IV SAB/Wr 194/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anetta Makowska-Hrycyk (sprawozdawca), Sędziowie: Sędzia WSA Ewa Kamieniecka, Sędzia WSA Katarzyna Radom, po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 11 sierpnia 2026 r. sprawy ze skargi M. B. na bezczynność Prezesa Zarządu Miejskiego Przedsiębiorstwa Gospodarki Komunalnej sp. z o.o. w Jeleniej Górze w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 12 grudnia 2025 r. I. stwierdza, że Prezes Zarządu Miejskiego Przedsiębiorstwa Gospodarki Komunalnej sp. z o.o. w Jeleniej Górze dopuścił się bezczynności w zakresie rozpoznania pkt 1, 2 i 4 wniosku o informację publiczną z dnia 12 grudnia 2025 r.; a bezczynność ta nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; II. zobowiązuje Prezesa Zarządu Miejskiego Przedsiębiorstwa Gospodarki Komunalnej sp. z o.o. w Jeleniej Górze do rozpoznania wniosku o informację publiczną z dnia 12 grudnia 2025 r. w zakresie pkt 1, 2 i 4 w terminie 14 dni od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; III. dalej idącą skargę oddala; IV. zasądza od Prezesa Zarządu Miejskiego Przedsiębiorstwa Gospodarki Komunalnej sp. z o.o. w Jeleniej Górze na rzecz skarżącego kwotę 100 (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

M. B. (dalej: skarżący) w dniu 8 lutego 2026 r. złożył skargę na bezczynność Prezesa Z. spółki z o.o. w J. (dalej też: Prezes M., organ) w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 12 grudnia 2025 r. W złożonym w dniu 19 stycznia 2026 r. ww. wniosku o udostępnienie informacji publicznej – zapytanie dotyczące autoryzacji odbioru odpadów przez załogę pojazdu M.nr boczny [...], nr rejestracyjny [...] skarżący zwrócił się do organu o pilne udzielnie pełnej informacji i wyjaśnienie w kwestiach dotyczących realizacji umowy o odbiór odpadów komunalnych w J. Sformułował następujące pytania: 1) "Czy w okresie sezonowym od maja do września załoga pojazdu M. nr boczny [...], nr rejestracyjny [...] posiada oficjalne zlecenie Zarządu Spółki na odbiór odpadów od formy L. "ul. [...]"? nbv Zdjęcie 1; 2) Czy załoga pojazdu M. nr boczny [...], nr rejestracyjny [...] posiada oficjalne zlecenie Zarządu Spółki na cotygodniowy odbiór odpadów od podmiotów: warsztat samochodowy "ul. [...]" za parkingiem M. "ul.[...], wulkanizacja, szklarz "ul. [...]"; 3) Czy opłaty za odbiór odpadów od podmiotów przez załogę ww. pojazdu są przyjmowane przez pracowników M. w formie gotówkowej, poza oficjalnym systemem płatności Spółki, czy firma wystawia fakturę?; 4) W przypadku pozytywnej odpowiedzi na pytania 1 lub 2 proszę o dołączenie kopii oficjalnego zlecenia lub umowy serwisowej, która autoryzuje ten odbiór." Wniósł, by informację w zadanym zakresie organ przesłał skarżącemu na podany we wniosku adres korespondencyjny w terminie 14 dni. Do wniosku dołączył wydruki dwóch zdjęć. Prezes M. w odpowiedzi z dnia 31 grudnia 2025 r. w odniesieniu do pytania nr 1 i 2 wniosku poinformował skarżącego, że na zdjęciu nr 1 dołączonym do wniosku widnieje data 2014/01/05 oraz że we wskazanym okresie spółka nie dysponowała ww. pojazdem. W odniesieniu do pytania nr 3 wniosku organ poinformował, że żaden z pracowników Spółki nie jest upoważniony do pobierania opłaty z tytułu gospodarowania odpadami komunalnymi, a opłaty za odpady komunalne uiszcza się do Urzędu Miasta Jelenia Góra. Odnośnie do pytania nr 4 wniosku organ podał: "nie dotyczy". Pismo to zostało nadane w dniu 31 grudnia 2025 r. i doręczone skarżącemu w dniu 5 stycznia 2026 r. W piśmie z dnia 7 stycznia 2026 r. skarżący wezwał organ do uzupełnienia udostępnionej informacji publicznej oraz do sprostowania nieprawdziwych twierdzeń w odpowiedzi organu z 31 grudnia 2025 r. Wskazał, że udzielona odpowiedź nie realizuje obowiązku wynikającego z ustawy o dostępie do informacji publicznej. Argumentował, że załączone do wniosku zdjęcie opatrzone było błędną datą