IV SAB/Wr 130/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Radom, Sędziowie: Asesor WSA Aneta Brzezińska (sprawozdawca), Sędzia WSA Ewa Kamieniecka, , po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 29 maja 2024 r. sprawy ze skargi D. P. na bezczynność Burmistrza Miasta Polanica Zdrój w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 4 grudnia 2023 r. I. zobowiązuje Burmistrza Miasta Polanica Zdrój do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 4 grudnia 2023 r. w terminie 14 dni od dnia otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; II. stwierdza, że Burmistrz Miasta Polanica Zdrój dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącego, o którym mowa w pkt I wyroku i bezczynność ta nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. oddala dalej idącą skargę; IV. zasądza od Burmistrza Gminy Miasta Polanica Zdrój na rzecz skarżącego kwotę 597 zł (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Wnioskiem z 4 grudnia 2024 r. D. P. (dalej: wnioskodawca, skarżący) zwrócił się do Burmistrza Miasta Polanica Zdrój (dalej: organ) z żądaniem udostępnienia informacji w postaci przesłania kserokopii: 1) zatwierdzonej przez odpowiedni organ zarządzający ruchem na drogach organizacji ruchu drogowego, polegającej na wprowadzeniu na drodze publicznej nr [...] – ul. [...] w P. zakazu wjazdu pojazdów o rzeczywistej masie całkowitej ponad 5 ton znakiem B - 18, 2) dokumentacji technicznej parametrów drogi nr [...] – ul. [...] w P., na podstawie której określono nośność ww. drogi. Wniosek doręczono organowi 12 grudnia 2023 r. Pismem z 24 stycznia 2023 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na bezczynność organu w udostępnieniu informacji publicznej na wniosek. Skarżący w skardze wniósł o: - zobowiązanie organu do załatwienia wniosku o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od dnia uprawomocnienia się wyroku, - stwierdzenie, że organ dopuścił się w sprawie bezczynności mającej charakter rażącego naruszenia prawa; - przyznania od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej w wysokości 3.000 zł; - zasądzenie kosztów postępowania. Pismem nadanym 2 lutego 2024 r. organ wskazał skarżącemu, że nie dysponuje zatwierdzonym projektem organizacji ruchu dla drogi nr [...] – ul. [...] w P. oraz dokumentacją techniczną określającą parametry techniczne dla ww. drogi. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie tej skargi w całości. Organ wskazał, że skoro 2 lutego 2024 r. nadano do skarżącego odpowiedź na wniosek o udostepnienie informacji publicznej, to nie pozostaje on w bezczynności. Jednocześnie organ przyznał, iż "udzielając odpowiedzi nie zastosował się do 14 – dniowego terminu zakreślonego ustawą o dostępie do informacji publicznej, nie powiadomił również wnioskującego o przyczynach zwłoki". Podkreślił również, iż stan ten wynikał z natłoku obowiązków realizowanych na przełomie roku w komórce merytorycznej tj. referacie techniczno – inwestycyjnym, wysokiej absencji pracowników, w tym kierownika i jego zastępcy, co uniemożliwiało udzielenie merytorycznej odpowiedzi. Końcowo organ podkreślił, że czas udzielenia odpowiedzi na wniosek nie przekroczył dwóch miesięcy, a zatem nie można mówić o jego bezczynności. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: W pierwszej kolejności wskazać należy, iż skarga rozpoznana została na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2023 r. poz.1634), dalej: p.p.s.a. W myśl przywołanego przepisu sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Zgodnie z art. 120 p.