IV SAB/Wr 143/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska, Sędziowie: Sędzia WSA Anetta Makowska-Hrycyk (sprawozdawca), Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn, po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 6 sierpnia 2026 r. sprawy ze skargi M. S. na bezczynność Burmistrza Miasta Świeradów-Zdrój w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 15 listopada 2025 r. I. oddala skargę w zakresie pkt 1, 2, 3, 4, lit. b), 6 lit. e), 9 (Referat Finansowy) lit. a (Skarbnik Gminy, kierownik referatu), 9 (Referat Podatków i Opłat) lit. a (kierownik referatu) i 16 wniosku skarżącego z dnia 15 listopada 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej; II. stwierdza bezczynność Burmistrza Miasta Świeradów-Zdrój w rozpoznaniu wniosku skarżącego z dnia 15 listopada 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej w pozostałym zakresie; III. stwierdza, że bezczynność Burmistrza Miasta Świeradów-Zdrój nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; IV. zobowiązuje Burmistrza Miasta Świeradów-Zdrój do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 15 listopada 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej w zakresie wskazanym w pkt II wyroku w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; V. zasądza od Burmistrza Miasta Świeradów-Zdrój na rzecz skarżącego kwotę 100 (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

M. S. (dalej: skarżący) złożył skargę na bezczynność Burmistrza Miasta Ś. (dalej: Burmistrz, organ) w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 15 listopada 2025 r. Wskazany wniosek wpłynął do organu drogą komunikacji elektronicznej w dniu 15 listopada 2025 r. We wniosku tym skarżący zażądał informacji publicznej w zakresie: wynagrodzeń wypłaconych za ostatni miesiąc kalendarzowy październik 2025 r. dla wszystkich pracowników Urzędu Miasta Ś. (dane z podziałem na stanowiska), obejmujących wynagrodzenia zasadnicze, dodatki (m.in. stażowy, funkcyjny, socjalny), premie i nagrody, wszystkie inne składniki wynagrodzenia wypłacone w tym miesiącu. Przedstawił listę stanowisk objętych wnioskiem: 1. Burmistrz Miasta 2. Zastępca Burmistrza Miasta 3. Sekretarz Gminy 4. Sekretariat Burmistrza Miasta a. Sprawy administracyjne, sekretariat; 5. Referat Gospodarki Komunalnej i Infrastruktury Miejskiej a. Kierownik referatu b. Stanowisko ds. Wspólnot Mieszkaniowych i Remontów Mieszkań c. Stanowisko ds. zarządzania infrastrukturą komunalną, utrzymania zieleni miejskiej d. drogownictwo 6. Referat Administracyjny a. Kierownik Referatu Administracyjnego oraz stanowisko ds. Obsługi Rady Miasta b. Stanowisko ds. administracyjnych c. Stanowisko ds. organizacyjnych d. Stanowisko ds. kadr e. Informatyk 7. Referat Ochrony Środowiska, Gospodarki Odpadami i Gospodarki Wodno-Kanalizacyjnej a. Kierownik referatu b. Stanowisko ds. Ochrony Środowiska c. Stanowisko ds. Niskiej Emisji i Gospodarki Komunalnej d. Stanowisko ds. Gospodarki Odpadami e. Stanowisko ds. Inwestycji i Remontów 8. USC i Referat Spraw Obywatelskich a. Zastępca Kierownika Urzędu Stanu Cywilnego, Kierownik Referatu Spraw Obywatelskich b. Stanowisko do Spraw Obywatelskich 9. Referat Finansowy a. Skarbnik Gminy, kierownik referatu b. Główny Księgowy Centrum Usług Wspólnych Gminy Miejskiej Ś. c. Stanowisko ds. Księgowych d. Stanowisko ds. Księgowości Oświaty e. Stanowisko ds. Księgowości Oświaty 9. Referat Podatków i Opłat a. Kierownik Referatu, stanowisko ds. Finansowo-Podatkowych b. Z-ca Głównego Księgowego, Stanowisko ds. Księgowości oraz Podatków i Opłat Lokalnych c. Stanowisko ds. Księgowości d. Stanowisko ds. wymiaru podatków lokalnych e. Stanowisko ds. wymiaru podatków lokalnych f. Stanowisko ds. księgowości podatkowej i windykacji 10. Referat Nieruchomości, Inwestycji i Zagospodarowania Przestrzennego a. Kierownik referatu b. Stanowisko ds. dzierżaw i inwestycji c. Stanowisko ds. nieruchomości 11. Referat Promocji Gminy, Turystyki, Kultury, Oświaty, Sportu i Spraw Społecznych a. Stanowisko ds. oświaty 12. Stanowisko ds. Zamówień Publicznych i Funduszy Zewnętrznych 13. Stanowisko ds. Pozyskiwania Środków Zewnętrznych 14. Obrona Cywilna, Zarządzanie Kryzysowe, Ochrona P.Poż. Obrona cywilna, ochrona p.poż, Zarządzanie kryzysowe Kierownik Kancelarii Tajnej 15. Straż Miejska a. p.o. Komendant Straży Miejskiej b. Strażniczki Miejskie 16. Kierownik Zakładu Komunikacji Miejskiej Wniósł, by korespondencję w sprawie wniosku kierować na skrzynkę ePUAP. Pismem z dnia 28 listopada 2025 r. organ - powołując się na art. 13 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r., poz. 902; dalej: u.d.i.p.) - przesunął termin udostępnienia informacji publicznej do dnia 15 grudnia 2025 r. oraz przedstawił uzasadnienie w tym zakresie. Pismem z dnia 15 grudnia 2025 r. (przesłanym za pośrednictwem ePUAP w dniu 15 grudnia 2025 r., a doręczonym skarżącemu w dniu 29 grudnia 2025 r.) poinformował skarżącego, że informacja dotycząca wynagrodzenia osób zatrudnionych w Urzędzie Miasta Ś. stanowi informację publiczną i podlega udostępnieniu, jeżeli osoby te są funkcjonariuszami publicznymi bądź pełnią w organach władzy publicznej funkcje publiczne w rozumieniu art. 6ust. 1 pkt 2 lit. d) u.d.i.p. W przypadku pozostałych pracowników (usługowych) ujawnienie ich wynagrodzeń