wynikającą z błędnego ustawienia datownika na urządzeniu i data ta nie może stanowić merytorycznej podstawy udzielonej odpowiedzi. W. S. uchylił się od odpowiedzi na pytania dotyczące systemu GPS, kart drogowych, harmonogramów, ewidencji tras, zleceń i umów, czyli aktywnych źródeł danych, które jednoznacznie rozstrzygają sprawę. Skarżący ponadto wskazał, że we wniosku domagał się jednoznacznej odpowiedzi dla okresu maj-wrzesień 2025 r. wraz ze wskazaniem podstawy prawnej i faktycznej odnośnie do pytania nr 1 i 2. Dodatkowo skarżący zwrócił się o odpowiedź, czy pojazd [...] w tym okresie fizycznie przebywał/wykonywał postoje/realizował odbiory w rejonie ww. lokalizacji - według danych GPS i ewidencji M. W przypadku pozytywnej odpowiedzi – zażądał skanów umów, zleceń, aneksów, podstaw księgowych, a w przypadku odpowiedzi negatywnej – jednoznacznego oświadczenia W. S., że nie istniały żadne zlecenia ani umowy, a odbiory (jeśli miały miejsce) nie miały podstawy prawnej. Ponadto wezwał organ do jednoznacznej odpowiedzi, czy pracownicy mogą przyjmować jakiekolwiek płatności w terenie (gotówka/inne formy), a jeżeli nie – jaki jest jedyny dopuszczalny tryb rozliczeń oraz czy za odbiory od tych podmiotów gospodarczych są wystawiane faktury, przez kogo i na jakiej podstawie. W odpowiedzi z dnia 21 stycznia 2026 r. (doręczonej 6 lutego 2026 r.) organ poinformował, ze udzielił informacji na wniosek z dnia 12 grudnia 2025 r. i żądanie wydania decyzji odmownej w trybie art. 16 ustawy o dostępie do informacji publicznej jest bezzasadne. W pozostałym przedmiocie wskazał, że Spółka nie posiada informacji w żądanym zakresie i postaci. W skardze na bezczynność Prezesa M. skarżący wniósł o 1) zobowiązanie organu do rozpatrzenia wniosku i udzielenia pełnej informacji publicznej w terminie 14 dni od daty doręczenia akt sądowi; 2) stwierdzenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3) zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi wskazał, że we wniosku z 12 grudnia 2025 r. zwrócił się do organu o udostępnienie informacji dotyczących podstawy prawnej (umów, zleceń) oraz potwierdzenia w systemie GPS odbioru odpadów czy pojazd Spółki (nr rejestracyjny [...], nr boczny [...]) z konkretnych lokalizacji przy "ul [...]" i "ul. [...]" w J. (okres maj-wrzesień 2025 r.), na który początkowo organ uchylił się od odpowiedzi (31 grudnia 2025 r.) powołując się ma błąd datownika kamery (rok 2014), co było oczywista obstrukcją. Po wezwaniu do uzupełnienia odpowiedzi – organ natomiast wskazał (21 stycznia 2026 r.), że nie posiada informacji w żądanym zakresie i postaci. Skarżący argumentował, że oświadczenie to jest niewiarygodne i stanowi formę bezczynności, ponieważ jako podmiot realizujący zadania publiczne w zakresie odpadami jest ustawowo zobowiązany (ustawa o odpadach, system BDO) do ścisłego ewidencjonowania tras pojazdów oraz miejsc odbioru odpadów. Ponadto ww. pojazd jest własnością Spółki i jest wyposażony w system monitoringu GPS, zatem twierdzenie Spółki, ze nie posiada danych o lokalizacji własnego pojazdu specjalistycznego w roku 2025 jest nielogiczne i świadczy o złej woli. Wskazał również, że o tym, gdzie pojazd komunalny odbierał odpady jest prostą informacją o faktach (informacją publiczną). Jeśli Spółka nie posiada umów na te odbiory powinna udostępnić surowe dane z GPS potwierdzające lub zaprzeczające obecności pojazdu w tych miejscach. W konkluzji, skarżący uznał, że udzielnie odpowiedzi, że organ nie posiada informacji narusza art. 61 Konstytucji RP oraz przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej, a działanie to ma na celu ukrycie nieprawidłowości. W odpowiedzi na skargę Prezes M. wniósł o oddalenie skargi jako bezzasadnej. Wskazał, że udzielił skarżącemu odpowiedzi na wniosek, który wpłynął do organu w dniu 12 grudnia 2025 r, zgodnie z wiedzą oraz załączonym do wniosku dowodem i w ten sposób zrealizował