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r., poz. 2492) w związku z art. 3 § 1p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Przy czym jak wynika z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Ponadto w myśl § 2 przywołanego przepisu sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Na wstępie wskazać należy, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności, wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. (por. wyroki NSA z 25 września 2018 r., I OSK 1467/18; z 15 grudnia 2017 r., I FSK 1238/16). Bezczynność organu w udostępnieniu informacji publicznej ma zaś miejsce w sytuacji, gdy podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej posiadając żądaną informację, nie udostępnia jej i nie wydaje decyzji o odmowie udostępnienia, lub też informuje wnioskodawcę, że wnioskowana informacja nie jest informacją publiczną w sytuacji, gdy taką informację stanowi. Szczegółowe unormowania dotyczące dostępu do informacji publicznej regulują przepisy ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r. poz. 902), dalej: u.d.i.p. Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Przykładowy, otwarty katalog informacji publicznej został określony w art. 6 u.d.i.p. Prawo dostępu do informacji publicznej przysługuje każdemu, z zastrzeżeniem art. 5, a wykonanie tego prawa nie wymaga wykazania interesu prawnego lub faktycznego (art. 2 ust. 1-2 u.d.i.p.). Ponadto, jak wynika z art. 5 ust. 1 i ust. 2 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych (ust. 1), jak również ze względu na prywatność osoby fizycznej lub przedsiębiorcy, przy czym ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji oraz w przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa (ust. 2). Zgodnie z art. 10 ust. 1 u.d.i.p. informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub portalu danych, jest udostępniana na wniosek. Wskazać w tym miejscu należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany został pogląd, iż na gruncie przepisów u.d.i.p. brak jest jakichkolwiek wymagań formalnych wniosku o udzielenie informacji publicznej, poza utrwaleniem go w formie pisemnej. Przy czym za wniosek pisemny uznaje się również zapytanie przesłane pocztą elektroniczną. Poza wyżej wskazaną formą pisemną wniosku, elementami determinującymi jego skuteczne wniesienie są jasne sformułowanie, z którego wynika co jest przedmiotem żądanej informacji, w celu wykazania, że informacja ta ma charakter informacji publicznej oraz dokładne określenie adresata wniosku (wyroki NSA z 7 czerwca 2019 r., I OSK 2788/17; z 16 października 2018 r., I OSK 2621/16; 14 listopada 2019 r., I OSK 692/18; 19 czerwca 2020 r., I OSK 1777/19; wyroki WSA we Wrocławiu z 16 marca 2021 r., IV SAB/Wr 450/20; wyrok WSA w Bydgoszczy z 1 kwietnia 2021 r., II SAB/Bd 4/20; wyrok WSA w Krakowie z 26 lutego 2021 r., II SAB/Kr 15/21; wyrok WSA w Opolu z 21 czerwca 2018 r., II SAB/Op 49/18;). Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 1-2 u.d.i.p.). Dalej podnieść należy, że zgodnie z art. 14 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. Stosownie do art. 16 ust. 1 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji. Do decyzji, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że: 1) odwołanie od decyzji rozpoznaje się w terminie 14 dni; 2) uzasadnienie decyzji o odmowie udostępnienia informacji zawiera także imiona, nazwiska i funkcje osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania o udostępnienie informacji, oraz oznaczenie podmiotów, ze względu na których dobra, o których mowa w art. 5 ust. 2, wydano decyzję o odmowie udostępnienia informacji. Z treści przepisów u.d.i.p. wynika zatem, że załatwienie wniosku o udzielenie informacji publicznej może przybrać postać: 1) czynności materialno-technicznej, jaką jest udzielenie informacji publicznej; 2) pisma informującego, że wezwany podmiot nie jest zobowiązany do udzielenia informacji, gdyż nią nie dysponuje albo nie jest podmiotem, od którego można jej żądać; 3) pisma informującego, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej; 4) pisma informującego, że istnieje odrębny tryb dostępu do żądanej informacji publicznej; 5) decyzji administracyjnej, o której mowa w art. 16 ust. 1 u.d.i.p., w przypadku odmowy udzielenia informacji publicznej, względnie umorzenia postępowania o udostępnienie informacji (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.). Podkreślenia również