może się odbyć za ich zgodą. Wskazał, że wynagrodzenia wypłacone za miesiąc październik 2025 r. osób pełniących funkcje publiczne: 1. Burmistrz Miasta Ś. – 13 663,33 zł, w tym: płaca zasadnicza, dodatek za wysługę lat dodatek funkcyjny, dodatek specjalny; 2. Zastępca Burmistrza Miasta Ś. – 12 908,00 zł, w tym: płaca zasadnicza, dodatek za wysługę lat, dodatek funkcyjny; 3. Sekretarz Gminy – 11 360,00 zł, w tym: płaca zasadnicza, dodatek za wysługę lat, dodatek funkcyjny; 9a. Skarbnik Gminy – 8 729,34 zł, w tym: płaca zasadnicza, dodatek za wysługę lat, dodatek funkcyjny, dodatek specjalny; 9a. Kierownik Referatu Podatków i Opłat – 11 350,00 zł, w tym: płaca zasadnicza, dodatek za wysługę lat, dodatek funkcyjny; Ponadto podał wynagrodzenia wypłacone za miesiąc październik 2025 r. osób nie pełniących funkcji publicznych, które wyraziły zgodę na udzielenie informacji o wynagrodzeniu: 5b. Stanowisko ds. wspólnot mieszkaniowych i remontów mieszkań – 4 720,00 zł, w tym: płaca zasadnicza, dodatek za wysługę lat; 6e. Starszy Informatyk – 7 440,00 zł, w tym: płaca zasadnicza, dodatek za wysługę lat. Co do pozostałych pracowników Urzędu Miasta w Ś. Burmistrz poinformował, że w formie pisemnej nie wyrazili oni zgody na upublicznienie ich wynagrodzeń. Następnie przedstawił ujęty w tabeli "Wykaz pozostałych wynagrodzeń z zapytania w poszczególnych referatach w Urzędzie Miasta Ś. w miesiącu październiku 2025 r.". W tabeli tej zawarł kwoty wynagrodzeń z podziałem na: "zasadnicza", "wysługa lat", "dodatek funkcyjny", "dodatek specjalny" oraz "razem" w odniesieniu odrębnie do: Referat Administracyjny; Referat Finansowy; Referat Podatków i Opłat; Urząd Stanu Cywilnego i Referat Spraw Obywatelskich; Referat Gospodarki Komunalnej i Infrastruktury Miejskiej; Referat Nieruchomości, Inwestycji i Zagospodarowania Przestrzennego; Referat Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodno-Kanalizacyjnej; Referat Straż Miejska, Stanowiska pozostałe i samodzielne. Wyjaśnił, że w przedmiotowym okresie w Urzędzie Miasta w Ś. wypłacono nagrody jubileuszowe w kwocie – 17 025, 00 zł, nie wypłacono premii i innych nagród, a wszystkie podane kwoty są kwotami brutto. W odniesieniu do pkt 16 wniosku organ wskazał, że co do wysokości wynagrodzenia Kierownika Zakładu Komunikacji Miejskiej, to należy się zwrócić do Zakładu Komunikacji Miejskiej w Ś. o udzielenie takiej informacji. W dniu 19 stycznia 2026 r. skarżący wniósł skargę na bezczynność organu w udostępnieniu informacji publicznej na wniosek z dnia 15 listopada 2025 r. Zarzucił naruszenie: 1) art. 19 ust. 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych w zakresie w jakim przepis ten stanowi o prawie do swobodnego wyrażania opinii obejmującego swobodę poszukiwania, otrzymywania i rozpowszechniania wszelkich informacji i poglądów, bez względu na granice państwowe, ustnie, pismem lub drukiem, w postaci dzieła sztuki bądź w jakikolwiek inny sposób według własnego wyboru, poprzez jego niezastosowanie i nieudostępnienie na wniosek informacji podlegającej udostępnieniu, co w konsekwencji doprowadziło do nieuzasadnionego ograniczenia prawa człowieka do informacji, 2) art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji podlegającej udostępnieniu na wniosek, 3) art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (u.d.i.p.) w zakresie, w jakim z przepisów tych wynika, że informacja nieudostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej jest udostępniana na wniosek bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w ciągu 14 dni od dnia złożenia wniosku, poprzez brak zastosowania, polegający na niezrealizowaniu wniosku o udostępnienie informacji wskutek udostepnienia informacji innych od objętych zakresem wniosku. Wniósł o: 1) stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności, 2) zobowiązanie organu do załatwienia wniosku niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 14 dni od uprawomocnienia się wyroku, 3) zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi wskazał, że otrzymana od organu odpowiedź z dnia 15 grudnia 2025 r. na wniosek skarżącego nie realizuje zakresu przedmiotowego wniosku, gdyż: 1) organ udostępnił informacje o wynagrodzeniach osób pełniących funkcje publiczne oraz wybranych pracowników, którzy wyrazili zgodę na ujawnienie wynagrodzeń, 2) w odniesieniu do pozostałych pracowników - przekazał zbiorcze zestawienia wynagrodzeń w podziale na referaty oraz stanowiska "pozostałe i samodzielne", bez rozbicia na konkretne stanowiska pracy wskazane we wniosku, 3) organ odmówił udostępnienia informacji dotyczących większości stanowisk, nie wydając przy tym decyzji administracyjnej, mimo że powoływał się na brak zgody pracowników oraz ochronę danych osobowych. Skarżący argumentował, że przedmiotem wniosku nie były zbiorcze koszty wynagrodzeń referatów, lecz wynagrodzenia przypisane do konkretnych stanowisk, bez identyfikacji osób je zajmujących. Tym samym organ udostępnił informację inną niż objęta wnioskiem, co w świetle utrwalonego orzecznictwa sądów administracyjnych nie może być uznane za prawidłowe załatwienie wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Wezwanie z 16 grudnia 2025 r. skierowane do Burmistrza o: udostępnienie informacji publicznej zgodnie z treścią wniosku z dnia 15 listopada 2025 