IV SAB/Wr 152/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Ożóg po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi A. P. na bezczynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. w przedmiocie przedstawienia propozycji nowych warunków służby postanawia: zawiesić postępowanie sądowoadministracyjne.

Przedmiotem skargi jest bezczynność dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W., dalej: dyrektor IAS w przedmiocie przedstawienia propozycji nowych warunków służby. Sąd, zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, zwana dalej: p.p.s.a.), może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego w oparciu o wymieniony przepis następuje z urzędu, lecz jego celowość została pozostawiona ocenie Sądu (por. postanowienie NSA z: 11 marca 2005r. sygn. akt I OZ 45/05 i 7 czerwca 2008r. sygn. akt I OZ 382/08; dostępne na http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przesłankami zawieszenia postępowania sądowego na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. są zatem: zależność postępowań sądowych w znaczeniu prejudycjalnym oraz pozostawanie obu postępowań w toku. O zależności postępowań sądowoadministracyjnych można mówić wówczas, gdy oczekiwane rozstrzygnięcie, które ma zapaść w innej sprawie, może mieć decydujący wpływ na wynik sprawy, w której postępowanie zostaje zawieszone. Sądy administracyjne, zawieszając postępowanie oprócz wymienionych przesłanek powinny także brać pod uwagę jednolitość orzecznictwa sądowoadministracyjnego w sprawach, które pozostają ze sobą w ścisłym związku. W ocenie Sądu przesłanki zawieszenia postępowania określone w art. 125 § 1 p.p.s.a. są wyczerpane z uwagi na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 9 listopada 2017 r., sygn. akt III SAB/Gd 31/17 o zbliżonym stanie faktycznym i prawnym. Wyrokiem tym zobowiązano dyrektora IAS do wydania decyzji dotyczącej stosunku służbowego funkcjonariusza, któremu nie przedstawiono żadnej propozycji w trybie art. 165 ust. 7 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2016 r., poz. 1948 ze zm.), dalej: przepisy wprowadzające, i tym samym uznano skargę na bezczynność za uzasadnioną. W omawianej sprawie działał, podobnie jak w niniejszej, także Rzecznik Praw Obywatelskich, który zgłosił swój udział w postępowaniu i wniósł o zobowiązanie organu do wydania decyzji o zwolnieniu ze służby w trybie art. 170 ust. 1 pkt 1 w związku z ust. 3 przepisów wprowadzających. Sądowi z urzędu wiadomo, że wymieniony wyrok jest nieprawomocny, a w dniu 12 grudnia 2017 r. została od niego wniesiona skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Związek pomiędzy sprawami jest na tyle ścisły, że wynik postępowania w sprawie III SAB/Gd 31/17 rzutuje na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy w takim stopniu, że uzasadnia on zawieszenie postępowania do czasu prawomocnego zakończenia postępowania sądowoadministracyjnego przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie podkreślał, że w sprawach sądowoadministracyjnych zjawiskiem niepożądanym i utrudniającym praworządne działanie administracji jest odmienne stanowisko Sądu, co do wykładni i stosowania prawa w sprawach o analogicznym lub zbliżonym stanie prawnym i faktycznym (por. postanowienie NSA z 13 czerwca 2008r. sygn. akt I FZ 221/08 oraz B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 302-303). W świetle orzecznictwa NSA sądy administracyjne działające w państwie prawa, w którym liczy się przede wszystkim stabilność orzecznictwa sądów administracyjnych oraz spójność systemu prawnego, zobligowane są działać adekwatnie do potrzeby ujednolicania praktyki wykładniczej sądownictwa (por. m.in. postanowienie NSA z 31 sierpnia 2011r. sygn. akt II FZ 329/11). Wojewódzki Sąd Administracyjny biorąc pod uwagę, że przeciwdziałanie rozbieżnościom w orzecznictwie ma szczególne znaczenie w sferze prawa publicznego, uznał, że zasadne było zawieszenie postępowania sądowego na mocy art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a.