IV SAB/Wr 1306/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anetta Makowska-Hrycyk po rozpoznaniu w dniu 22 stycznia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale IV sprawy ze skargi: M. R. reprezentowany przez przedstawiciela ustawowego: H. R. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Dolnośląskiego w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy postanawia: odrzucić skargę.

Pismem z 26 października 2025 r. M. R. reprezentowany przez przedstawiciela ustawowego: H. R. (dalej: skarżący) wniósł skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie przez Wojewodę Dolnośląskiego postępowania z wniosku o udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy. Skarżącego wezwano o uiszczenie wpisu od skargi w kwocie 100 zł; nadesłanie odpisu prawidłowo podpisanej skargi, bądź jej podpisanie w siedzibie Sądu oraz złożenie do akt sprawy ponaglenia z dowodem jego wniesienia do organu - w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi. Za datę doręczenia wezwania przyjęto dzień 1 stycznia 2026 r. (tzw. fikcja doręczenia). Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Skargę należało odrzucić. Warunkiem dopuszczalności skargi jest prawidłowe jej wniesienie, a zatem wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one stronie w postępowaniu przed właściwym organem administracji publicznej, wypełnienie wymogów formalnych skargi oraz uiszczenie wpisu. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, ze zm.; dalej: p.p.s.a.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Z kolei przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (§ 2). Stosownie zaś do art. 53 § 2b p.p.s.a., skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Na podstawie art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572; dalej: k.p.a.), stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli: 1) nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność); 2) postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość). W myśl art. 37 § 3 k.p.a. ponaglenie wnosi się: 1) do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie; 2) do organu prowadzącego postępowanie - jeżeli nie ma organu wyższego stopnia. Z powołanych przepisów wynika, że wniesienie ponaglenia w trybie art. 37 k.p.a. stanowi niezbędny warunek złożenia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ administracji publicznej. Takie też stanowisko jest konsekwentnie prezentowane w orzecznictwie (por. postanowienia NSA z 2 września 2020 r., II OSK 3732/18 i 8 lutego 2021 r., I OSK 2754/20; wyrok NSA z 17 listopada 2020 r., II OSK 973/19 - dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl). Stąd brak ponaglenia czyni skargę niedopuszczalną. W konsekwencji, jeżeli strona przed wniesieniem skargi nie wyczerpie przysługującego środka zaskarżenia, to skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z 28 października 2016 r., I OSK 125/15 – dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl). Z kolei podstawowe wymogi, którym powinny odpowiadać pisma w postępowaniu sądowym zostały określone w art. 46-47 p.p.s.a. Jednym z wymogów formalnych pisma procesowego jest podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika (art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a.). Nie budzi wątpliwości, że złożony pod pismem podpis potwierdza, iż pochodzi ono od osoby, która je podpisała i sankcjonuje wolę dokonania czynności w postępowaniu. Brak podpisu jest wadą formalną skargi w rozumieniu art. 57 § 1 in initio w zw. z art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. Wedle art. 57 § 1 p.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Dlatego w myśl art. 49 § 1 p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W przypadku, gdy pismem tym jest skarga, niewykonanie w terminie wezwania do uzupełnienia jej braków formalnych obliguje sąd, w myśl art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., do jej odrzucenia. Zgodnie z art. 230 § 1 i § 2 p.p.s.a., od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismem takim jest m.in. skarga. Stosownie natomiast do art. 220 § 3 p.p.s.a., skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. W myśl art. 58 § 1 pkt 3 i 6 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych oraz jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. W przedmiotowej sprawie skarżący mimo skutecznego doręczenia wezwania - poprzez przyjęcie na podstawie art. 73 p.p.s.a. tzw. "fikcji doręczenia" – nie uiścił należnego wpisu sądowego oraz nie uzupełnił wspomnianych braków skargi. Zaistniałe braki uniemożliwiły nadanie skardze dalszego biegu, w związku z czym Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt. 3 i 6 oraz art. 220 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.