cel zapytania. Co do pisma skarżącego z 7 stycznia 2026 r. organ wskazał, że skarżący – mimo zapewnienia – dotychczas nie przedstawił materiału wideo o nieprawidłowych odbiorach odpadów ww. pojazdem. Wyjaśnił też, że poinformował skarżącego w piśmie z dnia 21 stycznia 2026 r., że na pierwotny wniosek skarżącego udzielił informacji, a w pozostałym zakresie nie posiada informacji, ponieważ nie ma dostępu do danych archiwalnych GPS sprzed okresu dłuższego niż 3 miesiące, a wnioskowane dane (maj-wrzesień 2025) znacznie przekraczają ten zakres czasowy. jednocześnie w dniu 21 stycznia 2026 r. Odnośnie do posiadanej przez Spółkę ewidencji (kart drogowe, karty pracy, karty przekazania odpadów komunalnych) wyjaśnił, że odnoszą się one do całego kursu załadunku odpadów komunalnych o danym kodzie i masie oraz nie zawierają danych w zakresie konkretnego odbioru z konkretnej lokalizacji. W piśmie procesowym z dnia 24 marca 2026 r. skarżący złożył replikę na odpowiedź na skargę. W piśmie tym zawarł m.in. wniosek o wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Dołączył też zdjęcie pojazdu M. oraz wydruk GPS pojazdu [...] z dnia 4 marca 2025 r. W piśmie procesowym z dnia 27 kwietnia 2026 r. organ uzupełnił stanowisko w sprawie oraz wniósł o oddalenie wniosków ubocznych skarżącego, w tym wniosku o wymierzenie grzywny organowi. Wskazał, że replika na odpowiedź na skargę nie dotyczy bezczynności organu, lecz polemikę z treścią udzielonej informacji publicznej. Ustosunkował się ponadto do twierdzeń i wniosków repliki uznając je za bezzasadne, niedopuszczalne lub irrelewantne. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm., dalej: p.p.s.a.), kontrola – o której mowa powyżej – obejmuje m.in. orzekanie w sprawie skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 1 – 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W tym przypadku przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działania w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Na tle ustawy o dostępie do informacji publicznej bezczynność wystąpi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownych czynności, wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 września 2018 r., sygn. akt I OSK 1467/18; z dnia 15 grudnia 2017 r., sygn. akt I FSK 1238/16, orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej: CBOSA). Stan bezczynności w sprawie załatwienia wniosku w przedmiocie informacji publicznej oznacza sytuację, w której mimo upływu ustawowych terminów organ, będąc zobowiązanym do zareagowania na wniosek o udostępnienie informacji publicznej, wbrew przepisom prawa nie udostępnia żądanej informacji, nie wydaje decyzji gdy zachodzą podstawy do odmowy udostępnienia informacji publicznej z przyczyn wskazanych w art. 3 ust. 1 pkt 1 lub art. 5 u.d.i.p. albo umorzenia postępowania w przypadku przewidzianym w art. 14 ust. 2 tej ustawy. Względnie też, gdy nie informuje wnioskodawcy o tym, że objęta wnioskiem informacja nie stanowi informacji publicznej albo że nie podlega udostępnieniu w trybie przepisów powołanej ustawy. Uwzględniając skargę na bezczynność, sąd - stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a. - zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności (pkt 1); zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (pkt 2); stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (pkt 3). Jednocześnie, co wynika z art. 149 § 1a p.p.s.a., sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Ocena istnienia bezczynności dokonywana jest na moment wniesienia skargi, zakończenie postępowania (rozpoznanie wniosku strony) już po wniesieniu skargi na bezczynność może skutkować umorzeniem postępowania w przedmiocie zobowiązania do rozpoznania sprawy/wniosku, o ile skarga okaże się zasadna. W sprawie poddanej kontroli sądowej skarżący w dniu 19 grudnia 2025 r. złożył wniosek z dnia 12 grudnia 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej formułując pytania w następującym zakresie: 1) "Czy w okresie sezonowym od maja do września załoga pojazdu M. nr boczny [...], nr rejestracyjny [...] posiada oficjalne zlecenie Zarządu Spółki na odbiór odpadów od formy L. "ul. [...]"