IV SAB/Wr 231/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Radom (sprawozdawca), Sędziowie: Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska, Sędzia WSA Ewa Kamieniecka, po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 11 sierpnia 2026 r. sprawy ze skargi A. Z. na bezczynność Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej we Wrocławiu Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 8 grudnia 2025 r. I. stwierdza bezczynność Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej we Wrocławiu Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie w rozpoznaniu wniosku skarżącego z dnia 8 grudnia 2025 r. uznając, że nie miała ona miejsca z rażącym naruszeniem prawa; II. umarza postępowanie w przedmiocie zobowiązania Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej we Wrocławiu Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie do rozpoznania wniosku, o którym mowa w pkt I sentencji wyroku; III. oddala dalej idącą skargę; IV. zasądza od Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej we Wrocławiu Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie na rzecz A. Z. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Przedmiotem skargi A. Z. jest bezczynność Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej we Wrocławiu w zakresie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 8 grudnia 2025 r. Jak wynikało z akt sprawy pismem z dnia 8 grudnia 2025 r. skarżący wystąpił do Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej we Wrocławiu o udostępnienie informacji publicznej. W piśmie powołał się na art. 2 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r., poz. 902 ze zm., dalej u.d.i.p.). Domagał się udostępnienia: 1) Całej korespondencji i materiałów między organem a P. "[...]" w sprawie [...]/[...]/[...]/[...], w tym pisma z dnia 7 października 2025 r. od organu oraz odpowiedzi P." [...]" z załącznikami (regulaminy, uchwały, dowody publikacji). 2) Kopii aktualnie uznawanego przez organ "obowiązującego" regulaminu (uchwała rady oraz dowodu publikacji) lub jednoznacznego oświadczenia, że takiej uchwały brak. 3) Wewnętrznych wytycznych, instrukcji, wzorów pism i szablonów decyzji/informacji używanych przez organy przy rozstrzyganiu sporów z art. 27e z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz.U. z 2024 r., poz. 757 ze zm., dalej: u.z.z.w.) (w szczególności dot. "uzgodnień", "odbiorów", planów wieloletnich, "tytułu do rurociągu"). 4) Notatek służbowych, opinii prawnych/technicznych, ocen i tabel analitycznych dotyczących pięciu załączonych spraw odmów Dyrektora (D1 - D5). W końcowej części pisma skarżący zawarł opis skrótów D-1 – D-5 wskazując, że chodzi o decyzje: 1) z dnia 2 grudnia 2025 r. o podanym w piśmie numerze; 2) z dnia 23 grudnia 2024 r. o podanym w piśmie numerze; 3) z dnia 31 stycznia 2024 r. o podanym w piśmie numerze; 4) z dnia 15 grudnia 2023 r. o podanym w piśmie numerze; 5) z dnia 14 lutego 2023 r. o podanym w piśmie numerze. W dniu 30 grudnia 2025 r. organ poinformował, że ze względu na konieczność dodatkowej analizy wnioskowanej dokumentacji w zakresie korespondencji z P. "[...]" oraz innych wskazanych w piśmie materiałów odpowiedź w sprawie zostanie udzielona najpóźniej do 9 stycznia 2026 r., zgodnie z art. 13 ust. 2 u.d.i.p. Pismem z dnia 30 stycznia 2026 r. skarżący złożył kolejny wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Ponownie wskazał na art. 2 ust. 1, art. 10 ust. 1 i art. 13 ust. 2 u.d.i.p. stwierdzając, że obecne pismo jest konsekwencją bezczynności organu w zakresie rozpoznania jego wniosku z dnia 8 grudnia 2025 r. W piśmie poza wnioskowaniem o