wymaga, że w przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej rzeczą Sądu, w pierwszej kolejności jest ustalenie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym u.d.i.p. Zakres podmiotowy wyznacza wykonywanie zadań publicznych przez adresata wniosku (art. 4 ust. 1 u.d.i.p.), zaś zakres przedmiotowy obejmuje pojęcie "informacji publicznej" (art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p). Dopiero stwierdzenie, że podmiot do którego zwróciła się strona skarżąca był zobowiązany do udzielenia informacji publicznej, oraz że żądana przez stronę informacja miała charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów powołanej ustawy, pozwala na dokonanie (dalszej) oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić danemu podmiotowi bezczynność. W rozpatrywanej sprawie za okoliczność niesporną uznać należy to, że Burmistrz Miasta Polanica Zdrój będący adresatem wniosku należy do podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej, albowiem mieści się w katalogu podmiotowym z art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Zgodnie z art. 10 ust 5 i 6 ustawy z 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2023 r. po. 1047 ze zm.), dalej: p.r.d. Starosta zarządza ruchem na drogach powiatowych i gminnych, z zastrzeżeniem ust. 6., zaś Prezydent miasta zarządza ruchem na drogach publicznych położonych w miastach na prawach powiatu, z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych. Artykuł 19 ust. 2 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U z 2024 r. poz. 320 ze zm.), dalej: u.d.p. wskazuje natomiast właściwego zarządcę drogi w zależności od kategorii drogi. I tak Generalny Dyrektor DKiA jest zarządcą dróg krajowych. Zarządcami pozostałych kategorii dróg, tj. dróg wojewódzkich, powiatowych i komunalnych, zwanych łącznie komunalnymi, są organy wykonawcze samorządu terytorialnego, tj. odpowiednio: zarząd województwa, zarząd powiatu i wójt (burmistrz, prezydent). W konsekwencji powyższego, Wójt (burmistrz) będący jednocześnie organem wykonawczym gminy jest zatem zarządcą drogi właściwym dla dróg gminnych (art. 19 ust. 2 pkt 4 u.d.p.). Stosownie zaś do art. 21 u.d.p. zarządca drogi, o którym mowa w art. 19 ust. 2 pkt 2-4 i ust. 5, może wykonywać swoje obowiązki przy pomocy jednostki organizacyjnej będącej zarządem drogi, utworzonej odpowiednio przez sejmik województwa, radę powiatu lub radę gminy. Jeżeli jednostka taka nie została utworzona, zadania zarządu drogi wykonuje zarządca. Zarządca drogi może upoważnić pracowników odpowiednio: urzędu marszałkowskiego, starostwa, urzędu miasta lub gminy albo pracowników jednostki organizacyjnej będącej zarządem drogi, do załatwiania spraw w jego imieniu, w ustalonym zakresie, a w szczególności do wydawania decyzji administracyjnych. Nie jest również w żaden sposób kwestionowane, że informacje których udostępnienia domagał się skarżący spełniają kryteria informacji publicznej. Pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. W myśl tych przepisów informację publiczną stanowi każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 u.d.i.p. Informacją publiczną jest każda informacja dotycząca sfery faktów i danych publicznych, a więc każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów realizujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań publicznych i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. W wywiedzionej skardze skarżący zarzucił Burmistrzowi Miasta Polanicy Zdrój bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej, o której udostępnienie wnioskował w piśmie z 4 grudnia 2023 r. Wskazał, że od dnia złożenia wniosku (4 grudnia 2023 r.) do dnia wniesienia skargi do organu (29 stycznia 2024 r.) – a zatem przez okres niespełna dwóch miesięcy - organ nie podjął jakichkolwiek czynności w celu załatwienia wniosku, z naruszeniem art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p. Organ wskazał natomiast, że skoro 2 lutego 2024 r. (a zatem jeszcze przed upływem dwumiesięcznego