planistyczna, w tym złożone wnioski i uwagi, podlega udostępnieniu. Ustawodawca wyczerpująco uregulował postępowanie planistyczne, przewidując udostępnienie wniosków na etapie konsultacji społecznych. Wcześniejszy dostęp do tych dokumentów nie stanowi gwarancji procesowych uczestników procedury planistycznej ani nie wynika z obowiązujących regulacji prawnych. Organ planuje poddanie projektu planu ogólnego Gminy Dobromierz konsultacjom społecznym na przełomie marca i kwietnia 2026 r. Dokładne określenie terminu będzie możliwe po uzyskaniu wymaganych uzgodnień z właściwymi instytucjami. Organ wyjaśniał, że w praktyce jego działania występują powtarzające się wnioski kierowane przez grupę wnioskodawców, obejmujące szeroki zakres danych wymagających znacznego nakładu pracy analitycznej po stronie organu. W przypadku, gdy odpowiedź organu nie odpowiada oczekiwaniom wnioskodawców, sprawy te są kierowane na drogę postępowania administracyjnego. Okoliczność ta wskazuje na systematyczny charakter składanych wniosków oraz ich szeroki zakres, który w wielu przypadkach wymaga informacji znajdujących się w posiadaniu organu. Zatem w opinii organu domaganie się wykazania od strony szczególnie istotnego interesu publicznego było uzasadnione charakterem żądanej informacji oraz zakresem czynności niezbędnych do ich przygotowania. Na żądanie Sądu organ wyjaśnił, że wobec podjętych czynności, opisanych w piśmie z dnia 10 lutego 2026 r., postępowanie nie osiągnęło etapu, w którym możliwe byłoby wydanie decyzji administracyjnej, toczy się postępowanie, a organ podejmował czynności zmierzającego do jego prawidłowego zakończenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Na wstępie odnotowania wymaga, że zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm., dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach niepodejmowania przez nie nakazanych prawem aktów lub czynności w sprawach indywidualnych (art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.). W tym przypadku przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działania w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Rozpoznając przedstawiony Sądowi spór trzeba wskazać, że bezczynność organu w udostępnieniu informacji publicznej wystąpi wówczas, gdy ustawowo zobowiązany organ nie podejmie prawem przewidzianych działań we właściwej formie i terminie. Stan bezczynności oznacza zatem sytuację, w której mimo upływu ustawowych terminów organ, będąc zobowiązanym do zareagowania na wniosek o udostępnienie informacji publicznej, wbrew przepisom prawa nie udostępnia żądanej informacji, nie wydaje decyzji gdy zachodzą podstawy do odmowy udostępnienia informacji publicznej z przyczyn wskazanych w art. 3 ust. 1 pkt 1 lub art. 5 u.d.i.p. albo umorzenia postępowania w przypadku przewidzianym w art. 14 ust. 2 tej ustawy. Względnie też, gdy nie informuje wnioskodawcy o tym, że objęta wnioskiem informacja nie stanowi informacji publicznej i nie podlega udostępnieniu w trybie przepisów powołanej ustawy (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 9 lipca 2021 r., sygn. akt II SAB/Po 139/20, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej: CBOSA). Pojęcie bezczynności mieści w sobie także sytuację, w której zobowiązany ustawowo organ, co prawda udziela odpowiedzi, ale nie stanowi ona całkowitej realizacji wniosku strony, który w świetle przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej winien zostać rozpoznany, lub też forma lub zakres informacji nie odpowiadają wymogom wynikającym z przepisów prawa, słowem, gdy podjęte przez organ działania nie są właściwe w danym stanie faktycznym i prawnym. Celem skargi na bezczynność jest bowiem zobligowanie organu do wydania aktu lub dokonania wynikającej z przepisów prawa czynności w sprawie wszczętej żądaniem strony. Przywołane uwagi nakreślają pole jakie winno zostać poddane analizie przy ocenie działania organu na tle zarzutu bezczynności. Obejmuje ono ustalenie, czy istniało wynikające z przepisów prawa zobowiązanie adresata wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Wymaga to oceny, czy