IV SAB/Wr 209/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Radom po rozpoznaniu w Wydziale IV w dniu 30 kwietnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. N. na bezczynność Wójta Gminy Długołęka w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 2 lutego 2024 r. postanawia: I. umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne; II. zwrócić stronie skarżącej uiszczony wpis od skargi w kwocie 100 (słownie: sto) złotych.

Pismem z dnia 22 lutego 2024 r. B. N. (dalej: strona skarżąca) wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na bezczynność Wójta Gminy Długołęka w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 2 lutego 2024 r. W piśmie z dnia 16 marca 2024 r. strona skarżąca oświadczyła, że cofa skargę z dnia 22 lutego 2024 r. z tym uzasadnieniem, że w dniu 9 marca 2024 r. otrzymała negatywną decyzję organu z dnia 5 marca 2024 r., nr 4/2024/34, od której w dniu 9 marca 2024 r. złożyła odwołanie. Jednocześnie strona skarżąca wskazała, że ocenie Sądu pozostawia, czy w przedmiotowej sprawie cofnięcie skargi jest dopuszczalne i czy skutkiem cofnięcia nie będzie obejście prawa lub czy takie cofniecie nie spowodowałoby utrzymania w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W przypadku skutecznego cofnięcia skargi strona skarżąca wniosła o zwrot uiszczonej opłaty sądowej od skargi. W nawiązaniu do ww. pisma strony skarżącej z dnia 16 marca 2024 r. Sąd wezwał stronę skarżącą w terminie 7 dni do jednoznacznego oświadczenia się, czy cofa skargę, czy też ją podtrzymuje. Wyjaśniono, że Sąd jest związany oświadczeniem strony i nie może kontrolować orzeczeń, które mogą być przedmiotem odrębnego postępowania. Ponadto Sąd pouczył, że brak odpowiedzi na wezwanie będzie skutkować przyjęciem, że strona skarżąca cofa skargę. Ww. wezwanie Sądu doręczono stronie skarżącej w dniu 5 kwietnia 2024 r. (Urzędowe Poświadczenie Doręczenia – k.54), wezwanie to pozostało jednak bez odpowiedzi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Przepis art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm., dalej: p.p.s.a.) stanowi, że skarżący może cofnąć skargę, a cofnięcie to wiąże sąd, chyba że zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Innymi słowy, cofnięcie skargi przez skarżącego jest co do zasady wiążące dla sądu administracyjnego. Związanie Sądu wolą skarżącego jest wynikiem przyjętej zasady, że skarżący może rozporządzać wniesioną przez siebie skargą do czasu jej rozpoznania przez sąd pierwszej instancji (zob. wyrok NSA z 8 10.2017r. I OSK 3/07, Legalis). W niniejszej sprawie, zdaniem Sądu, nie zachodziły okoliczności wymienione w art. 60 p.p.s.a., które stanowią przeszkodę skutecznego cofnięcia skargi, zaś oświadczenie strony skarżącej w przedmiocie cofnięcia skargi – w świetle materiału aktowego niniejszej sprawy - nie nasuwa żadnych wątpliwości ani zastrzeżeń. Wobec tego Sąd uznał cofnięcie skargi za dopuszczalne. Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Rozstrzygnięcie zawarte w pkt II sentencji postanowienia znajduje oparcie w dyspozycji art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zgodnie z którym Sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy.