IV SAB/Wr 163/17

POSTANOWENIE Dnia 21 listopada 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Julia Szczygielska (spr.), Sędziowie sędzia NSA Henryk Ożóg, sędzia WSA Lidia Serwiniowska, , po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 21 listopada 2017 r. sprawy ze skargi W. M. na bezczynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. polegającą na braku złożenia propozycji służby postanawia zawiesić postępowanie sądowoadministracyjne.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we W., zwany dalej organem lub Dyrektorem IAS, pismem z dnia 31 maja 2017 r., nr [...], powołując się na przepis art. 165 ust. 7 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz.U. z 2016 r. poz. 1948 ze zm.) – zwaną dalej ustawą wprowadzającą KAS złożył skarżącej W. M. propozycję, określającą warunki zatrudnienia w ramach korpusu służby cywilnej w Izbie Administracji Skarbowej we W. W propozycji tej zawarto informację, że zaproponowane warunki zatrudnienia, po ich przyjęciu będą obowiązywać od 1 czerwca 2017 r. oraz pouczenie odpowiadające treści art. 170 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 tegoż przepisu ustawy. Pismem z dnia 30 maja 2017 r. /wpływ do organu 31 maja 2017r./ skarżąca wezwała Dyrektora IAS do złożenia propozycji służby w Służbie Celno-Skarbowej, wskazując na konieczność wydania w tym przedmiocie decyzji administracyjnej. W odpowiedzi na wezwanie, organ pismem z dnia 14 czerwca 2017 r., nr [...] poinformował skarżącą, że zgodnie z obowiązującymi przepisami propozycję określającą nowe warunki zatrudnienia, bądź nowe warunki pełnienia służby - mógł składać zarówno funkcjonariuszom, jak i pracownikom. Ponadto, powołując się na art. 165 ust. 7 ustawy wprowadzającej KAS, wskazał, że kierownicy jednostek organizacyjnych określonych w tym przepisie mają autonomiczne prawo w zakresie rodzaju przedkładanych propozycji tj. zatrudnienie na podstawie umowy o pracę lub propozycja pełnienia służby. Organ poinformował jednocześnie skarżącą, że w/w propozycja nie ma charakteru decyzji. Następnie pismem z dnia 12 czerwca 2017 r. skarżąca wezwała Dyrektora IAS do usunięcia naruszenia prawa, tj. do złożenia propozycji służby w Służbie Celno-Skarbowej, w miejsce złożonej propozycji określającej nowe warunki zatrudnienia. W odpowiedzi na to wezwanie Dyrektor IAS, pismem z dnia 10 lipca 2017 r., nr [...] poinformował skarżącą, że złożenie pisemnej propozycji określającej nowe warunki zatrudnienia pracownikom albo funkcjonariuszom nie ma charakteru aktu administracyjnego. Stąd też przepis art. 52 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.) nie ma zastosowania. Z kolei, pismem z dnia 5 lipca 2017 r. skarżąca złożyła bezpośrednio do Szefa Krajowej Administracji Skarbowej zażalenie na bezczynność organu i niezałatwienie sprawy w terminie, wyrażającą się w braku złożenia propozycji służby. W odpowiedzi na przedmiotowe zażalenie Szef Krajowej Administracji Skarbowej, pismem z dnia 14 lipca 2017 r., znak [...] stwierdził niedopuszczalność jego rozpatrzenia w trybie art. 37 § 1 k.p.a. Skarżąca pismem z dnia 16 sierpnia 2017 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na bezczynność w/w organu wyrażającą się w braku złożenia jej propozycji służby w Służbie Celno-Skarbowej w Krajowej Administracji Skarbowej na podstawie art. 165 ust. 7 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2016 r., poz. 1948 ze zm., dalej jako ustawa wprowadzająca K.A.S. lub w skrócie u.p.w.K.A.S.). Zdaniem skarżącej Dyrektor IAS miał obwiązek prawny wręczenia jej do dnia 31 maja 2017 r. propozycji służby na podstawie przepisów ustawy wprowadzającej K.A.S., a brak realizacji tego obowiązku jest trwaniem w nieuzasadnionej prawnie i niepożądanej bezczynności. W odpowiedzi na skargę, Dyrektor IAS wniósł o jej odrzucenie, a z ostrożności procesowej o oddalenie skargi. W uzasadnieniu swojego stanowiska organ wskazał, iż wniesioną skargę należy uznać za niedopuszczalną, a więc podlegającą odrzuceniu, stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej w skrócie u.p.p.s.a.), zarówno z powodu braku przedmiotu zaskarżenia, jak również z uwagi na okoliczność, że została ona wniesiona przez osobę, której ustawa szczególna nie przyznała legitymacji skargowej. Podniesiono dalej, iż z analizy art. 165 ust. 7 u.p.w.K.A.S. nie można wywieść, iż Dyrektor IAS był zobowiązany do przedstawienia na piśmie propozycji pracy wszystkim pracownikom, a propozycji służby wszystkim funkcjonariuszom. Zdaniem organu przedłożenie w dniu 31 maja 2017 r. skarżącej propozycji pracy mieściło się w ramach uprawnień ustawowo przyznanych pracodawcy i stanowiło wykonanie dyspozycji zawartej w normie art. 165 ust. 7 u.p.w.K.A.S. Z tego powodu nie uprawnione jest żądanie przedłożenia skarżącej drugiej, alternatywnej propozycji. Żądanie to należy ocenić jako pozbawione podstaw prawnych i w tej sytuacji, zdaniem organu, nie ma przedmiotu zaskarżenia, a tym samym brak jest przedmiotu podlegającego kontroli sądu, co oznacza, że nie ma również kognicji sądu w przedmiocie orzekania w sprawie bezczynności Dyrektora IAS w zakresie wskazanym w skardze. Dodatkowo Dyrektor IAS podniósł, że w żadnym z przepisów ustawy wprowadzającej K.A.S. ustawodawca nie wyposażył funkcjonariusza w narzędzie prawne umożliwiające mu zakwestionowanie woli pracodawcy wyrażającej się w nieprzedstawieniu mu propozycji służby, a wobec tego skargę należy uznać za niedopuszczalną również z tego powodu, iż skarżąca nie posiada legitymacji do uruchomienia postępowania sądowoadministracyjnego. Sądowi z urzędu wiadomym jest, że przed tut. Sądem zawisła sprawa ze skargi skarżącej przeciwko Dyrektorowi IAS na pismo z dnia 31 maja 2017 r., znak sprawy: [...] w przedmiocie określenia warunków zatrudnienia w ramach korpusu służby cywilnej, a oznaczona sygn..akt IV SA/Wr 470/17. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył co następuje: Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 u.p.p.s.a. sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postepowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej. W orzecznictwie powszechnie przyjmuje się, że rozstrzygnięcie sprawy sądowoadministracyjnej zależy od wyniku innego postepowania, jeżeli rozstrzygnięcie, które zapadnie w tym drugim postępowaniu, będzie miało wpływ na rozstrzygniecie sprawy będącej przedmiotem pierwszego postępowania. Tak rozumiana przyczyna prejudycjalna zawieszenia zakłada istnienie ścisłego związku między sprawą rozpoznawaną w postępowaniu przed sądem administracyjnym a kwestią będącą przedmiotem postępowania prejudycjalnego. Związek ten polega na tym, że rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego stanowi podstawę rozstrzygnięcia sprawy głównej. W ocenie Sądu, z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, gdyż jej rozstrzygnięcie zależy od wyniku postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie oznaczonej sygn. akt IV SA/Wr 470/17, toczącego się przed tut. Sądem , a którego przedmiotem jest skarga strony na propozycję Dyrektora IAS z dnia 31 maja 2017 r., nr [...], określającą warunki zatrudnienia w ramach korpusu służby cywilnej w Izbie Administracji Skarbowej we W. na stanowisku eksperta skarbowego, zaliczanym do grupy stanowisk specjalistycznych w służbie cywilnej. Prawomocne rozstrzygnięcie w sprawie głównej, przesądzające kwestię czy w sprawie mamy do czynienia z decyzją administracyjną lub innymi aktami lub czynnościami w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 u.p.p.s.a., stanowi niewątpliwie prejudykat dla rozstrzygnięcia w sprawie bezczynności tego samego organu polegającej na braku złożenia skarżącej propozycji służby w Służbie Celno-Skarbowej. Sąd, działając na podstawie postanowił zatem zawiesić postępowanie sądowe w niniejszej sprawie do czasu prawomocnego zakończenia postępowania sądowoadministracyjnego oznaczonego sygn. akt IV SA/Wr 470/17, gdyż orzeczenie zapadłe w tamtej sprawie będzie miało istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 w zw. z art. 119 pkt 4 i art. 120 u.p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.