udostępnienie informacji publicznej zarzucił, że organ, po przedłużeniu terminu do rozpoznania wniosku z dnia 8 grudnia 2025 r. do dnia 9 stycznia 2026 r., nadal go nie rozpoznał. Pismem z dnia 4 lutego 2026 r. organ odpowiedział na pismo z dnia 30 stycznia 2026 r., nawiązując także do wniosku z dnia 8 grudnia 2025 r. Poinformował, że w obu przypadkach, sprawy o podanych w piśmie numerach, na które powołuje się skarżący, znajdują się z wraz z aktami sprawy i decyzją w Sądzie Okręgowym w Warszawie XVII Wydział Sąd Ochrony Konkurencji Konsumentów. Wobec tego organ nie jest w posiadaniu dokumentów stanowiących akta sprawy, na podstawie których zostały wydane decyzje. Natomiast dwie sprawy o wskazanych w piśmie organu numerach zostały zakończone wyrokiem Sądu Okręgowego oddalającym odwołanie z uwagi na utratę przez skarżącego legitymacji czynnej do występowania w sprawie. Organ poinformował, że Regulaminy dostarczania wody i odprowadzania ścieków na ternie Gminy Zgorzelec są publikowane na stronie internetowej spółki gminnej i są powszechnie dostępne. Końcowo podał, że wydaje decyzje po przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym na podstawie przepisów prawa, w tym przypadku ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków. Po przeprowadzonym postępowaniu wydana zostaje decyzja administracyjna, której jednym z elementów są powołane podstawy prawne, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, Czyli wszelkie fakty i podstawy prawne, które organ wziął pod uwagę wydając taką decyzję. W dniu 9 lutego 2026 r. strona złożyła skargę na bezczynność organu, uznając za pozorną odpowiedź z dnia 4 lutego 2026 r. Domagała się stwierdzenia bezczynności organu w sprawie wniosków z dnia 8 grudnia 2025 r. i 30 stycznia 2026r. i uznania, że miała ona miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Wnioskowała także o zobowiązanie organu do udostępnienia żądanej informacji, wymierzenia grzywny na podstawie art. 149 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r., poz. 143 ze zm., dalej: p.p.s.a.) oraz zasądzenia zwrotu kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu skarżący opisał przebieg postępowania. Wskazał, że udzielona w dniu 4 lutego 2026 r. odpowiedź jest pozorna, gdyż przekazanie akt do sądu nie pozbawia organu statusu ich dysponenta; nie wskazano żadnego obowiązującego regulaminu dostarczania wody i odprowadzania ścieków, mimo, że jest to akt prawa miejscowego i stanowił podstawę wydania decyzji. Organ odesłał skarżącego do strony internetowej spółki P. "[...]", co nie stanowi udostępnienia informacji publicznej ani wskazania aktu prawa miejscowego. Organ nie udostępnił żadnych dokumentów, analiz, korespondencji ani materiałów dowodowych, mimo, że były one przedmiotem wniosku. Organ próbował zastąpić obowiązek informacyjny stwierdzeniem, że "wszystko wynika z decyzji", co jest sprzeczne z art. 10 u.d.i.p. W opinii skarżącego organ rażąco naruszył prawo, gdyż przedłużył termin rozpoznania wniosku, a następnie go nie dotrzymał. Udzielił pozornej odpowiedzi, nie odnosząc się do żadnego z żądań. Uchylił się od wskazania aktów prawa miejscowego, które musiał znać i stosować. Naruszył art. 61 Konstytucji RP. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu opisał przebieg postępowania wskazując, że w piśmie z dnia 4 lutego 2026 r. poinformował skarżącego, że nie był w posiadaniu akt sprawy, które przekazał do sądu w zawiązku z prowadzonym postępowaniem. Wyjaśnił również, że wszelkie fakty i podstawy prawne decyzji zostały w nich przedstawione. W nadesłanych Sądowi wraz z odpowiedzą na skargę aktach sprawy znajduje się także pismo organu z dnia 11 marca 2026 r. kierowane do skarżącego, w którym ustosunkował się do wniosku strony z dnia 8 grudnia 2025 r. w zakresie udostępnienia wewnętrznych wytycznych, instrukcji, wzorów pism i szablonów decyzji/informacji używanych przez organy przy rozstrzyganiu sporów z art. 27e u.z.z.w. (w szczególności dot. "uzgodnień", "odbiorów", planów wieloletnich "tytułu do rurociągu"), notatek służbowych, opinii prawnych/technicznych, ocen i tabel analitycznych). Organ wskazał, że nie jest w posiadaniu i nie dysponuje tego typu dokumentami. Ponownie wskazał, że Regulaminy dostarczania wody i odbioru ścieków obowiązujące na terenie Gminy Zgorzelec są publikowane na stronie internetowej Gminy i są powszechnie dostępne. W odniesieniu do korespondencji i materiałów między organem a P. "[...]" w sprawie [...]/[...]/[...]/[...], w tym pisma z dnia 7 października 2025 r. od organu oraz odpowiedzi P. "[...]" z załącznikami, organ poinformował, że przekazał akta wszystkich spraw inicjowanych przez stronę do Sądu Okręgowego, w ślad za złożonymi w tych sprawach środkami zaskarżenia, wobec tego wystąpił do Sądu Okręgowego o wypożyczenie akt, co pozwoli na zapoznanie się z materiałem dowodowym zgromadzonym w tych sprawach. W aktach znajduje się także pismo organu z dnia 11 marca 2026 r. kierowane do Sądu Okręgowego o wypożyczenie wskazanych w piśmie akt. W piśmie tym organ powołał się na złożony przez skarżącego wniosek dostępowy. Nadto jest także pismo skarżącego z dnia 12 marca 2026 r., w którym poinformował, że skierował do Sądu sprzeciw wobec wniosku organu o wypożyczenie akt spraw. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału IV z dnia 11 maja 2026 r. skarga strony została rozdzielona, skargę na bezczynność organu w zakresie rozpoznania wniosku z dnia 8 grudnia 2025 r. zarejestrowano pod sygn. akt IV SA/Wr 231/26, zaś skargę na bezczynność w przedmiocie wniosku z dnia 30 stycznia 2026 r. pod sygn. akt IV SAB/Wr 429/26. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Na wstępie odnotowania wymaga, że zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm., dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach niepodejmowania przez nie nakazanych prawem aktów lub czynności w sprawach indywidualnych (art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.). W tym przypadku przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działania w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Rozpoznając przedstawiony Sądowi spór trzeba wskazać, że bezczynność organu w udostępnieniu informacji publicznej wystąpi wówczas, gdy ustawowo zobowiązany organ nie podejmie prawem przewidzianych działań we właściwej formie i terminie. Stan bezczynności oznacza zatem sytuację, w której mimo upływu ustawowych terminów organ, będąc zobowiązanym do zareagowania na wniosek o udostępnienie informacji publicznej, wbrew przepisom prawa nie udostępnia żądanej informacji, nie wydaje decyzji gdy zachodzą podstawy do odmowy udostępnienia informacji publicznej z przyczyn wskazanych w art. 3 ust. 1 pkt 1 lub art. 5 u.d.i.p. albo umorzenia postępowania w przypadku przewidzianym w art. 14 ust. 2 tej ustawy. Względnie też, gdy nie informuje wnioskodawcy o tym, że objęta wnioskiem informacja nie stanowi informacji publicznej i nie podlega udostępnieniu w trybie przepisów powołanej ustawy (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 9 lipca 2021r., sygn. akt II SAB/Po 139/20, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej: CBOSA). Bezczynność organu znosi zatem dokonanie w zakreślonym terminie czynności materialno - technicznej polegającej na udostępnieniu