IV SAB/Wr 1295/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Kamieniecka po rozpoznaniu w dniu 12 maja 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale IV sprawy ze skargi J. O. na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie wydania zaświadczenia postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić stronie skarżącej kwotę 100 (słownie: sto) zł uiszczoną tytułem wpisu od skargi.

Wnioskiem z dnia 26 października 2023 r. J. O. (dalej: skarżący) zwrócił się do Wojewody Dolnośląskiego (dalej: organ) z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium RP. Pismem z dnia 26 kwietnia 2024 r. skarżący, działając przy pomocy pełnomocnika, złożył wniosek o wydanie zaświadczenia potwierdzającego datę złożenia wniosku pobytowego przez skarżącego, uzasadniając że wspomniane zaświadczenie jest niezbędne ze względu na interes prawny cudzoziemca. Dnia 27 maja 2025 r. organ wydał wnioskowane zaświadczenie potwierdzające datę złożenia wniosku. Pismem z dnia 28 października 2025 r. skarżący, działając poprzez profesjonalnego pełnomocnika, złożył skargę na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego (dalej: organ) w przedmiocie wydania zaświadczenia potwierdzającego datę złożenia przez skarżącego wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga podlegała odrzuceniu. Sąd przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy zobligowany jest w pierwszej kolejności do zbadania przesłanek dopuszczalności skargi. Należy podkreślić, że zarówno skarga na bezczynność, jak i na przewlekłe prowadzenie postępowania skierowane są przeciwko wadliwemu procedowaniu organu, w wyniku którego konkretna i indywidualna sprawa administracyjna nie jest załatwiona bądź nie jest załatwiana. Podkreślić przy tym trzeba, że ocena wystąpienia każdego ze stanów pasywności organu administracji (bezczynności lub przewlekłości) powinna być dokonywana przez sąd administracyjny każdorazowo na dzień wniesienia skargi. W orzecznictwie sądowym zasadnie podnosi się, że skarga na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, wniesiona już po zakończeniu tego postępowania, stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi (zob. uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 22 czerwca 2020 r., sygn. akt II OPS 5/19; z dnia 7 marca 2022 r., sygn. akt II OPS 1/21). Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w powołanej uchwale z dnia 22 czerwca 2020 r., wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania przez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143, dalej: p.p.s.a.). Z uzasadnienia uchwały wynika, że za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Odmienne rozumowanie oznaczałoby, że środek ten zamiast w swoim celu zmierzać do likwidacji stanu bezczynności, powiązany byłby zasadniczo z celem wykraczającym poza zakres postępowania administracyjnego, a więc z dążeniem do uzyskania prejudykatu. Podkreślić przy tym należy, że zarówno w sentencji wskazanej uchwały, jak i w jej uzasadnieniu, Naczelny Sąd Administracyjny wiąże skutek w postaci przeszkody w merytorycznym rozpoznaniu przez sąd administracyjny skargi na bezczynność organu z samym faktem "wydania decyzji". Pogląd w tym względzie został potwierdzony także w późniejszym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. np. postanowienie z dnia 23 lipca 2024 r., sygn. akt III OSK 1676/24). Rozpoznając skargę w przedmiotowej sprawie Sąd w pełni aprobuje powyższe stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w przywołanej uchwale i późniejszym orzecznictwie oraz pragnie zauważyć, że stosując analogię iuris powinien mieć on także zastosowanie do wnoszenia skarg na bezczynność organu nie tylko po zakończeniu przez organ prowadzonego postępowania przez wydanie decyzji ostatecznej (art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a.), ale także w przypadkach uprzedniego, wcześniejszego zakończenia różnych postępowań wpadkowych w ramach toczącego się postępowania administracyjnego, którym jest np. postępowanie o wydanie zaświadczenia potwierdzającego zaistnienie określonego faktu (art. 3 § 2 pkt 4 w zw. z pkt 8 p.p.s.a.). Sytuacja taka miała właśnie miejsce w przedmiotowej sprawie. Skarga na bezczynność organu została wniesiona do sądu za pośrednictwem organu w dniu 28 października 2025 r. (data wpływu skargi na elektroniczną skrzynkę podawczą organu). Jak wynika natomiast z akt administracyjnych sprawy, 27 maja 2025 r. organ wydał zaświadczenie o żądanej treści, czym zakończył prowadzone przez siebie postępowanie wpadkowe. Oznacza to, że nie tylko w dacie orzekania, ale przede wszystkim w dacie wniesienia skargi, nie istniał stan bezczynności, który podlegałby ocenie sądu administracyjnego. Reasumując, Sąd uznał, że skarga jest niedopuszczalna, gdyż w dacie jej wniesienia wniosek o wydanie zaświadczenia, potwierdzającego datę złożenia przez skarżącego wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy, został załatwiony. Nie ma przy tym znaczenia okoliczność, czy w dacie wniesienia skargi skarżący wiedział o wydaniu zaświadczenia. Istotne znaczenie ma jedynie to, że w podanej dacie ustał stan bezczynności, a tym samym skarga stała się niedopuszczalna. Z powyższych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w pkt I sentencji postanowienia. O zwrocie uiszczonego wpisu sądowego od skargi orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy (pkt II sentencji postanowienia).