r. albo wydania decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia informacji publicznej w całości lub w części – pozostało bezskuteczne. Pismem z dnia 9 stycznia 2026 r. organ jedynie podtrzymał swoje wcześniejsze stanowisko nie udzielając żądanej informacji ani nie wydając decyzji administracyjnej, co w dalszym ciągu stanowi naruszenie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. Skarżący wskazał, że argumentacja organu, zgodnie z którą w innym postępowaniu informacja o wynagrodzeniu na stanowisku została udostępniona wyłącznie dlatego, że na danym stanowisku zatrudniona była więcej niż jedna osoba, jest wewnętrznie sprzeczna i niewiarygodna. Z informacji publicznie dostępnych w Biuletynie Informacji Publicznej Urzędu Miasta Ś. wynika bowiem, że również na stanowiskach takich jak "Stanowisko ds. Księgowych" czy "Stanowisko ds. Księgowości Oświaty" zatrudnionych jest więcej niż jeden pracownik, a mimo to organ nie udostępnił informacji w żądanej formie. Powołując się na orzecznictwo sądowe skarżący wskazał, że udzielenie informacji niepełnej lub wymijającej nie uwalnia od zarzutu bezczynności w rozpoznaniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Z tych względów, termin do udostępnienia informacji publicznej, zgodnie z art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p., upłynął bezskutecznie, ponieważ organ, mimo upływu ustawowego terminu, nie udostępnił informacji w żądanym zakresie ani nie wydał decyzji odmownej, co jednoznacznie przesądza o jego bezczynności. W odpowiedzi na skargę Burmistrz wniósł m.in. o oddalenie skargi w całości jako bezzasadnej oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Sprzeciwił się zarzutom skargi wskazując na: 1) błędne uznanie przez skarżącego, że organ pozostaje w bezczynności podczas gdy organ w ustawowym terminie udzielił skarżącemu odpowiedzi na wniosek z dnia 15 listopada 2025 r. pismem z 15 grudnia 2025 r. a następnie w piśmie z dnia 9 stycznia 2026 r. podtrzymał swoje stanowisko, co wyczerpuje obowiązki organu w zakresie reakcji na wniosek, 2) nieuzasadnione żądanie udostępnienia informacji podlegających ochronie, tj. danych, które w zestawieniu z niewielka liczbą osób zatrudnionych na danym stanowisku (lub specyfika stanowiska) mogłoby doprowadzić do naruszenia prywatności pracowników niepełniących funkcji publicznych (art. 5 ust. 2 u.d.i.p.), co organ wyjaśnił w korespondencji ze skarżącym, 3) mylne utożsamienie niezadowolenia wnioskodawcy z treści otrzymanej odpowiedzi z bezczynnością organu, podczas gdy udzielenie informacji w zakresie, w jakim jest ona jawna i możliwa do przetworzenia bez naruszania dóbr osobistych, stanowi skuteczne załatwienie sprawy. Stanowisko to szczegółowo uargumentował powołując orzecznictwo sądowe na jego poparcie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na podstawie art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm., dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki przewidziane w ustawie, zaś kontrola tej działalności, zgodnie z § 2 pkt 8 tego artykułu, obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W tym zakresie przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak, w sytuacji gdy organ miał obowiązek podjąć działanie. W sprawie, kontroli sądu poddana została bezczynność Burmistrza Miasta Ś.j w przedmiocie wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej bezczynność podmiotu obowiązanego do rozpoznania wniosku informacyjnego ma miejsce wówczas, gdy organ - będąc w posiadaniu żądanej informacji publicznej - nie podejmuje stosownej czynności materialno-technicznej w postaci udzielenia tej informacji (art. 10 ust. 1 u.d.i.p.), nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.), ewentualnie nie informuje wnioskodawcy, że w danej sprawie przysługuje inny tryb dostępu do wnioskowanej informacji publicznej (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.). Bezczynność zachodzi także wówczas, gdy podmiot zobowiązany błędnie uznaje, że informacja nie ma charakteru informacji publicznej albo że informacja powinna być udzielona w innym trybie, jeśli podmiot jest w posiadaniu takiej informacji, a jej nie udziela. Jedynie w przypadku, gdy żądana informacja nie ma charakteru informacji publicznej, załatwienie sprawy może nastąpić poprzez pisemne poinformowanie wnioskodawcy o przyczynach uzasadniających nieudostępnienie informacji. Zgodnie z treścią art. 149 § 1 ustawy p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a ustawy p.p.s.a. zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności lub zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa oraz stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a ustawy p.p.s.a.). Nie ma wątpliwości, że kontrola sądowa - w trybie art. 149 p.p.s.a. -prowadzenia postępowania przez organ w następstwie skargi na bezczynność organu, a także – na przewlekłe prowadzenie takiego postępowania przez organ jest dokonywana na dzień wniesienia skargi, co potwierdzają uchwały siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego (NSA) z dnia 22 czerwca 2020 r. sygn. akt II OPS 5/19 oraz z dnia 7 marca 2022 r. o sygn. akt II OPS 1/21 (obie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl; dalej: CBOSA). Ponadto, stosownie do treści art. 119 pkt 4 ustawy p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Z tego względu Sąd rozpoznał sprawę w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym – bez wyznaczania rozprawy. Instytucja dostępu do informacji publicznej została unormowana w przepisach ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zgodnie z art. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Pojęcie informacji publicznej jest ujmowane szeroko i odnosi się do wszelkich spraw publicznych również wówczas, gdy wiadomość ta nie została wytworzona przez podmioty publiczne, a jedynie odnosi się do nich. Prawo do informacji publicznej obejmuje m.in. dostęp do dokumentów, zarówno tych bezpośrednio wytworzonych przez organ, tych, których organ używa przy realizacji zadań przewidzianych prawem, jak i tych, które tylko w części dotyczą organu, nawet, gdy nie pochodzą wprost od niego. O zakwalifikowaniu określonej informacji jako podlegającej udostępnieniu decyduje treść i charakter informacji. Zawartą w art. 1 ust. 1 u.d.i.p. ogólną definicję doprecyzowuje art. 6 ust. 1 powołanej ustawy, który wymienia rodzaje spraw, jakich mogą dotyczyć informacje o charakterze informacji publicznych. Za informację taką uznaje się wszelkie informacje wytworzone przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które wykonują funkcje publiczne lub gospodarują mieniem publicznym (komunalnym bądź Skarbu Państwa), jak również informacje odnoszące się do wspomnianych władz, osób i innych podmiotów, niezależnie od tego, przez kogo zostały wytworzone. Wykładnia pojęcia informacji publicznej opiera się przede wszystkim na treści art. 61 Konstytucji RP, wskazującego jako kryterium udostępniania informacji, czy dotyczy ona działalności organów władzy publicznej lub osób pełniących funkcje publiczne. Sąd w składzie orzekającym podziela prezentowany w Naczelnego Sądu Administracyjnego (NSA) pogląd, że definicja pojęcia "informacji publicznej" wynikająca z art. 1 ust. 1 w związku z art. 6 u.d.i.p., ma szeroki zakres przedmiotowy i obejmuje każdą wiadomość wytworzoną przez szeroko rozumiane władze publiczne i osoby pełniące funkcje publiczne lub odnoszącą się do władz publicznych, a także wytworzoną lub odnoszącą się do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem publicznym. Katalog informacji wymienionych w art. 6 u.d.i.p. ma otwarty charakter i wymienia jedynie przykładowe kategorie danych, które stanowią informację publiczną (por. wyrok NSA z 4 lutego 2016 r. sygn. akt I OSK 2223/14 , CBOSA). W u.d.i.p. nie określono zamkniętego katalogu informacji publicznej, ponieważ ustawodawca chciał, aby społeczeństwo posiadało instrument do jak najszerszej kontroli instytucji publicznych. Taki instrument, aby był sprawny, powinien obejmować jak największą liczbę stanów faktycznych. Liczba ta nie może być ograniczona, ponieważ dynamiczny charakter stosunków społeczno-gospodarczych rodzi nowe sytuacje, w których pojawia się aktywność podmiotów publicznych. Ta aktywność w państwie demokratycznym powinna być poddana kontroli społecznej za pośrednictwem narzędzia, jakim jest prawo dostępu do informacji publicznej. Dlatego też uznaje się, że w demokratycznym państwie prawa jak najszerszy katalog informacji musi być przedmiotem kontroli społecznej (por. wyrok NSA z 30 września 2015 r. sygn. akt I OSK 2093/14 , CBOSA). Udostępnianie informacji publicznych, jak stanowi art. 7 u.d.i.p., następuje w drodze: ogłaszania informacji publicznych, w tym dokumentów urzędowych, w Biuletynie Informacji Publicznej (pkt 1), udostępniania na wniosek zainteresowanego podmiotu, o którym mowa w art. 10 oraz stosownie do art. 11 przez wyłożenie lub wywieszenie w miejscach ogólnie dostępnych, jak również przez zainstalowane w miejscach ogólnie dostępnych urządzenia umożliwiające zapoznanie się z tą informacją (pkt 2), wstępu na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów i udostępniania materiałów, w tym audiowizualnych i teleinformatycznych, dokumentujących te posiedzenia; udostępniania w "portalu danych" (pkt 4). Według art. 13 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (ust. 1). Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2). Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1). Ustawa o dostępie do informacji publicznych reguluje trzy sposoby załatwienia sprawy w przedmiocie udostępnienia informacji na wniosek zainteresowanego podmiotu. Mianowicie organ, do którego złożony został wniosek, winien udostępnić tę informację w formie czynności materialno-technicznej (art. 10 u.d.i.p.) bądź też odmówić jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.), albo umorzyć postępowanie (art. 14 ust. 2 w zw. z art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Bezczynność organu w sprawie o udostępnienie informacji publicznej polega więc na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej takiej czynności nie podejmuje i jednocześnie nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia lub o umorzeniu postępowania w sytuacjach określonych w u.d.i.p., albo też udziela informacji niepełnej, czy też niezgodnej z wnioskiem, niejasnej, czy niewiarygodnej oraz gdy odmawia jej udzielenia w nieprzewidzianej do tej czynności formie, ponadto nie informuje strony o tym, że nie posiada wnioskowanej informacji. Jeżeli natomiast żądanie nie dotyczy informacji