? Zdjęcie 1; 2) Czy załoga pojazdu M. nr boczny [...], nr rejestracyjny [...] posiada oficjalne zlecenie Zarządu Spółki na cotygodniowy odbiór odpadów od podmiotów: warsztat samochodowy "ul. [...]" za parkingiem M. "ul.[...]", wulkanizacja, szklarz "ul. [...]"; 3) Czy opłaty za odbiór odpadów od podmiotów przez załogę ww. pojazdu są przyjmowane przez pracowników M. w formie gotówkowej, poza oficjalnym systemem płatności Spółki, czy firma wystawia fakturę?; 4) W przypadku pozytywnej odpowiedzi na pytania 1 lub 2 proszę o dołączenie kopii oficjalnego zlecenia lub umowy serwisowej, która autoryzuje ten odbiór." Na wniosek ten organ udzielił odpowiedzi w piśmie z dnia 31 grudnia 2025 r. Skarżący nie zgadza się, że udzielona odpowiedź jest wiarygodna i kompletna. W pierwszej kolejności Sąd zauważa, że sprawa dotyczy bezczynności organu w rozpoznaniu wniosku skarżącego z dnia 12 grudnia 2025 r. Jednocześnie Sąd stwierdził, że kolejne pismo skarżącego – z dnia 7 stycznia 2026 r. – oznaczone jako "Wezwanie do uzupełnienia udostępnienia informacji publicznej oraz sprostowania nieprawdziwych twierdzeń zawartych w piśmie M. L.dz. [...]/[...] stanowi odrębny wniosek o informację publiczną, a działanie organu wywołane tym wnioskiem nie może być przedmiotem kontroli sądowej w obecnej sprawie. Prawo do informacji publicznej jest gwarantowane Konstytucją RP i wynika z jej art. 61 ust. 1, zgodnie z którym obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Instytucja dostępu do informacji publicznej została unormowana w przepisach ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r., poz. 902, dalej: u.d.i.p.). W przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej obowiązkiem sądu jest w pierwszej kolejności zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym ustawy, jeżeli tak, to czy zachowanie organu, tak co do formy, treści i terminu wypełnia wymogi stawiane przez ustawę o dostępie do informacji publicznej. Bezczynność podmiotu obowiązanego do udostępnienia informacji publicznej zachodzi wówczas, gdy podmiot ten nie reaguje na wniosek o udostępnienie informacji w terminie przewidzianym w ustawie, tj. nie podejmuje czynności przewidzianych w art. 13, art. 14, art. 15 ust. 2 lub art. 16 u.d.i.p. i nie udostępnia informacji publicznej ani nie wydaje decyzji odmownej w tym zakresie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 października 2021 r., sygn. akt III OSK 1092/22, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 23 października 2013 r., sygn. II SAB/Łd 107/13, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 20 grudnia 2022r., sygn. akt II SAB/Rz 172/22, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 17 stycznia 2022 r., sygn. akt II SAB/Ke 111/22, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 kwietnia 2010 r., II SAB/Wa 54/10, wszystkie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl; dalej: CBOSA). W sprawie jest niesporne, że Prezes Zarządu jako organ spółki komunalnej, tj. M. z o.o. w J. (dalej: Spółka) jest pomiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, mieści się bowiem w kręgu podmiotów określonym w art. 4 ust. 2 pkt 4) u.d.i.p. Akta sprawy potwierdzają, że jest to spółka komunalna w rozumieniu art. 9 ustawy z dnia 20 grudnia 1996 r. o gospodarce komunalnej (obecnie - Dz.U. z 2021 r., 679 ze zm.), w której Gmina J. ma 100% udziałów. Realizacja gwarantowanego przepisem art. 61 ust. 1 Konstytucji RP prawa dostępu do informacji publicznej następuje na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Niespornie organ udzielił skarżącemu odpowiedzi na wniosek z dnia 12 grudnia 2025 r. z dochowaniem