wskazany we wniosku podmiot jest ustawo zobowiązany podjęcia działań oraz czy treść wniosku odnosi się do informacji publicznej, wreszcie ustalenia, czy zachowanie organu, tak co do formy, treści i terminu wypełnia wymogi stawiane przez ustawę o dostępie do informacji publicznej. Mając na uwadze stanowiska stron sporu i elementy podlegające ocenie nie w sprawie nie ma wątpliwości, co do obowiązku organu w zakresie realizacji wniosków składanych trybie informacji publicznej. Dla porządku jedynie podać trzeba, że wynikają one z art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., a Wójt gminy jest organem władzy publicznej. Spór dotyczy natomiast kwalifikacji wnioskowanych informacji jako informacji przetworzonej, ścieżki dostępu do tych danych oraz prawidłowości postępowania organu w tej sprawie. Odnosząc się do tak nakreślonego sporu w pierwszej kolejności wskazania wymaga, co nie jest przez organ negowane, że żądane przez skarżącą informacje stanowią informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Sąd nie podziela jednak poglądu, że dostęp do tych informacji może być realizowany jedynie w trybie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2024 r., poz. 1130, dalej: u.p.z.p.), co zdaje się wywodzić organ. Zgodnie z art. 13a ust. 1 u.p.z.p. dla obszaru gminy, z wyłączeniem morskich wód wewnętrznych oraz terenów zamkniętych innych niż ustalane przez ministra właściwego do spraw transportu, rada gminy uchwala plan ogólny gminy, zwany dalej "planem ogólnym". Plan ten stanowi narzędzie planowania przestrzennego i zgodnie z art. 13a ust. 7 ww. zapisu stanowi akt prawa miejscowego. Stosownie do art. 13i u.p.z.p., przed sporządzeniem projektu planu ogólnego rada gminy podejmuje uchwałę o przystąpieniu do sporządzania planu ogólnego. Wójt, burmistrz albo prezydent miasta, po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu ogólnego, ogłasza w sposób określony w art. 8h ust. 1 o podjęciu uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu ogólnego, określając sposoby i miejsce składania wniosków do projektu planu ogólnego oraz termin ich składania, nie krótszy jednak niż 21 dni od dnia ogłoszenia. Z powyższego wynika, że w przypadku planu ogólnego chodzi o realizację zamierzeń publicznoprawnych i już choćby z tego względu wszelka informacja związana z procedurą jego sporządzania musi być publicznie dostępna, jako że proces stanowienia prawa ma charakter publiczny. Podmioty składające wnioski do projektu planu ogólnego czynią to w sprawie publicznej, zaś ich intencją jest jedynie uzewnętrznienie własnego stanowiska, którego zakres i cel determinuje publiczny walor samego zamierzenia, prowadzącego do przyjęcia aktu prawa miejscowego, względnie wprowadzenia do niego odpowiednich zmian. Z tego wynika, że rzeczone wnioski posiadają niewątpliwie walor informacji związanej z wykonywaniem zadania publicznego przez organ wykonawczy gminy. Dotyczą one bezpośrednio sfery działalności podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej, co - w świetle jej przepisów - oznacza, że informacja ta zawiera informację o sposobie realizacji zadań organu. Tworzy więc, zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. informację o sprawach publicznych, a stosownie do art. 6 ust. 1 pkt 1 lit. b i ust. 1 pkt 3 lit. c – ww. ustawy będąc rodzajem informacji o sposobie przyjmowania aktów normatywnych i stanowienia aktów publicznoprawnych - podlega udostępnieniu w trybie i na zasadach w niej określonych, co wypełnia dyspozycję art. 61 Konstytucji RP. (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 18 listopada 2025 r. sygn. akt IV SAB/Wr 947/25, orzeczenie dostępne w CBOSA). Zatem prawo dostępu do tych wniosków nie może być ograniczane, także w aspekcie czasowym. Tym samym brak podstaw do wywodzenia, że strona ma dostęp do tych informacji w trybie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wnioski (ich wykaz) składane do w procesie uchwalania planu ogólnego są dostępne dopiero na etapie złożenia planu, przed ich udostępnieniem nie ma innych możliwości zapoznania się z ich treścią. Spoczywający na organie obowiązek upublicznienia treści wniosków w wykazie nie zmienia charakteru tej informacji, informacja zawarta we wniosku do planu ogólnego od chwili jego złożenia jest informacją publiczną, jako że odnosi się do sprawy publicznej. W przypadku, gdy taki wykaz bądź projekt wykazu nie został jeszcze przygotowany, ustawa o dostępie do informacji publicznej nakazuje organowi udzielenie informacji zgodnie z żądaniem. Zatem wnioski składane przy uchwalaniu planu ogólnego winny być udostępniane w trybie ustawy dostępowej. W analizowanym przypadku, wbrew sugestii organu, nie znajdzie zastosowania przepis art. 1 ust. 2 u.d.i.p. Stanowi on, że przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. W opinii Sądu w rozpoznawanym przypadku taka sytuacja nie wystąpiła, gdyż w dacie składania wniosku nie istniała inna droga uzyskania żądanych informacji mających wszakże charakter informacji publicznych. Wobec tego obowiązkiem organu było rozpoznanie wniosku strony w terminach wskazanych w art. 13 u.d.i.p. Zgodnie z jego brzmieniem udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2 (ust. 1). Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Terminy te odnoszą się do wszystkich postaci rozpoznania wniosku składanego w trybie ustawy dostępowej, także wydania decyzji. Zatem wniosek winien być rozpoznany w terminie 14 dni, chyba, że organ nie może w tym terminie udostępnić informacji i przedłuży go do maksymalnie dwóch miesięcy liczonych od daty wniosku i co istotne o fakcie tym powiadomi wnioskodawcę, wskazując także przyczyny niedochowania terminu podstawowego. Uchybienie opisanym wymogom naraża organ na zarzut bezczynności, co wystąpiło w tej sprawie. Jak bowiem wynika z akt sprawy wniosek strony został złożony w organie w dniu 30 stycznia 2026 r. Zatem termin na jego rozpoznanie upływał z dniem 14 lutego 2026 r. Przed jego upływem, w dniu 10 lutego 2026 r. organ wezwał stronę do wykazania przesłanek opisanych w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. uznając, że żądana informacja ma charakter przetworzony. Jednakże poza opisanym wezwaniem organ nie dopełnił pozostałych wymogów wynikających z art. 13 ust. 2 u.d.i.p., nie powiadomił ani o terminie w jakim udostępni informację ani o podwodach opóźnienia. I o ile tą drugą przesłankę można wywodzić z poglądu organu negującego prosty charakter informacji, o tyle brak wskazania terminu rozpoznania sprawy i jakiegokolwiek wyjaśnienia dotyczącego prawa do przedłużenia terminu wskazanego w art. 13 ust. 2 u.d.i.p. W tych okolicznościach nie sposób twierdzić, że organ dochował prawem przewidzianych terminów, tym samym uzasadniony jest zarzut bezczynności, o czym orzeczono w pkt I sentencji wyroku. Jednocześnie na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. Sąd był zobowiązany do oceny, czy stwierdzona bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W tym zakresie odnotowania wymaga, że w orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntował się pogląd, zgodnie z którym rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym wyraźnie naruszono treść obowiązku wynikającego z przepisu prawa. Rażące naruszenie prawa ma miejsce w razie oczywistego braku podejmowania jakichkolwiek czynności, oczywistego lekceważenia wniosków i jawnego natężenia braku woli do załatwienia sprawy, jak też w sytuacji ewidentnego niestosowania przepisów prawa. W rozpoznawanej sprawie Sąd nie dopatrzył się złej woli w działaniu organu. Podejmował on działania i choć sposób wykładni spornych w sprawie przepisów nie odpowiada prawu nie może stanowić podstawy do wywodzenia rażącego naruszenia prawa, o czym orzeczono w pkt I sentencji wyroku. Wobec ustalenia, że wniosek strony nie został rozpoznany, w szczególności w sprawie nie wydano decyzji Sąd, działając na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zobowiązał organ do rozpoznania go w terminie 14 dni od dnia otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, o czym orzeczono w pkt II sentencji wyroku. W tym miejscu odnosząc się do uwag organu zawartych w piśmie z dnia 29 czerwca 2026 r. Sąd wskazuje, że brak wypowiedzi strony, co do przesłanek wynikających z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. nie wpływa na terminy rozpoznania sprawy, co oznacza, że brak reakcji w zakreślonym terminie winien skutkować podjęciem czynności przez organ. Odnosząc się natomiast do sporu wokół charakteru żądnych informacji, to na tym etapie postępowania nie jest to możliwe. Jeśli organ uznał, że zakres żądanych danych lub sposób ich zebrania, opracowania i przygotowania kwalifikuje wniosek jako odnoszący się do informacji przetworzonej, to winien ocenić, czy strona ma szczególnie istotny interes w domaganiu się takiej informacji, a następnie podjąć prawem wymagane czynności, czyli udostępnić żądaną informację lub wydać decyzję odmawiającą jej udostępnienia. Decyzja ta będzie podlegała kontroli w ramach, której Sąd oceni, czy żądana informacja ma istotnie charakter przetworzony. Na tym etapie sprawy można jedynie wskazać, że zebranie danych będących w posiadaniu organu, takich jak liczba wniosków, podanie informacji, które nie wymagają opracowania, anonimizacji nie zawsze stanowi informację przetworzoną. Taka bowiem kwalifikacja dotyczy informacji, która została opracowana przez podmiot zobowiązany przy użyciu dodatkowych sił i środków, na podstawie posiadanych przez niego danych, w związku z żądaniem wnioskodawcy i na podstawie kryteriów przez niego wskazanych. Opracowaniu tej informacji musiał towarzyszyć wysiłek intelektualny, konieczny w procesie przetwarzania informacji, którego miernikiem powinno być kryterium złożoności zastosowanych środków, technik i metod koniecznych dla wykreowania tej nowej informacji. Przetworzeniem w tym procesie były różne czynności dotyczące odpowiedniego zestawienia informacji, zsumowania lub innego opracowania, samodzielnego ich zredagowania, związane z koniecznością przeprowadzenia przez zobowiązany podmiot czynności analitycznych, których końcowym efektem jest dokument pozwalający na dokonanie przez wnioskodawcę samodzielnej interpretacji i oceny. Chodzi tu zatem o wytworzenie nowej informacji, a nie zebranie danych rozproszonych w wielu dokumentach i ich anonimizacji. Doktryna i orzecznictwo wyróżniają także drugą postać informacji przetworzonej. W pojęciu tym będą się mieściły także przypadki przeglądu (a czasami też przekształcenie) materiałów źródłowych, wielu informacji prostych koniecznych dla sporządzenia informacji żądanej przez wnioskodawcę, wymagany nakład pracy adresata wniosku jest taki, że angażuje po jego stronie zasoby konieczne dla prawidłowego funkcjonowania. Nie ulega wątpliwości, że taka sytuacja wymaga podjęcia działań organizacyjnych i angażowania środków osobowych, które zakłócają normalny tok funkcjonowania i powodują trudności w realizowaniu zadań. Informację wytworzoną w ten sposób, pomimo że składa się z wielu informacji prostych będących w posiadaniu organu, orzecznictwo uznaje za informację przetworzoną (por. (por. E. Jarzęcka-Siwik [w:] Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, red. A. Piskorz-Ryń, M. Sakowska-Baryła, Gdańsk 2025, art. 3). Obowiązkiem organu, powołującego się na przetworzony charakter informacji publicznej jest wykazanie, że sposób przygotowania informacji albo zakres niezbędnych do jej udostępnienia czynności pozwala na taką jej kwalifikację, czego w tej sprawie organ nie wykazał. Wobec tego obowiązkiem organu w tej sprawie będzie ocena, czy żądane przez stronę informacje istotnie mieszczą się w opisanym zakresie, czy też stanowią informację prostą. W zależności od dokonanej oceny organ będzie zobowiązany - w zakreślonym przez Sąd terminie - do podjęcia przewidzianych prawem działań, jak wskazano albo udostępnienia żądanych informacji albo wydania decyzji. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1, art. 149 § 1 pkt 3, art. 149 § 1a orzekł jak w pkt I-II sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd postanowił zgodnie z art. 200 p.p.s.a. (pkt III sentencji wyroku). Zasądzona od organu na rzecz skarżącej kwota kosztów odpowiada wartości wpisu sądowego, jaki uiścił on inicjując postępowanie sądowe w sprawie.