informacji, wydaniu decyzji odmownej lub umarzającej postępowanie w sprawie względnie wskazanie, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej bądź też organ taką informacją nie dysponuje. Przy czym czynności te winny zostać wykonane w terminach nakreślonych ustawą. Odnotowania wymaga także, choć nie jest to przypadek tej sprawy, że w zakresie bezczynności mieści się także sytuacja, w której organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej takiej czynności nie podejmuje i jednocześnie nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia albo też udziela informacji niepełnej, czy też niezgodnej z wnioskiem, niejasnej czy niewiarygodnej, oraz gdy odmawia jej udzielenia w nieprzewidzianej do tej czynności formie, ponadto nie informuje strony o tym, że nie posiada wnioskowanej informacji (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 30 grudnia 2021 r., sygn. akt II SAB/Lu 125/21, dostępny w: CBOSA). Skargę na bezczynność podmiotu zobowiązanego można wnieść również wtedy, gdy wnioskujący o dostęp do informacji uważa – wbrew stanowisku podmiotu zobowiązanego, że żądana przez niego informacja ma walor informacji publicznej. Jedynie bowiem w ramach rozpoznawanej przez sąd administracyjny skargi na bezczynność organu można zweryfikować stanowisko podmiotu zobowiązanego co do kwalifikacji żądanej informacji (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 17 czerwca 2020r. sygn. akt II SA/Kr 423/20, dostępny w CBOSA). Mając na uwadze przedstawione uwagi oraz regulacje ustawy o dostępie do informacji publicznej, oceniając skargę na bezczynność w przedmiocie dostępu do informacji publicznej, Sąd winien zbadać czy podmiot będący adresatem wniosku strony jest ustawo zobowiązany do jego rozpoznania oraz czy zachowanie organu, tak co do formy, treści i terminu wypełnia wymogi stawiane przez ustawę o dostępie do informacji publicznej. Istotne jest także zastrzeżenie, że w sprawach ze skarg na bezczynność Sąd bierze pod uwagę stan prawny i faktyczny sprawy istniejący w dacie wniesienia skargi oraz w dacie orzekania. Skarga na bezczynność jest bowiem zasadna, jeżeli w dniu wniesienia skargi organ pozostawał w bezczynności. Stan bezczynności jest postrzegany jako brak załatwienia sprawy przez organ lub podjęcia innej czynności prawem przewidzianej, umożliwiającej kontynuowanie postępowania administracyjnego przed wniesieniem skargi. Natomiast, gdy sąd stwierdzi, że w dniu wniesienia skargi organ pozostawał w bezczynności, lecz w dacie rozpoznania skargi przez Sąd organ wydał już stosowny akt lub podjął właściwą czynność wówczas umarza postępowanie w przedmiocie zobowiązania organu do rozpoznania wniosku strony. Przystępując zatem do oceny bezczynności w rozpoznawanej sprawie trzeba stwierdzić, że w istocie sporu nie ma, co do tego, że organ jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. Zgodnie z art. 239 ust. 1 ustawy z dnia ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2025 r. poz. 960, dalej: ustawa Prawo wodne), Wody Polskie są państwową osobą prawną w rozumieniu art. 9 pkt 14 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1530, 1572, 1717, 1756 i 1907 oraz z 2025 r. poz. 39). Zgodnie z dalszymi jednostkami redakcyjnymi tego zapisu w skład Wód Polskich jednostki organizacyjne, w tym regionalne zarządy gospodarki wodnej z siedzibami w Białymstoku, Bydgoszczy, Gdańsku, Gliwicach, Krakowie, Lublinie, Poznaniu, Rzeszowie, Szczecinie, Warszawie i we Wrocławiu (ust. 3 pkt 2). Zgodnie z art. 244 ustawy Prawo wodne, pracą regionalnych zarządów gospodarki wodnej, kierują dyrektorzy regionalnych zarządów. Przepis art. 4 ust. 1 pkt 4 u.p.d.i.p. stanowi, że obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego. Na tej podstawie Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej we Wrocławiu Państwowego Gospodarstwa Wodne Wody Polskie jest podmiotem obligowanym do udostępnienia informacji publicznej. Kolejny ze wskazanych na wstępie elementów podlegających ocenie przy badaniu bezczynności organu to analiza czy opisane we wniosku skarżącego informację stanowią informacje publiczne. Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. W świetle utrwalonego orzecznictwa sądów administracyjnych informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. W szczególności jest nią treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty nie będące organami administracji publicznej, w tym treść dokumentów używanych przy realizacji przewidzianych prawem zadań niezależnie od tego, od kogo pochodzą. Zatem o zakwalifikowaniu określonej informacji jako podlegającej udostępnieniu w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej decyduje kryterium rzeczowe, tj. treść i charakter informacji. Bez znaczenia przy tym jest, w jaki sposób dokumenty znalazły się w posiadaniu danego organu. Ważne jest jedynie to, by dokumenty takie służyły realizowaniu zadań publicznych i odnosiły się do niego bezpośrednio. Jeżeli zadania danego podmiotu mają na celu zaspokojenie powszechnych potrzeb obywateli i są istotne z punktu widzenia celów państwa, to nie można odmówić im przymiotu zadań publicznych. (por.: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2013 r. sygn. akt I OSK 1558/13, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 19 grudnia 2007r., sygn. akt IV SA/Po 652/07 - dostępne w CBOSA). Rozszerzenie tej definicji zawiera art. 6 u.d.i.p. zawierając katalog informacji, które należy kwalifikować jako informację publiczną, która co do zasady podlega udostępnieniu. Nie jest to katalog zamknięty, gdyż wszelkie informacje spełniające cechy wskazanej już definicji winny być traktowane jako informacja publiczna. Terminy udostępnienia informacji publicznej określa przepis art. 13 ust. 1 i ust. 2 u.d.i.p. stanowi on, że udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2 (ust. 1). Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2). Z punktu widzenia rozpoznawanej sprawy znaczenie ma także zapis art. 1 ust. 2 u.d.i.p., który stwierdza, że przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. Oceniając postępowanie organu w kontekście opisanych reguł zaznaczyć trzeba, że zakres żądanych przez skarżącego informacji może być kwalifikowany jako informacja publiczna, choć nie wszystkie podlegają udostępnieniu w trybie ustawy dostępowej. Przy czym tryb przepuszczający, zastosowany przez Sąd w zdaniu poprzedzającym, wynika z faktu, że organ częścią żądanych danych nie dysponował, to zaś wyklucza ich szczegółową ocenę. Jeśli bowiem chodzi o wewnętrze wytyczne, czy notatki służbowe, opinie prawne, to ich ocena z punktu widzenia charakteru informacji w nich zawartych zależy od charakteru tych dokumnetów. W orzecznictwie i piśmiennictwie wyróżnia się bowiem pojęcie dokumentu wewnętrznego, tj. takiego dokument, który został wytworzony w zakresie działania danego podmiotu i wyraża opinię w sprawach szczegółowych, poglądy przedstawione w toku narad albo dyskusji, a także porady udzielane w ramach konsultacji. Dokumenty takie nie podlegają udostępnieniu, o ile nie zostały włączone do akt sprawy albo nie zostały wyekspediowane do innego podmiotu. (zob. E. Jarzęcka-Siwik, Dostęp do informacji publicznej..., s. 29). Z szerokiego zakresu przedmiotowego informacji publicznej wyłączeniu podlegają treści zawarte w dokumentach wewnętrznych, rozumiane jako informacje o charakterze roboczym (zapiski, notatki), które zostały utrwalone w formie tradycyjnej lub elektronicznej i stanowią pewien proces myślowy, proces rozważań, etap wypracowywania finalnej koncepcji (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13 listopada 2013 r., sygn. akt P 25/12 (Dz.U. poz. 1435, OTK-A 2013, nr 8, poz. 122). Ocena, czy opisane informacje stanowiły informację publiczną, jest w tej sprawie wykluczona, gdyż organ w piśmie z dnia 11 marca 2026 r. wskazał, że nie dysponuje informacjami opisanymi w pkt 3 i 4 wniosku skarżącego z dnia 8 grudnia 2025 r., tj. wewnętrznymi wytycznymi, instrukcjami, wzorami pism i szablonami decyzji/informacji używanych przez organy przy rozstrzyganiu sporów z art. 27e z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz.U. z 2024 r., poz. 757 ze zm., dalej: u.z.z.w.) (w szczególności dot. "uzgodnień", "odbiorów", planów wieloletnich, "tytułu do rurociągu"; notatkami służbowymi, opiniami prawnymi/technicznymi, ocenami i tabelami analitycznymi dotyczącymi pięciu załączonych spraw odmów Dyrektora (D1 - D5). Niewątpliwie zatem wniosek strony w omawianym zakresie został rozpoznany, choć z naruszeniem terminów opisanych w art. 13 ust. 1 i ust. 2 u.d.i.p. Jak wynika z akt sprawie wniosek skarżącego został wysłany do organu w dniu 8 grudnia 2025 r. w aktach brak informacji o dacie jego wpływu do organu, co skutkuje przyjęciem ww. daty jako wiążącej dla oceny bezczynności. Zatem datą rozpoznania wniosku, zgodnie z przepisem art., 13 ust. 1 u.d.i.p. jest dzień 22 grudnia 2025 r. (poniedziałek). W tym terminie organ nie odpowiedział na pismo skarżącego, natomiast w dniu 30 grudnia 2025 r., a zatem już po upływie terminu, poinformował stronę o nowym terminie rozpoznania wniosku. Przy czym także i ten termin nie został przez organ dochowany. Zatem w zakresie opisanych informacji organ naruszył przepisy i pozostawał bezczynny. Jednocześnie dostrzec trzeba, że zakres informacji powołanych w pkt 3 i 4 wniosku obejmował także inne dane, dokumenty, których nie sposób kwalifikować jako wewnętrzne. Zatem jakkolwiek organ odpowiedział na wniosek strony w zakresie pkt 3 i pkt 4 to uczynił to po terminie, co nakazywało stwierdzenie bezczynności organu. Ponieważ jednak przed wydaniem przez Sąd wyroku organ odpowiedział na wniosek skarżącego wskazując, że nie posiada on żądanych informacji zbędne stało się zobowiązywanie organu do rozpoznania wniosku w tym zakresie. Jak wskazano na wstępie rozważań Sądu wskazanie przez organ braku dysponowania wnioskowanymi dokumentami stanowi realizację wniosku strony, jeśli wypowiedź ta nie budzi zastrzeżeń w świetle okoliczności sprawy. W rozpoznawanym przypadku takie zastrzeżenia nie wystąpiły, co nakazuje przyjęcie, że stanowisko organu jest rzetelne. Organ nie ma bowiem obowiązku sporządzania takich dokumentów. Tożsama ocena dotyczy odpowiedzi na wniosek skarżącego zawarty w pkt 1 pisma z dnia 8 grudnia 2025 r. Organ wykazał bowiem, że nie dysponuje w dacie złożenia wniosku żądanymi dokumentami, gdyż znajdują się one w sądzie powszechnym w związku z aktywnością skarżącego. Przedstawione Sądowi akta fakt ten potwierdzają, a zatem także i w tym zakresie organ odpowiedział na wniosek strony, choć także z uchybieniem terminu. Jak wynika z przedłożonych dokumentów odpowiedź w tym względzie została sporządzona przez organ w dniu 4 lutego 2026 r. a powtórzona w piśmie z dnia 11 marca 2026 r. Odrębnego omówienia wymaga wniosek skarżącego opisany w pkt 2 pisma z dnia 8 grudnia 2025 r., o udostępnienie informacji w zakresie kopii aktualnie uznawanego przez organ "obowiązującego" regulaminu (uchwała rady oraz dowodu publikacji) lub jednoznacznego oświadczenia, że takiej uchwały brak. Zgodnie z art. 1 ust. 2 u.d.i.p. przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. Niewątpliwe dostęp do treści aktów prawnych regulowany jest odrębną ustawą z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 1461 ze zm.), co rzecz jasna dotyczy także aktów prawa miejscowego (art. 13 ww. ustawy). Taki charakter mają regulaminy dostarczania wody. Zgodnie z art. 19 ust. 3 i ust. 4 u.z.z.w. rada gminy uchwala regulamin dostarczania wody i odprowadzania ścieków (ust. 3). Regulamin dostarczania wody i odprowadzania ścieków jest aktem prawa miejscowego (ust. 4). Zatem w tym zakresie organ nie był obowiązany do udostępnienia ww. informacji, ale w terminie zakreślonym w ustawie dostępowej winien wskazać, że dostęp do Regulaminu następuje w innym trybie, co też uczynił, choć po terminie (w piśmie z dnia 4 lutego 2026 r. i z dnia 11 marca 2026 r., podając informacje, gdzie strona może się zapoznać z ww. dokumentami. Zgodnie z art. 149 § 1 i 1a p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (§ 1). Jednocześnie stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Na tej podstawie Sąd stwierdził bezczynność organu w rozpoznaniu wniosku skarżącego z dnia 8 grudnia 2025 r., o czym orzeczono w pkt I sentencji wyroku. Oceniając charakter naruszenia prawa przez organ należy ponownie sięgnąć do orzecznictwa sądów administracyjnych, gdzie ugruntował się pogląd, że rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym wyraźnie i drastycznie naruszono treść obowiązku wynikającego z przepisu prawa. Rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego braku podejmowania jakichkolwiek czynności, oczywistego lekceważenia wniosków stron i jawnego natężenia braku woli do załatwienia sprawy, jak też w sytuacji ewidentnego niestosowania przepisów prawa, czy opóźnienia w podejmowanych czynnościach pozbawionego jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (por. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 5 maja 2016 r., sygn. akt II SAB/Ol 31/16, w Łodzi z dnia 14 października 2015 r., sygn. akt II SAB/Łd 137/15; wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 17 listopada 2015 r., sygn. akt II OSK 652/15 i sygn. akt I OSK 2440/15, dostępne w CBOSA). W okolicznościach rozpoznanej sprawy nie sposób dopatrywać się w działaniu organu rażącego naruszenia prawa. Sąd wziął pod uwagę, że organ nie zignorował wniosku skarżącego, udzielił odpowiedzi i jakkolwiek uczynił to po terminie, to w wniosek strony został ostatecznie rozpoznany przed wydaniem przez Sąd wyroku. W tych okolicznościach popełnione przez organ błędy nie mogą stanowić podstawy do wywodzenia rażącego naruszenia prawa. Brak uznania, że w sprawie doszło do kwalifikowanego naruszenia prawa Sąd oddalił żądania skarżącego o wymierzenie organowi grzywny. Orzeczenia w tym zakresie wsparte są na uznaniu, w opinii Sądu orzekającego w tej sprawie, orzeczenie opisanych środków dyscyplinujących wobec organu winno się wiązać zasadniczo z rażącym naruszeniem prawa. Wobec tego w pkt IV sentencji wyroku, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. sąd oddalił żądania strony formułowane w tym zakresie. Mając na uwadze fakt, że przez wydaniem wyroku przez Sąd organ rozpoznał wniosek skarżącego zasadne stało się umorzenie postępowania w zakresie zobowiązania organu do dokonania tej czynności. Podstawę prawną tego orzeczenia, podjętego w pkt II sentencji wyroku stanowi art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. (pkt V sentencji wyroku).