terminu, o którym mowa w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Żądana informacja stanowi informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. jako objęta przepisem art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f), pkt 3 lit. b) i pkt 5) u.d.i.p. Sporne jest natomiast, czy udzielona informacja jest kompletna i adekwatna względem zgłoszonego we wniosku żądania. Kontrola legalności działania organu w tym zakresie doprowadziła Sąd do wniosku, że organ nie udzielił adekwatnej odpowiedzi na pytanie nr 1 wniosku o informację publiczną. Skarżący jasno określił zakres żądanych danych: "Czy w okresie sezonowym od maja do września załoga pojazdu M. nr boczny [...], nr rejestracyjny [...] posiada oficjalne zlecenie Zarządu Spółki na odbiór odpadów od firmy L. "ul. [...]"? Zdjęcie 1". Odpowiedź organu, że nie dysponował pojazdem uwidocznionym na zdjęciu nr 1 opatrzonym datą 5 stycznia 2014 r. nie realizuje wniosku skarżącego. Skarżący domagał się informacji, czy w okresie od maja do września załoga konkretnie oznaczonego pojazdu miała obowiązek odbioru odpadów od konkretnie oznaczonego podmiotu. O okresie, za który skarżący domagał się danych nie mogła decydować data uwidoczniona na załączonym do wniosku zdjęciu, lecz treść pytania zawartego we wniosku. Organ nie udzielił skarżącemu informacji w żądanym zakresie, lecz w innym zakresie, którego skarżący nie wymagał. Podobnie Sąd ocenił odpowiedź organu na pytanie nr 2 wniosku. Skarżący zwrócił się z pytaniem: "Czy załoga pojazdu M. nr boczny [...], nr rejestracyjny [...] posiada oficjalne zlecenie Zarządu Spółki na cotygodniowy odbiór odpadów od podmiotów: warsztat samochodowy "ul.[...]" za parkingiem M. "ul. [...]", wulkanizacja, szklarz "ul. [...]". Odpowiedź organu, że nie dysponował pojazdem uwidocznionym na zdjęciu nr 1 opatrzonym datą 5 stycznia 2014 r. jest nieadekwatna i nie realizuje wniosku skarżącego. Pytanie skarżącego jest konkretne i jasno z niego wynika, że żąda on informacji, czy załoga konkretnie oznaczonego pojazdu ma obowiązek odbioru odpadów z konkretnie oznaczoną częstotliwością od konkretnie oznaczonych podmiotów. Organ nie udzielił więc skarżącemu odpowiedzi w żądanym zakresie, przy czym udzielona odpowiedź w tym zakresie jest nieadekwatna. Z dwoma wyżej przedstawionymi pytaniami wiąże się wprost pytanie nr 4 wniosku. Skarżący domagał się w nim informacji: "W przypadku pozytywnej odpowiedzi na pytania 1 lub 2 proszę o dołączenie kopii oficjalnego zlecenia lub umowy serwisowej, która autoryzuje ten odbiór". Na to pytanie organ odpowiedział: "nie dotyczy". Odpowiedzi takiej nie można uznać za realizację wniosku o informację publiczną w sytuacji, gdy odpowiedź na pytanie nr 1 i 2 wniosku jest nieadekwatna, nie dotyczy żądań w nich zawartych. Po drugie, nie jest jasna. Nie wiadomo, czy organ odmawia odpowiedzi, ponieważ jest objęta ograniczeniem prawa do informacji, czy dlatego, że nie posiada żądanych kopii dokumentów, czy dlatego, że w dniu 5 stycznia 2014 r. nie posiadał pojazdu opisanego we wniosku i w konsekwencji – żadnych dokumentów z nim związanych. W pierwszym z przypadków winien jednak wydać decyzję w odpowiednim trybie u.d.i.p. W drugim – poinformować skarżącego w sposób jednoznaczny. Natomiast trzeci przypadek nie może być obecnie uznany za prawidłowo wykonany obowiązek dostępowy wobec nieadekwatnych odpowiedzi na pytania nr 1 i 2 wniosku. Należy podkreślić, że odpowiedź na wniosek o informację publiczną powinna być klarowna i jednoznaczna, by realizowała gwarantowane prawo do informacji publicznej. W zakresie pytania nr 3 wniosku organ udzielił skarżącemu odpowiedzi, która jest jednoznaczna i wyczerpująca. Skarżący zapytał: "Czy opłaty za odbiór odpadów od podmiotów przez załogę ww. pojazdu są przyjmowane przez pracowników M. w formie gotówkowej, poza oficjalnym systemem płatności Spółki, czy firma wystawia fakturę?", organ natomiast poinformował, że żaden z pracowników Spółki nie jest upoważniony do pobierania opłaty z tytułu gospodarowania odpadami komunalnymi, a opłaty za odpady komunalne uiszcza się do Urzędu Miasta Jelenia Góra. Wskazał zatem zasadę, która bez względu na okoliczności, wyklucza możliwość pobierania opłaty przez pracowników Spółki. Organ nie był więc bezczynny w tym zakresie wniosku o informację publiczną z dnia 12 grudnia 2025 r. W konsekwencji wskazanych okoliczności Prezes M. dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącego w zakresie pytań nr 1, 2 i 4, o czym Sąd orzekł na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Z uwagi na treść przepisu art. 149 § 1a p.p.s.a. Sąd winien ocenić, czy zaistniała bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Nie ma wątpliwości, że każda stwierdzona bezczynność lub przewlekłość postępowania jest naruszeniem prawa. Natomiast nie w każdej stwierdzonej bezczynności lub przewlekłości postępowania Sąd stwierdza rażące naruszenie prawa, które stanowi postać kwalifikowaną naruszenia prawa. Dokonując oceny charakteru stwierdzonej bezczynności Sąd uznał, że naruszenie prawa w tym zakresie nie miało rażącego charakteru. Sąd miał bowiem na względzie, że o rażącym naruszeniu prawa można mówić, gdy zwłoka w załatwieniu sprawy jest znaczna i jest efektem działań (zaniechań) organów, które można zinterpretować jako unikanie podejmowania rozstrzygnięcia, bądź lekceważenie praw strony. W orzecznictwie przyjmuje się, że rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym bez żadnej wątpliwości można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Dla uznania, rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające zaś samo przekroczenie ustawowych obowiązków, w tym terminu do załatwienia sprawy, ale musi być ono znaczne bądź też przejawiać się w całkowitym braku reakcji na wniosek strony (por. wyrok NSA z 21 czerwca 2012 r., sygn. I OSK 675/12; postanowienie NSA z 27 marca 2013 r., sygn. akt II OSK 468/13, CBOSA). W sprawie poddanej kontroli Sądu sytuacja taka nie wystąpiła. Wobec powyższego Sąd stwierdził bezczynność, której nie zakwalifikował jako mającej miejsce z rażącym naruszeniem prawa, o czym - stosownie do treści art. 149 § 1 pkt 3 oraz § 1a p.p.s.a. - orzekł w punkcie I sentencji wyroku. Sąd zobowiązał organ do rozpatrzenia wniosku o informację publiczną z dnia 12 grudnia 2025 r. na podstawie w zakresie pytań (plt) nr 1, 2 i 4 w terminie 14 dni od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, o czym orzekł w pkt II sentencji wyroku na podstawie art. 149 § 1 pk1 w zw. z art. 286 § 1 p.p.s.a. Na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd oddalił dalej idącą skargę, o czym orzekł w pkt III sentencji wyroku. Po pierwsze, organ udzielił skarżącemu informacji w zakresie pytania nr 3 w odpowiedzi z dnia 31 grudnia 2025 r. w terminie ustawowym i przed wniesieniem skargi na bezczynność, co potwierdzają akta administracyjne. Nie ma zatem podstaw do stwierdzenia bezczynności organu w ww. zakresie. Po drugie, Sąd w ramach kompetencji przyznanej w art. 149 § 2 w zw. z art. 134 p.p.s.a. (sąd "może orzec") nie uwzględnił wniosku skarżącego o wymierzenie grzywny organowi. Ze wskazanego przepisu art. 149 § 2 p.p.s.a. wynika, że sąd administracyjny jest uprawniony, a nie zobowiązany do wymierzenia organowi grzywny. Decyzja o wymierzeniu grzywny została pozostawiona uznaniu sądu. Grzywnie przypisuje się funkcję represyjną i prewencyjną - ma ona na celu zdyscyplinowanie organu. Za jej orzeczeniem przemawia w szczególności sytuacja, gdy stwierdzona bezczynność ma kwalifikowany charakter, tj. wystąpiła z rażącym naruszeniem prawa, czego Sąd w kontrolowanej sprawie nie stwierdził. O kosztach postępowania - pkt IV sentencji wyroku - Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. Na zasądzone koszty składa się wpis od skargi w kwocie 100 zł.