okresu) nadał do skarżącego odpowiedź na wniosek o udostepnienie informacji publicznej, to tym samym nie pozostaje w bezczynności. Jednocześnie jednak organ przyznał, iż "udzielając odpowiedzi nie zastosował się do 14 – dniowego terminu zakreślonego ustawą o dostępie do informacji publicznej, nie powiadomił również wnioskującego o przyczynach zwłoki". Wskazał, że stan ten wynikał z natłoku obowiązków realizowanych na przełomie roku w komórce merytorycznej tj. referacie techniczno – inwestycyjnym, wysokiej absencji pracowników, w tym kierownika i jego zastępcy, co uniemożliwiało udzielenie merytorycznej odpowiedzi. W ocenie Sądu, wniesiona skarga, pomimo nadania przez organ 2 lutego 2024 r. odpowiedzi na wniosek, zasługiwała na uwzględnienie. W pierwszej kolejności przypomnieć należy, iż zgodnie z treścią przywołanego wyżej art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.). Z brzmienia przywołanych przepisów wynika zatem wprost, iż co do zasady przewidziany prawem termin udostępnienia informacji publicznej na wniosek wynosi 14 dni od daty złożenia wniosku. Przewidziana przez ustawodawcę możliwość wydłużenia tego terminu, maksymalnie do dwóch miesięcy, odnosi się natomiast do sytuacji np.: nieprecyzyjnego sformułowania treści wniosku, jego wielowątkowości, czy też występującej wątpliwości, co do możliwości uznania żądanych informacji za informację publiczną, uniemożliwiającej rozpatrzenie żądania w terminie 14 dni. Przy czym w takim przypadku – co istotne w sprawie – organy administracji zobowiązane są przed upływem 14 dniowego terminu, poinformować wnioskodawcę o przyczynach opóźnienia oraz wskazać nowy termin rozpatrzenia wniosku, nie dłuższy niż dwa miesiące (por. wyroki NSA z 14 października 2021 r., III OSK 3448/21; z 16 grudnia 2022 r., III OSK 1578/21; wyrok WSA w Olsztynie z 6 kwietnia 2023 r., II SAB/Łd 15/23). Innymi słowy wydłużony dwumiesięczny termin na udzielenie informacji publicznej obowiązuje organ jedynie w uzasadnionych sytuacjach i to po uprzednim poinformowaniu podmiotu składającego wniosek o przyczynach opóźnienia organu w udzielaniu odpowiedzi. W rozpoznawanej sprawie nie ulega natomiast żadnej wątpliwości, iż wniesiony 4 grudnia 2023 r. wniosek skarżącego nie został załatwiony w ustawowym 14 dniowym terminie. Jednocześnie jak sam organ przyznał w odpowiedzi na skargę, przed upływem 14 dniowego terminu, nie poinformował skarżącego o jakichkolwiek okolicznościach uniemożliwiających udzielenie żądanej informacji w w/w terminie, jak i nie zakreślił terminu, w którym wniosek zostanie rozpatrzony. Tym samym, w sytuacji w której organ nie powiadomił skarżącego – w terminie 14 dni od wpływu wniosku – o przyczynach opóźnienia w udzieleniu odpowiedzi na wniosek, nie sposób przyjąć za organem, iż nie pozostawał on w bezczynności tylko dlatego, że ostatecznie pismem nadanym 2 lutego 2024 r., a zatem jeszcze przed upływem dwóch miesięcy od daty wpływu wniosku, udzielił wnioskującemu odpowiedzi. Tym bardziej, że treść udzielonej skarżącemu odpowiedzi (nadanej przez organ 2 lutego 2024 r.) zawierała jedynie lakoniczną informację, iż organ nie dysponuje dokumentami objętymi wnioskiem, bez podania przyczyny takiego stanu rzeczy. I jako taka tj. niewyczerpująca – w ocenie Sądu – nie niwelowała zarzutu bezczynności organu. Wprawdzie, co do zasady, nie można zarzucić bezczynności adresatowi wniosku, jeżeli nie posiada on informacji wskazanej we wniosku, niemniej jednak w takim przypadku podmiot publiczny powinien – w sposób wyczerpujący, a nie zdawkowy zawierający jedynie stwierdzenie o niedysponowaniu wnioskowanym dokumentem – powiadomić o tym fakcie wnioskującego (wyroki NSA z 18 kwietnia 2012 r., I OSK 192/12; z 30 września 2015 r., I OSK 2093/14), czego zdaniem Sądu, organ (zważywszy na treść pisma nadanego 2 lutego 2023 r.,) w sprawie nie uczynił. Powiadomienie wnioskodawcy o nieposiadaniu żądanych informacji powinno – zdaniem Sądu – zawierać konkretną informację dlaczego organ nie posiada żądanych