IV SAB/Wr 1249/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Radom po rozpoznaniu w dniu 30 stycznia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale IV sprawy ze skargi M. S. na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Oleśnicy w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 6 listopada 2024 r. postanawia: odrzucić skargę.

Wnioskiem z dnia 6 listopada 2024 r. A. S. wystąpiła do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Oleśnicy (dalej: organ, PPIS) o udostępnienie informacji publicznej w zakresie bezpieczeństwa szczepionek lub wskazania instytucji, które takie dane posiadają. Wniosek zawierał 20 pytań. Pismem z dnia 22 listopada 2024 r. M. S. (dalej: Skarżący), działając w imieniu własnym, wniósł skargę na bezczynność tego organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej objętej opisanym wnioskiem z dnia 6 listopada 2024 r. Zarzucał naruszenie art. 13 ust. 1 i 2, art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 902 ze zm., dalej u.d.i.p.). Wnioskował o zobowiązanie organu do udzielenia żądanej informacji w terminie 14 dni od dnia doręczenia akt organowi; orzeczenie, że bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa; wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej p.p.s.a.) w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.; zasądzenie kosztów postepowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie. Wyjaśnił, że skarga została złożona przez osobę nie mającą legitymacji do jej wniesienia bowiem Skarżący nigdy nie występował do PPIS o udzielenie informacji publicznej, uczyniła to jedynie A. S. Wskazał, że Skarżący wnosząc skargę powołał się na wniosek o udostępnienie informacji publicznej, którego nie był autorem, a który potraktował jak własny. Zaznaczył, że skargę na bezczynność w sprawie udostępnienia informacji publicznej na opisany wniosek złożyła również A. S. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Zgodnie z art. 50 § 1 p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Pojęcie interesu prawnego w rozumieniu art. 50 § 1 p.p.s.a. sprowadza się do istnienia związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków wnoszącego skargę, a zaskarżonym aktem lub czynnością lub bezczynnością organu. W postępowaniu o udostępnienie informacji publicznej wnioskodawcą była A. S., co jasno wynika z treści wniosku, ona również podpisała się pod wnioskiem z dnia 6 listopada 2024 r. Skarżący nie brał udziału w tym postępowaniu, nie był jego stroną, nie miał zatem interesu prawnego, o którym mowa w art. 50 § 1 p.p.s.a. do wniesienia skargi. Legitymację do zaskarżenia bezczynności posiadała wyłączenie wnioskodawczyni, która wniosła odrębną skargę na bezczynność organu w zakresie procedowania opisanego wniosku. Brak wskazania w ustawie o dostępie do informacji publicznej jakichkolwiek wymagań formalnych wniosku składanego w tym trybie nie oznacza, że uprawnionym do wniesienia skargi na bezczynność organu jest inny podmiot niż ten, który z nim wystąpił. Jedynie wnioskodawca ma prawo zaskarżania bezczynności czy decyzji organu działającego w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem skoro obowiązek udostępnienia informacji publicznej powstaje w związku z wnioskiem konkretnego podmiotu (wnioskodawcy), to tylko temu podmiotowi przysługuje status strony postępowania i ten właśnie podmiot ma prawo do kwestionowania działań organu poprzez wniesienie skargi do sądu administracyjnego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 lipca 2022 r., sygn. akt III OSK 1398/21, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej: CBOSA). Zgodnie z art. art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Na tej podstawie, wobec niewykazania przez Skarżącego, że posiada on interes prawny, o którym mowa w art. 50 § 1 p.p.s.a., skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić.