IV SAB/Wr 223/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska, Sędziowie: Sędzia WSA Anetta Makowska-Hrycyk, Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn (sprawozdawca), po rozpoznaniu w dniu 6 sierpnia 2026 r. w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi M. M. na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy Pieńsk w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 12 września 2025 r. dotyczący dokumentacji rozliczenia robót odtworzeniowych I. stwierdza, że Burmistrz Miasta i Gminy Pieńsk dopuścił się bezczynności w zakresie udostępnienia informacji; II. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zobowiązuje Burmistrza Miasta i Gminy Pieńsk do rozpatrzenia wniosku w terminie 14. dni od daty otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi; IV. zasądza od Burmistrza Miasta i Gminy Pieńsk na rzecz strony skarżącej kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Wnioskiem z 12 IX 2025 r. (wpływ w dniu 16 IX 2025 r.) M. M. (dalej "skarżący") wystąpił do Burmistrza Miasta i Gminy Pieńsk (dalej jako "burmistrz") o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej inwestycji o nazwie: "[...]" - realizowanej przez K. W treści wniosku oświadczył, że podtrzymuje swój poprzedni czteropunktowy wniosek z dnia 15 VIII 2025 r. w zakresie pytań z pkt. 1 i 2 (dotyczących harmonogramów rzeczowo – finansowych inwestycji), zaś w zakresie pkt. 3 i 4 ponawia pytanie w nowej formie: "- Proszę o udostępnienie kserokopii dokumentacji finansowo-rzeczowej w komplecie, jako podstawy do rozliczenia robót odtworzeniowych wynikających z dostarczonych mi protokołów z dnia 14. grudnia 2018 roku (B.) oraz z dnia 30 kwietnia 2019 roku (D.) pomiędzy Inwestorem-Zarządcą drogi a Wykonawcą". Burmistrz, pismem z 26 IX 2025 r. (FI.01.1431.14.2025), doręczonym skarżącemu w dniu 3 X 2025 r., przekazał w załączeniu harmonogramy rzeczowo-finansowe. W pozostałym zakresie burmistrz poinformował skarżącego, że informacje wnioskowane w pkt. 3 i 4, nie stanowią informacji publicznej. Skargą z dnia 3 I 2026 r. skarżący zakwestionował bezczynność burmistrza w rozpatrzeniu wniosków o udostępnienie informacji publicznej. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że skarżący zwracał się do burmistrza wnioskami z 11 II, 15 VIII oraz 12 IX 2025 r. o udzielenie informacji publicznej w postaci dokumentacji i wyjaśnień dotyczących inwestycji o nazwie: "[...]" -realizowanej przez K. Opisano przy tym czynności dokonywane przez skarżącego oraz burmistrza, które w ocenie skarżącego wskazują na nieprawidłową realizację przez burmistrza obowiązków w zakresie udostępnienia informacji publicznej. W konsekwencji zażądano zobligowania burmistrza do udzielenia skarżącemu informacji zgodnej z treścią pytań. W odpowiedzi na skargę burmistrz wniósł o jej oddalenie. Podniósł m.in., że odpowiadając w ustawowym terminie na wniosek skarżącego z 15 VIII 2025 r. (wpływ 18 VIII 2025 r.) wyjaśniono mu, że wszystkie dokumenty zostały mu przekazane do wglądu i zrobienia fotokopii w dniach 26 IV 2020 r. oraz 10 i 24 VI 2020 r., zaś pytania nr 3 i 4 nie stanowią informacji publicznej. Nadto burmistrz zwrócił uwagę, że na wniosek skarżącego z 12 IX 2025 r. (wpływ w dniu 16 IX 2025 r.) udzielono odpowiedzi w ustawowym terminie, wysyłając pismo z dnia 26 IX 2025 r. W piśmie tym przekazano kserokopie harmonogramów rzeczowo-finansowych z 4 X i 20 XI 2017 r. oraz z 30 VII 2018 r. a także harmonogramy rzeczowo-finansowe, jako podstawowe dokumenty w rozliczeniu etapowym robót z dnia 20 XII 2017 r. oraz z 28 IX i 29 XI 2018 r.r. Pozostałe informacje i wyjaśnienia nie zostały skarżącemu udzielone ponieważ nie stanowią informacji publicznych. Pismami procesowymi z 10 II 2026 r. skarżący, odpowiadając na wezwanie sądowe, doprecyzował przedmiot skargi oświadczając, że dotyczy ona bezczynności w zakresie rozpatrzenia wniosku z 15 VIII 2025 r. oraz wniosku z 12 IX 2025 r. (akta sądowe, k. 22). Podniósł również, że nigdy nie wnioskował o przekazanie mu dokumentacji "do wglądu i zrobienia fotokopii". Nadto zaznaczył, że w przekazanych mu dokumentach nie ma pozycji rozliczenia robót odtworzeniowych, są tylko i wyłącznie roboty instalacyjne (akta sądowe, k. 24). Sprawa ze skargi na bezczynność w rozstrzygnięciu wniosku skarżącego z 15 VIII 2025 r. rozpoznawana jest pod odrębną sygnaturą akt IV SAB/Wr 22/26. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Jak wynika z art. 3 § 2 pkt 8 i 9 ustawy z 30 VIII 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r., poz. 143) – zwanej dalej "ppsa", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Zakresem sądowej kontroli objęte jest zatem także postępowanie organu w zakresie realizacji prawa dostępu do informacji, w tym informacji publicznej unormowanej w ustawie z dnia 6 IX 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r., poz. 902, ze zm.), dalej: "UoDIP". Z "bezczynnością" organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (tak m.in. wyrok NSA z 11 III 2015 r., I OSK 934/14 - CBOSA). Zgodnie z art. 1 ust. 1 UoDIP, każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Stosownie do art. 2 ust. 1 UoDIP, każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej. W myśl zaś art. 13 ust. 1 UoDIP, udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Przedmiotem rozpoznawanej skargi jest bezczynność w zakresie udostępnienia informacji w postaci dokumentacji finansowo-rzeczowej rozliczenia robót odtworzeniowych dotyczących konkretnych dróg (w zakresie wynikającym z dostarczonych skarżącemu wcześniej protokołów z dnia 14 XII 2018 r. oraz z dnia 30 IV 2019 r.). Z akt administracyjnych wynika, że chodzi tu o roboty odtworzeniowe dróg wykonane w ramach realizacji inwestycji publicznej polegającej na sanitacji części obszaru gminy P. Tego rodzaju inwestycja stanowi bez wątpienia sprawę publiczną, tak więc i dokumentacja dotycząca jej wykonania, w tym odtworzenia dróg, kwalifikowana być musi jako sprawa publiczna. Informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej realizującego zadania publiczne związanych z nimi bądź w jakikolwiek sposób dotyczących ich. Są nimi zarówno treść dokumentów bezpośrednio przez nie wytworzonych jak i tych, których używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet jeżeli nie pochodzą wprost od nich (podobnie NSA w motywach wyroku z dnia 28 II 2013 r., I OSK 2904/12 – publ. CBOSA). W świetle powyższego nie można zgodzić się ze stanowiskiem burmistrza zawartym w piśmie z dnia 26 IX 2025 r., że wniosek skarżącego w tym zakresie nie dotyczy informacji publicznej. Skarżący we wniosku 12 IX 2025 r. sprecyzował, że chodzi mu o dokumentację dotyczącą robót "odtworzeniowych" konkretnych dróg, zaś obowiązkiem burmistrza było udostępnienie takiej dokumentacji, o ile znajduje się ona w posiadaniu organu, a jej udostępnieniu nie sprzeciwiają się regulacje szczególne. W konsekwencji stwierdzić należy, że burmistrz dopuścił się bezczynności w rozpatrzeniu wniosku z 12 IX 2025 r. zawierającego żądanie udostępnienia kopii dokumentacji rozliczenia robót odtworzeniowych dróg. Jak wynika z art. 149 § 1 ppsa sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. W niniejszym przypadku Sąd zobowiązał do rozpatrzenia wniosku w terminie 14 dni, mając na uwadze ustawowy termin wynikający z art. 13 ust. 1 UoDIP. Stosownie do art. 149 § 1a ppsa, stwierdzając bezczynność organu sąd jednocześnie stwierdza, czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. "Rażące" naruszenie prawa jest kwalifikowaną postacią naruszenia prawa i jako takie powinno być interpretowane ściśle. Sąd stwierdza rażące naruszenie prawa, gdy wystąpią szczególne okoliczności uzasadniające przyjęcie takiego stanowiska. Zgodnie ze słownikowym znaczeniem tego sformułowania za działanie "rażące" należałoby uznać działanie bezsporne, ponad miarę, niewątpliwe, wyraźne oraz oczywiste. Nie każde zatem naruszenie prawa wskutek prowadzenia postępowania w sposób przewlekły lub bezczynny będzie naruszeniem rażącym. Ocena jednak, czy mamy do czynienia z naruszeniem rażącym, powinna być dokonywana w powiązaniu z okolicznościami danej sprawy, rozpatrywanej indywidualnie, wyznaczonej przez wiele elementów zmiennych. Dla uznania, że bezczynność organu miała miejsce z naruszeniem prawa w stopniu rażącym należy wykazać, że odpowiedzialność za nią ponosi organ administracji i że jest ona niemożliwa do zaakceptowania w państwie prawnym. Akcentowany jest ciążący na sądach administracyjnych obowiązek roztropnego kwalifikowania bezczynności czy przewlekłości jako mającej miejsce z rażącym naruszeniem prawa, wynikający z konsekwencji (w tym prawnokarnych) takiej kwalifikacji (zob. wyrok NSA z 17 XI 2015 r., II OSK 652/15; wyrok NSA z 8 III 2017 r., I OSK 1925/16 – CBOSA). W ocenie Sądu okoliczności faktyczne stwierdzonej w niniejszej sprawie bezczynności nie przejawiają cech naruszenia prawa o szczególnym stopniu kwalifikacji. Należy zwrócić uwagę, że postępowanie burmistrza nie wykazywało znamion złej woli czy celowego ograniczania prawa jednostki do informacji o sprawach publicznych. Stanowiło natomiast konsekwencję błędnej oceny prawnej żądania skarżącego, przez co odpowiedź udzielona przez burmistrza pismem z 26 IX 2025 r. nie realizowała w sposób prawidłowy obowiązku wynikającego z UoDIP. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 ppsa, uwzględniając poniesione przez stronę skarżącą celowe koszty w łącznej kwocie 100 zł (wpis od skargi). Sąd rozpoznał skargę na posiedzeniu niejawnym, w postępowaniu uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 4 ppsa.