informacji oraz inne dane, która mogą mieć wpływ na sytuację faktyczną i prawną wnioskodawcy, a w szczególności na możliwość uzyskania przez niego żądanej informacji (np. poprzez wskazanie wnioskującemu, że wnioskowane dokumenty, zgodnie z art. 21 u.d.p., pozostają w dyspozycji zarządu drogi). Nie można bowiem zaaprobować sytuacji, w której jakikolwiek przejaw działania ze strony podmiotu zobowiązanego w sprawie o udostępnienie informacji publicznej, niezależnie od treści i formy udzielonej odpowiedzi, z automatu wyklucza zarzut bezczynności. Reasumując, Sąd stwierdził, iż wobec przekroczenia przez Burmistrza Miasta Polanica Zdrój terminu określonego w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., stawiany organowi zarzut bezczynności należało uznać za uzasadniony. Dokonując oceny charakteru stwierdzonej bezczynności Sąd uznał, że naruszenie prawa w tym zakresie, nie miało jednak rażącego charakteru (pkt II sentencji wyroku). Sąd miał bowiem na względzie, że o rażącym naruszeniu prawa można mówić, gdy zwłoka w załatwieniu sprawy jest znaczna i jest efektem działań (zaniechań) organów, które można zinterpretować jako unikanie podejmowania rozstrzygnięcia, bądź lekceważenie praw strony. W orzecznictwie przyjmuje się, że rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym bez żadnej wątpliwości można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Dla uznania, rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające zaś samo przekroczenie ustawowych obowiązków, w tym terminu do załatwienia sprawy, ale musi być ono znaczne bądź też przejawiać się w całkowitym braku reakcji na wniosek strony (por. wyrok NSA z 21 czerwca 2012 r., sygn. I OSK 675/12; postanowienie NSA z 27 marca 2013 r., sygn. akt II OSK 468/13). W rozpoznawanej sprawie Sąd nie dopatrzył się natomiast złej woli w działaniu organu. Bezczynność organu choć ewidentna, to jednak nie była celowa i zamierzona, a wynikała wyłącznie z błędnego przekonania organu, że udzielając odpowiedzi na wniosek skarżącego w terminie nieprzekraczającym dwóch miesięcy od daty jego wpływu, wyklucza niejako zarzut bezczynności. Jednocześnie wobec niewyczerpującego załatwienia wniosku skarżącego z 4 grudnia 2023 r. (lakonicznie pismo organu nadane 2 lutego 2024 r.) brak było w rozpatrywanej sprawie, zdaniem Sądu, podstaw do umorzenia postępowania sądowoadminsitracyjnego w zakresie zobowiązania organu do załatwienia wniosku skarżącego (art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a.). Dlatego też Sąd, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzekł o zobowiązaniu organu do załatwienia wniosku skarżącego w terminie 14 dni od dnia otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy (pkt I wyroku). W ramach przysługujących kompetencji (Sąd "może"), Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę w zakresie żądania przyznania na rzecz skarżącego sumy pieniężnej (pkt III sentencji wyroku). Sąd podziela bowiem pogląd, iż "środki wskazane w art. 149 § 2 p.p.s.a. są środkami dyscyplinująco-represyjnymi o charakterze dodatkowym, które powinny być stosowane z rozwagą, a więc w szczególnie drastycznych przypadkach zwłoki organu w załatwieniu sprawy. Odnosić je należy do sytuacji, gdy oceniając całokształt działań organu, można dojść do przekonania, że działania te noszą znamiona celowego unikania podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie, a przy tym istnieje uzasadniona obawa, że bez tej dodatkowej sankcji organ nadal nie będzie respektować obowiązków wynikających z przepisów prawa" (wyrok z 26 listopada 2020 r., sygn. akt I SAB/Łd 13/20). Zważywszy na okoliczność, że Sąd nie dopatrzył się w postawie organu złej woli (pismo nadane do skarżącego z 2 lutego 2024 r.), nie sposób też przyjąć, aby zachodziła podstawa do zastosowania wobec organu dodatkowego środka dyscyplinującego. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a. (pkt IV sentencji wyroku). Na kwotę kosztów składa się kwota wpisu sądowego w wysokości 100 zł.