publicznej, wówczas organ informuje o tym autora wniosku zwykłym pismem. W toku oceny zasadności skargi w sprawach bezczynności w dostępie do informacji publicznej sąd administracyjny zobowiązany jest do ustalenia, czy podmiot, do którego skierowano wniosek był zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej, czy żądane w tym wniosku informacje miały charakter informacji publicznej oraz czy żądanie wnioskodawcy zostało rozpatrzone w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami, tj. w formie i w terminie wynikających z regulacji ustawowej. Sądowa kontrola bezczynności organu wymaga oceny podjętych przez organ działań w wyniku złożonego wniosku o udostępnienie informacji publicznej wedle wskazanych kryteriów. W momencie otrzymania wniosku o udostępnienie informacji publicznej do organu należy bowiem dokonanie oceny, czy wniosek ten w istocie dotyczy informacji publicznej, a jeśli tak, to czy żądane informacje nie mogą być udostępnione ze względu na wystąpienie okoliczności określonych w art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p. lub we wskazanych w tym przepisie ustawach szczególnych. Jeśli okoliczności te zachodzą, w takim przypadku adresat wniosku zobowiązany jest podjąć rozstrzygnięcie o odmowie udostępnienia informacji publicznej w tym zakresie. Rozstrzygnięcie to przybiera formę decyzji administracyjnej. W postępowaniu zainicjowanym skargą na bezczynność Sąd nie jest uprawniony do badania sprawy pod kątem art. 5 ust. 2 u.d.i.p. (por: wyrok NSA z 4 grudnia 2019 r. sygn. akt I OSK 1111/18, CBOSA). W przypadku odmowy udzielenia informacji publicznej np. ze względu na ochronę prywatności osób fizycznych (art. 5 ust. 2 u.d.i.p.), odmowa ta musi przybrać formę decyzji administracyjnej, o czym jednoznacznie stanowi art. 16 ust. 1 u.d.i.p. Należy bowiem zauważyć, że nawet jeśli żądana informacja zawiera dane chronione ze względu na prywatność osoby fizycznej, to nie oznacza to, że informacja taka traci charakter informacji publicznej. Nadal jest informacją publiczną, ale zgodnie z art. 5 u.d.i.p. prawo do jej uzyskania podlega stosownym ograniczeniom. W takiej sytuacji organ może odmówić udostępnienia danej informacji, ale stosownie do art. 16 ust. 1 u.d.i.p zobligowany jest wydać decyzję w tym przedmiocie (por. wyrok NSA z 7 lutego 2023 r. sygn. akt III OSK 6665/21, CBOSA). W kontrolowanej sprawie bezsporne jest, że organ – jako podmiot, o którym mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p. – zobowiązany jest do udostępniania informacji publicznych. Sąd nie ma wątpliwości, czego skarżący również nie kwestionuje, że organ zareagował na wniosek skarżącego dochowując terminu z art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p. Wniosek o informację publiczną został złożony w dniu 15 listopada 2025 r. Organ w terminie 14 dni poinformował skarżącego o konieczności wydłużenia terminu do udostępnienia informacji publicznej wskazując powody, które uzasadniają zastosowanie art. 13 ust. 2 u.d.i.p. następnie – dochowując wyznaczonego przez siebie terminu odpowiadającego warunkom ww. przepisu - organ udzielił skarżącemu informacji publicznej na wniosek z 15 listopada 2025 r. w dniu 15 grudnia 2025 r. Przedmiotem sporu jest natomiast kompletność udzielonej informacji publicznej na wniosek skarżącego. Jak wynika z tego wniosku skarżący domagał się wynagrodzeń wypłaconych za ostatni miesiąc kalendarzowy październik 2025 r. dla wszystkich pracowników Urzędu Miasta Ś. (dane z podziałem na stanowiska), obejmujących wynagrodzenia zasadnicze, dodatki (m.in. stażowy, funkcyjny, socjalny), premie i nagrody, wszystkie inne składniki wynagrodzenia wypłacone w tym miesiącu. Jednocześnie w punktach przedstawił stanowiska objęte wnioskiem. W piśmie z dnia 15 grudnia 2025 r. organ niewątpliwie i co jest poza sporem, udzielił skarżącemu odpowiedzi co do wynagrodzeń w żądanym zakresie w odniesieniu do pkt 1 (Burmistrz), 2 (Zastępca Burmistrza), 3 (Sekretarz Gminy), 9 lit. a (Skarbnik Gminy), 9 lit. a (Kierownik Referatu Podatków i Opłat), 5 lit. b (stanowisko ds. wspólnot mieszkaniowych i remontów mieszkań) oraz 6 lit. e (starszy informatyk) wniosku skarżącego. Podał bowiem wynagrodzenie za październik 2025 r. obejmujące wynagrodzenie zasadnicze i dodatki oraz wyjaśnił, że w tym okresie nie wypłacono premii i innych nagród. Sąd stwierdził ponadto, że skarżący w piśmie tym uzyskał również informację dotyczącą wynagrodzenia Kierownika Zakładu Komunikacji Miejskiej (pkt 16 wniosku), ponieważ organ wskazał skarżącemu podmiot właściwy do udzielenia tej informacji. Ze statutu Zakładu Komunikacji Miejskiej w Ś. (dostępny w BIP) wynika jest to gminna jednostka utworzona w formie samorządowego zakładu budżetowego, którym kieruje kierownik zatrudniany i zwalniany przez Burmistrza (§ 3 ust. 1 i § 4 ust. 1). Koszty swojej działalności zakład ponosi z przychodów własnych oraz z przyznanej z budżetu gminy dotacji (§ 5). Kierownik Zakładu Komunikacji Miejskiej w Ś. nie jest pracownikiem Urzędu Miasta w Ś., mimo że został zatrudniony przez Burmistrza. Organ udzielił więc skarżącemu prawidłowej informacji w tym zakresie. Pozostałe informacje - ujęte przez organ w odpowiedzi na wniosek o informację publiczną - skarżący zakwestionował jako udzielenie informacji niepełnej oraz innej niż żądana. Wedle skarżącego udostępnienie info wszystkich pracowników Urzędu Miasta w Ś. za wskazany okres z podziałem na stanowiska wymienione we wniosku stanowią informację publiczną. Odmowa ich udostępnienia powinna być dokonana w na podstawie decyzji, czego organ nie uczynił. Przedstawienie przez organ kwot wynagrodzenia zasadniczego, wysługi lat, dodatku funkcyjnego i dodatku specjalnego w odniesieniu nie do wskazanych we wniosku stanowisk a w odniesieniu do ogólnej kwoty przypadającej na poszczególne referaty Urzędu Miasta oraz grupę "Stanowiska pozostałe i samodzielne" nie stanowi kompletnej i adekwatnej odpowiedzi na wniosek skarżącego o informację publiczną. Z ww. odpowiedzi organu w tym zakresie wynika informacja, że dotyczy ona wynagrodzeń pracowników, którzy nie pełnia funkcji publicznych i tylko dwóch z nich udzieliło zgody na ujawnienie wynagrodzenia (kierownik Referatu Podatków i Opłat - pkt 5 lit. b wniosku, starszy informatyk – pkt 6 lit e wniosku), natomiast zgody nie wyrazili. W tabeli "Wykaz pozostałych wynagrodzeń z zapytania w poszczególnych referatach w Urzędzie Miasta Ś. w miesiącu październiku 2025 r." organ zawarł kwoty wynagrodzeń z podziałem na: "zasadnicza", "wysługa lat", "dodatek funkcyjny", "dodatek specjalny" oraz "razem" w odniesieniu odrębnie do: Referat Administracyjny; Referat Finansowy; Referat Podatków i Opłat; Urząd Stanu Cywilnego i Referat Spraw Obywatelskich; Referat Gospodarki Komunalnej i Infrastruktury Miejskiej; Referat Nieruchomości, Inwestycji i Zagospodarowania Przestrzennego; Referat Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodno-Kanalizacyjnej; Referat Straż Miejska, Stanowiska pozostałe i samodzielne. Wyjaśnił też, że w przedmiotowym okresie w Urzędzie Miasta w Ś. wypłacono nagrody jubileuszowe w kwocie – 17 025, 00 zł, nie wypłacono premii i innych nagród, a wszystkie podane kwoty są kwotami brutto. Oceny więc wymaga, czy organ adekwatnie oraz w sposób kompletny udzielił skarżącemu żądanej informacji publicznej w odniesieniu do tych pozostałych stanowisk pracowników Urzędu Miasta, które skarżący wymienił we wniosku. Jak wynika z art. 6 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. informacją publiczną jest informacja o majątku publicznym. Niewątpliwie, w skład majątku publicznego wchodzą m. in. należności za pracę wypłacane pracownikom zatrudnionym w sektorze administracji publicznej. Należności te, wraz ze wszystkimi składnikami (w tym także nagrodami) finansowane są ze środków publicznych, a gospodarka tymi środkami jest jawna, zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2022 r. poz. 1634). Zasada jawności gospodarki środkami publicznymi, aby mogła być w pełni realizowana, musi uwzględniać potrzebę zapewnienia dostępu obywatela do informacji o działalności państwa w wymiarze finansowym. Dlatego informacja o wydatkowaniu przez organ administracji publicznej środków publicznych jest informacją publiczną (por. wyrok WSA w Opolu z dnia 22 sierpnia 2017 r., sygn. akt II SAB/Op 103/17; CBOSA). Sąd podziela stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w wyrokach z 14 września 2010 r., I OSK 1035/10, z 30 września 2015 r., I OSK 1853/14, czy w wyroku z 19 grudnia 2017 r., I OSK 1380/17 (dostępne w CBOSA), że udostępnienie informacji publicznej polega na ujawnieniu wysokości wynagrodzenia wypłacanego na określonym stanowisku, bez wskazywania danych osobowych konkretnej osoby. Informacją publiczną nie jest bowiem to, jakie wynagrodzenie otrzymuje konkretna osoba, ale kwota wydawana na utrzymanie danego etatu ze środków publicznych. Żądanie ujawnienia prywatnych danych dotyczących zatrudnionego pracownika nie jest tożsame z żądaniem niespersonifikowanej informacji o wysokości środków finansowych przeznaczanych na działalność i funkcjonowanie organu, czyli ciężarach publicznych wskazanych w art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. h) u.d.i.p. Dla uzyskania informacji o sposobie i wysokości wydatkowania finansów publicznych nie jest konieczna znajomość poszczególnych składników wynagrodzenia konkretnych osób. Należy wyjaśnić, że zgodnie z art.. 5 ust. 2 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej podlega bowiem ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. Pojęciem "osoby pełniącej funkcje publiczne" prawodawca posługuje się nie tylko w przywołanym wyżej art. 5 ust. 2 u.d.i.p., ale również w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, w którym wskazano, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Już tylko to spostrzeżenie naprowadza na wniosek, zgodnie z którym nie należy ustalać znaczenia analizowanego pojęcia, na gruncie spraw z zakresu dostępu do informacji publicznej, w nawiązaniu do pojęć zbliżonych, ale pochodzących z innych gałęzi prawa, w szczególności legalnymi definicjami funkcjonariusza publicznego i osoby pełniącej funkcję publiczną z art. 115 § 13 i § 19 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (Dz. U. 2022 r., poz. 1138). Ponadto w wyroku z dnia 20 marca 2006., sygn. K 17/05 Trybunał Konstytucyjny dokonał wykładani pojęcia "osoby pełniącej funkcję publiczną" na tle stosowania art. 5 ust. 2 u.d.i.p. wskazując, że "nie jest też możliwe precyzyjne i jednoznaczne określenie, czy i w jakich okolicznościach osoba funkcjonująca w ramach instytucji publicznej będzie mogła być uznana za sprawującą funkcję publiczną. Nie każda osoba publiczna będzie tą, która pełni funkcje publiczne. Sprawowanie funkcji publicznej wiąże się z realizacją określonych zadań w urzędzie, w ramach struktur władzy publicznej lub na innym stanowisku decyzyjnym w strukturze administracji publicznej, a także w innych instytucjach publicznych. Wskazanie, czy mamy do czynienia z funkcją publiczną, powinno zatem odnosić się do badania, czy określona osoba w ramach instytucji publicznej realizuje w pewnym zakresie nałożone na tę instytucję zadanie publiczne. Chodzi zatem o podmioty, którym przysługuje co najmniej wąski zakres kompetencji decyzyjnej w ramach instytucji publicznej. Nie każdy, zatem pracownik takiej instytucji będzie tym funkcjonariuszem, którego sfera chronionej prywatności może być zawężona z perspektywy uzasadnionego interesu osób trzecich, realizującego się w ramach prawa do informacji". Tym samym w każdej instytucji publicznej wykonującej zadania publiczne jest strefa chronionej prywatności podmiotów wykonujących w niej zadania jej przynależne. W przytoczonym powyżej wyroku Trybunał stwierdził także, iż podejmując próbę wskazania ogólnych cech, jakie będą przesądzały o tym, że określony podmiot sprawuje funkcję publiczną, można bez większego ryzyka błędu uznać, iż chodzi o takie stanowiska i funkcje, których sprawowanie jest równoznaczne z podejmowaniem działań wpływających bezpośrednio na sytuację prawną innych osób lub łączy się, co najmniej z przygotowywaniem decyzji dotyczących innych podmiotów. Spod zakresu funkcji publicznej wykluczone są, zatem takie stanowiska, choćby pełnione w ramach organów władzy publicznej, które mają charakter usługowy lub techniczny. Za osobę pełniącą funkcję publiczną należy, zatem uznać każdego, kto wykonując zadania w organach władzy publicznej lub też w strukturach osób prawnych i jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej, jeżeli tylko jego zadania posiadają związek z dysponowaniem majątkiem państwowym lub samorządowym albo zarządzaniem sprawami związanymi z wykonywaniem swoich funkcji przez szeroko rozumiane Państwo. Nie ma przy tym znaczenia, na jakiej podstawie prawnej taka osoba wykonuje funkcję publiczną (por. wyroki NSA z: 8 lipca 2015 r., sygn. akt I OSK 1530/14, z 8 lipca 2026 r. o sygn. akt III OSK 155/24, CBOSA). Ponadto z orzecznictwa sądów administracyjnych jasno wynika, że osoby pełniące funkcje publiczne to osoby pełniące takie stanowiska i funkcje, których sprawowanie jest równoznaczne z podejmowaniem działań wpływających bezpośrednio na sytuację prawną innych osób (por. wyrok WSA w Gdańsku z 10 kwietnia 2025 r., sygn. akt III SA/Gd 74/25, wyrok NSA z 8 lipca 2026 r. o sygn. akt III OSK 155/24, CBOSA). Informacja o wysokości wynagrodzenia konkretnej osoby, która nie pełni funkcji publicznej nie jest informacją publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. (por. wyrok NSA z 9 kwietnia 2025 r., sygn. akt III OSK 615/22, CBOSA). Za osoby pełniące funkcje publiczne w rozumieniu art. 5 ust. 2 u.d.i.p. należy uznać pracowników, którzy w ramach swoich obowiązków wykonują zadania mające wpływ na podejmowanie decyzji i realizują w ten sposób, w pewnym zakresie, nałożone na tę instytucję zadania publiczne, tj. mają wpływ na sferę publiczną. Nie należą do nich, co oczywiste, pracownicy na stanowiskach o charakterze usługowym czy technicznym, nie posiadający żadnego wpływu na procesy decyzyjne, wykonujący szeroko rozumiane czynności pomocnicze (np. osoby zajmujące się obsługą biurową, informatyczną, utrzymaniem czystości). Jednak dla prawidłowego zastosowania art. 5 ust. 2 u.d.i.p. koniecznym jest każdorazowe badanie zakresu uprawnień (obowiązków) osób, których dotyczy wniosek o udostępnienie informacji publicznej (por. wyrok NSA z 25 lutego 2025 r., sygn. akt III OSK 7482/21, CBOSA). Pełnienie funkcji publicznej oznacza, że "wobec osób pełniących funkcje publiczne nie działa klauzula limitująca dostęp do informacji publicznej, o której mowa w art. 5 ust. 2 u.d.i.p." (por. wyrok NSA z dnia 11 marca 2026 r., sygn. akt III OSK 1492/25, CBOSA), a zatem taka osoba zawsze wtedy, gdy wykonuje zadania publiczne musi liczyć się z tym, że jej działania mogą zostać poddane publicznej ocenie w trybie statuowanym w u.d.i.p. Oznacza to, że również informacja o wynagrodzeniu takich osób jest informacją publiczną, ponieważ żądanie skarżącego dotyczy wydatkowania przez organ środków publicznych, do których zaliczyć należy także wynagrodzenie za wskazany we wniosku skarżącego okres. Wynagrodzenie za pełnienie ww. funkcji jest finansowane z budżetu gminy, a więc jest informacją publiczną w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. c) u.d.i.p. jako wiedza o majątku jednostek samorządu terytorialnego. Informacja ta bowiem wiąże się również bezpośrednio z funkcjonowaniem i trybem działania organów władzy publicznej, a więc odpowiada treści art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a) u.d.i.p. Wiedza taka jest zatem niewątpliwie informacją publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Oznacza to, że organ ma obowiązek udostępnić informację o wynagrodzeniu dotyczącym osób pełniących funkcje publiczne w przedstawionym wyżej rozumieniu albo - przy spełnieniu warunków z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. – wydać decyzję o odmowie udostępnienia takiej informacji. Natomiast w odniesieniu do żądania informacji o wynagrodzeniu przyporządkowanym do stanowisk osób niepełniących funkcji publicznych organ nie ma obowiązku wydawania decyzji o odmowie udzielenia informacji, lecz jedynie zawiadamia wnioskodawcę, że żądane dane nie mieszczą się w pojęciu objętym u.d.i.p. (zob. wyrok NSA z dnia 20 maja 2026 r., sygn. akt III OSK 2119/23, CBOSA) Organ tymczasem wszystkie pozostałe stanowiska w Urzędzie Miejskim zakwalifikował jako niezwiązane z pełnieniem funkcji publicznych, co Sąd ocenia jako błędne, bo przedwczesne. Z Zarządzenia nr 81/2022 Burmistrza Miasta Ś. z dnia 15 września 2022 r. w sprawie nadania Regulaminu Organizacyjnego Urzędowi Miasta Ś. (opublikowanego w BIP) wynika, że kierownicy odpowiadają w jednakowym stopniu za podjęte decyzje, jak też za niepodjęcie decyzji w sytuacji tego wymagającej (§ 9 ust. 4). Stanowiska samodzielne odpowiadają w jednakowym stopniu za podjęte decyzje, jak też za niepodjęcie decyzji w sytuacji tego wymagającej (§ 9 ust. 5). Do zadań Kierowników Referatu należy załatwiane indywidualnych spraw z zakresu administracji publicznej w zakresie udzielonych pełnomocnictw i upoważnień (§ 15 pkt 3). Burmistrz może upoważnić inne osoby do podpisywania pism w jego imieniu (§ 51). Skarbnik Gminy pełni jednocześnie funkcje kierownika Referatu Finansowego (§ 16 ust. 1 pkt 3). Organ winien więc był ocenić, czy wymienione we wniosku skarżącego stanowiska dotyczą osób pełniących funkcje publiczne w kontekście unormowań ww. Regulaminu organizacyjnego. Przytoczone regulacje wskazują, że kierownicy referatów to osoby pełniące funkcje publiczne, a mogą takimi być również inni pracownicy ze względu na zakres obowiązków. Z orzecznictwa sądów administracyjnych wynika, że za osoby pełniące funkcje publiczne należy uznać m.in.: głównego księgowego (por. np. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 7 listopada 2017 r., sygn. akt IV SA/Wr 479/17; wyrok WSA w Gdańsku z dnia 23 lipca 2026 r., sygn. akt III SAB/Gd 337/26, CBOSA), czy komendanta straży miejskiej i strażników straży miejskiej (por. np. wyrok WSA w Szczecinie oz dnia 5 czerwca 2013 r., sygn. akt II SAB/Sz 31/13, CBOSA). W konsekwencji, mając na uwadze wykaz stanowisk, który skarżący przedstawił we wniosku o informację publiczną, to jedynie informatyk (pkt 6 lit e wniosku) niewątpliwe jest sobą niepełniącą funkcji publicznej. W pozostałym spornym zakresie organ winien dokonać analizy, które stanowiska wiążą się z pełnieniem funkcji publicznych, a które nie. W przypadku ustalenia, że stanowisko jest stanowiskiem pomocniczym niewiążącym się z pełnieniem funkcji publicznych winien poinformować wnioskodawcę, że informacja w tym zakresie nie jest informacją publiczną. W przypadku ustalenia, że stanowisko wiąże się z pełnieniem funkcji publicznej ma obowiązek ją udostępnić, chyba że zaistnieją przesłanki ograniczenia w dostępie do informacji publicznej wynikające np. z art. 5 ust. 2 zdanie drugie u.d.i.p. - wówczas organ powinien wydać decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej szczegółowo ją uzasadniając. Obowiązku tego nie zastępuje przedstawiona w piśmie organu z dnia 15 grudnia 2025 r. tabela "Wykaz pozostałych wynagrodzeń z zapytania w poszczególnych referatach w Urzędzie Miasta Ś. w miesiącu październiku 2025 r.", ponieważ nie odpowiada zgłoszonemu żądaniu skarżącego. Skarżący domagał się podania wynagrodzeń w odniesieniu do stanowisk, a nie do poszczególnych referatów w strukturze organizacyjnej Urzędu Miejskiego w Ś. Należy też zwrócić uwagę na zakres tego żądania, który – z uwagi na dopuszczalny zakres udostępnienia informacji dotyczącej poszczególnych składników – nie w każdym przypadku może być udostępniony w formule przedstawionej przez skarżącego. Dotyczy to zwłaszcza dodatku socjalnego. Jak Sąd wyżej wskazał udostępnieniu podlega ogólna kwota wynagrodzenia, bez wyszczególnienia składników wynagrodzenia. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę w zakresie pkt 1, 2, 3, 4, 5 lit. b), 6 lit. e), 9 (Referat Finansowy) lit. a (Skarbnik Gminy, kierownik referatu), 9 (Referat Podatków i Opłat) lit. a (kierownik referatu) i 16 wniosku skarżącego, o czym orzekł w pkt I sentencji wyroku. Na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Sąd stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącego w pozostałym zakresie (pkt II sentencji wyroku). Na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. Sąd stwierdził, że bezczynności organu w zakresie udostępnienia żądanej informacji publicznej nie można przypisać charakteru rażącego naruszenia prawa, o czym orzekł w pkt III sentencji wyroku. Działanie organu nie zmierzało do celowego pozbawienia wnioskodawcy konstytucyjnego prawa dostępu do informacji. Na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 w zw. z art. 286 § 2 p.p.s.a Sąd zobowiązał organ do załatwienia wniosku skarżącego w zakresie wskazanym w pkt II sentencji wyroku w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy (pkt IV sentencji wyroku). O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. (pkt IV sentencji wyroku), na które składa się wpis od skargi w kwocie 100 zł.